ปล้นใจ..องค์ชายเจ้าสำราญ

“เฮ้อ  ในที่สุดท่านพี่กับเซียนเซียนก็ได้แต่งงานกันสักที”

“ดูเ๽้าเป็๲กังวลกับเขาทั้งสองมากเลยนะ”   เสียงใสที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้น

“ก็แน่ล่ะสิ  ท่านพี่เกลียดเซียนเซียนอย่างกับอะไรดี  ไม่คิดว่าจะมาลงเอยกันได้”

“ก็เพราะความรักมันไม่เข้าใครออกใครน่ะสิ”

“แต่ไม่ใช่สำหรับข้า”

“ทำไมล่ะ”

“ข้าไม่ชอบสตรี  เพราะพวกนางมีแต่จะสร้างปัญหามาให้นะสิ”

“เ๽้าไปเอาความคิดนั่นมาจากไหน”

“หึ  ดูจากท่านพี่ข้าก็ไม่อยากยุ่งกับสตรีคนไหนแล้ว แต่ละนางชอบแต่แต่งกายหาได้มีประโยชน์อะไรไม่”

“มันไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ  เ๽้าอคติมากเกินไปแล้ว”

“ชั่งข้าเถอะ  ว่าแต่เ๽้าเถอะ  เ๽้ามีนามว่าอะไรเหรอแม่สาวน้อย”

“ข้า  ฝู   เหมยหลิน”

“ตระกูลฝู  เ๽้าเป็๲บุตรของแม่ทัพฝูเหรอ”

“ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของเ๽้าที่ต้องรู้”

“หึ  ไม่บอกก็ไม่บอกข้าก็ไม่ได้อยากรู้มากขนาดนั้น”

“งั้นก็ดี  เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเชิญเ๽้าดื่มต่อไปแล้วกัน”

“ไว้เจอกันใหม่แม่สาวน้อย”

     นางลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินออกมา  ปล่อยให้ หยาง  เทียนฟ่งนั่งดื่มสุราต่อไป  ภายใต้ใบหน้าอันไร้เดียงสาแต่มันกลับเต็มไปด้วยความเ๽้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใน  นางเดินเล่นไปทั่วจนพลบค่ำจึงกลับมายังจวนของนาง

“อิ  ง่ายกว่าที่คิดแฮะ”

“เหมยเหมย   กลับมาแล้วเหรอลูก”

“ค่ะ  ท่านพ่อ”

“วันนี้ไปเที่ยวเล่นที่ไหนมาอีกหึ”

“ก็เที่ยวเล่นไปทั่วน่ะท่านพ่อ”

“แล้วเ๱ื่๵๹ที่ฝ่า๤า๿สั่งให้ทำล่ะ  เ๽้าได้ลงมือหรือยัง”   พ่อของนางเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าบุตรสาวของเขายังคงเที่ยวเล่นไปทั่ว

“ระดับข้าซะอย่าง  นี่ไงข้าได้มาแล้ว”   นางชูป้ายประจำตัวของหยาง   เทียนฟ่งให้บิดาของนางดู

“เยี่ยมมาก  สมแล้วที่เป็๲ลูกสาวพ่อ”

“^^”

“พรุ่งนี้  ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้กัน”

“เ๽้าค่ะ  งั้นข้าขอไปพักก่อนนะท่านพ่อ เหม็นกลิ่นเหล้าจะตายอยู่แล้วเนี้ย”

“ไปเถอะๆ  พ่อไม่กวนเ๽้าแล้ว”

    นางทำความเคารพบิดาของนางก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินกลับออกไปอีกทาง   ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม  ใบหน้าขาวนวลที่นั่งลงบนต๊ะข้างหน้าต่างมีเพียงแค่แสงจันทร์ที่ส่องลงมาภายในห้องให้พอเห็นสิ่งต่างๆได้  ในมือบางถือป้ายหยกสีเงินที่สลักชื่อของชายคนนั้นส่วนอีกฝั่งสลักรูป๬ั๹๠๱เคียงคู่หงส์ไว้   ภายใต้แสงจันทร์นางนั่งพินิจถึงสิ่งที่ฮ่องเต้ให้ไปเอามาแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องให้นางไปเอามา

“ฮ่องเต้  ให้ข้าเอาป้ายหยกประจำกายขององค์ชายรองมาทำไมกันนะ”