ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 153 ราชันย์ซอมบี้ระดับห้า

   ทักษะที่ถูกใช้โดยระดับห้าย่อมไม่ธรรมดา อากาศกลายเป็นร้อนฉับพลัน อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่างกายซอมบี้เริ่มถูกเผาไหม้ พื้นดินใกล้พวกมันเกิดรอยแตกร้าวคล้ายใยแมงมุม เพลิงอันรุนแรงพวยพุ่งจากใต้รอยแตกขึ้นสู่ท้องฟ้า วินาทีต่อมาทั่วทั้งนภาพลันสว่าง ความมืดมิดทั้งมวลหายไป เมื่อเพลิงอยู่สูงระดับหนึ่งมันก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นหอก ไม่ใช่แค่เล่มเดียว มีหอกไฟมากกว่าหนึ่งพันเล่ม!

   “ยังไม่จบ” บินเกลคำรามพร้อมกับรวบรวมพลังทั้งหมดใช้งานทักษะต่อไป หอกเพลิงเกินกว่าหนึ่งพันเล่มบนท้องฟ้าปลดปล่อยความร้อนซึ่งยากอธิบายเป็นคำกล่าว เมื่อได้รับคำสั่งจากบินเกลพวกมันพลันพุ่งโจมตีเหล่าซอมบี้ ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! หอกมากมายมหาศาลปักกลางหัวซอมบี้จากนั้นก็เผาทำลายทั้งร่างกายพวกมันจนไม่เหลือซาก

   บนท้องฟ้า เพลิงซึ่งมาจากภายในรอยแตกร้าวยังไม่หมด มันกลายเป็นหอกขนาดยักษ์ซึ่งใหญ่กว่าหอกเล่มอื่นหลายสิบเท่า ความแข็งแกร่งเองก็แตกต่างเช่นกัน หากเทียบกับหอกขนาดยักษ์หอกเล่มอื่นจะเป็นได้แค่หอกระดับตํ่า กลับมาปัจจุบัน หอกยักษ์พุ่งแหวกอากาศไปทางซอมบี้ตัวใหญ่อย่างรวดเร็ว

   โฮกกกกกกกก! ราชันย์ซอมบี้ระดับสี่คำราม พลังทั้งหมดถูกเรียกใช้งานเพื่อป้องกันหอกยักษ์ มันไม่อาจประมาทความแข็งแกร่งของทักษะซึ่งถูกใช้โดยระดับห้าได้ ปึง! ตูมมมมมม! หอกเพลิงแทงกลางอกซอมบี้ราชันย์ก่อนที่วินาทีต่อไปหอกจะระเบิดพลังมหาศาลออกมา เป็นผลให้ร่างซอมบี้ราชากระจัดกระจายกลายเป็นเศษเนื้อ แต่ถึงร่างกายจะมีสภาพเป็นเช่นนั้นไปแล้วทว่าราชันย์ซอมบี้ยังคงไม่ตาย

   มือมันขยับเล็กน้อยจากนั้นก็เคลื่อนที่ไปหาหอกเพลิงยักษ์ซึ่งยังไม่สลายหายไปหมด ทักษะของราชันย์พลันทำงาน เศษเนื้อที่กระจัดกระจายตามพื้นลอยไปยังหอกไฟยักษ์ แปลกมาก แม้จะอยู่ใกล้หอกเพลิงแต่เศษเนื้อกลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย ร่างราชันย์ซอมบี้ระดับสี่ถูกสร้างขึ้นใหม่โดยเปลี่ยนสภาพหอกไฟเป็นพลังงานและให้หัวใจมันดูดซับ

   โฮกกกกกก! เสียงดังกึกก้อง ระดับสี่ถูกยกระดับหนึ่งระดับกลายเป็นระดับห้า ร่างราชันย์ซอมบี้เวลานี้สวมใส่ชุดเกราะเพลิง ภายในดวงตาปรากฏเปลวไฟซึ่งไม่นานมานี้ไม่มี ราชาซอมบี้ระดับห้าคำรามเสียงดังอีกคราพร้อมใช้ทักษะ ซอมบี้มากมายที่ตายจากการถูกเผากลับมามีสภาพเช่นเดิมในเวลาชั่วพริบตา

///

   “นี่มันแข็งแกร่งเกินไป” บินเกลมองซอมบี้ยักษ์ด้วยแววตาหวาดกลัว ใบหน้าซีดๆของมันปรากฏเม็ดเหงื่อจำนวนมาก บินเกลไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอีกฝ่ายซึ่งเป็นแค่ระดับสี่จะไม่ตายหลังโดนทักษะมันเข้าไป ไม่ใช่แค่ไม่ตายอย่างเดียว ราชันย์ซอมบี้ยังฟื้นฟูร่างกายกลับมาดั่งเดิมและกลายเป็นระดับห้า

   ‘ข้าไม่สามารถใช้ทักษะได้แล้ว เวลานี้ข้าเหลือเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิด” จังหวะที่บินเกลกำลังคิดซอมบี้ตัวหนึ่งพลันลอบเข้าใกล้มันก่อนโจมตี บินเกลรู้ตัวช้าเกินไป ด้วยเรี่ยวแรงปัจจุบันมันไม่สามารถหลบการโจมตีจากซอมบี้ได้ ความกลัวไร้สิ้นสุดซึ่งไม่เคยสัมผัสมาทั้งชีวิตเกิดในจิตใจบินเกล นี่มันต้องมาตายตอนนี้หรือ? มันยังไม่มีภรรยาสุดสวยและลูกตัวน้อยเลยนะ

   “ห่าา!” ก่อนที่มือของซอมบี้จะจับหัวบินเกล ซอมบี้ตัวนั้นก็ได้กระเด็นไปไกลโดยดาบยักษ์ เป็นออทูร่าที่ช่วยบินเกลใว้ หลังเห็นซอมบี้กระเด็นไปแล้วออทูร่าก็เอ่ยขึ้นพลางหอบหายใจ “ไหนเจ้าบอกว่าสามารถเชื่อใจได้ไง? รู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่เจ้าจะตายหากไม่ได้ข้าช่วยใว้”

   “ใครจะคาดคิดล่ะว่าไอ้ตัวใหญ่นั่นจะแข็งแกร่งขนาดนั้น” กล่าวจบบินเกลพลันเร่งรีบฟื้นฟูพลังตนเอง ยานํ้าราคาแพงถูกดื่มโดยไม่มีความลังเลแม้เพียงนิด ในสถานการณ์แบบนี้ถ้ามันยังคงลังเล ตัวมันอาจจะตาย

   “มันมาทางพวกเราแล้ว” ออทูร่ากล่าวด้วยนํ้าเสียงเคร่งเครียด เวลาเดียวกันก็จ้องร่างราชันย์ซอมบี้ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยพลังและเรี่ยวแรงของมันและบินเกลยามนี้ย่อมไม่มีทางหยุดซอมบี้ยักษ์ได้ เมื่อเผชิญหน้ากันพวกมันจะถูกสังหารตายภายในไม่กี่วินาที

   “หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะมาถึงเร็วๆนี้” ออทูร่ากัดฟันแน่น ตัดสินใจหนักแน่น แม้ต้องเสียชีวิตมันก็ต้องสังหารซอมบี้ระดับห้าให้ได้ ใช้ทักษะที่ได้รับจากอาณาเขตต้องห้าม มีแค่วิธีนั้นเท่านั้นที่จะสังหารซอมบี้ราชาได้ สาเหตุว่าทำไมออทูร่าไม่ใช่ก่อนหน้านี้คือทักษะมีความเสี่ยงสูง มีโอกาสเก้าในสิบที่มันจะเสียชีวิตหลังใช้ทักษะ

   “เจ้ากำลังทำสิ่งใดน่ะ?” เมื่อเห็นออทูร่าก้าวเท้าเดินไปทางราชันย์ซอมบี้บินเกลพลันเอ่ยถาม ชายผู้นั้นเสียสติไปแล้วหรือ? คิดจะเผชิญหน้ากับราชาซอมบี้ระดับห้าทั้งๆที่ตัวเองเป็นแค่ระดับสี่และเหลือเรี่ยวแรงน้อยนิด

   “การที่ข้าสามารถรอดออกจากอาณาเขตต้องห้ามได้มันมีเหตุผลอยู่ ข้าได้รับทักษะหนึ่งมาจากที่นั่นเพราะงั้นข้าจึงมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบัน” ออทูร่าหยุดเดินจากนั้นก็กล่าวขึ้น บินเกลมองออทูร่า มันพอคาดเดาได้บ้างว่าทักษะที่อีกฝ่ายได้รับมันทรงพลังแค่ไหน ทำให้ออทูร่ารอดจากอาณาเขตต้องห้ามได้ มันไม่ใช่ทักษะธรรมดาแน่นอน

   “เจ้าต้องการฝากคำพูดสุดท้ายให้ใครหรือไม่? หากเจ้าไม่รอดชีวิตข้าจะไปบอกให้” บินเกลถาม ในฐานะระดับห้าตัวมันมีประสบการณ์มากมาย การใช้ทักษะที่ทรงพลังเกินความแข็งแกร่งตัวเองย่อมต้องแลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่าง บางสิ่งนั้นอาจหมายถึงการได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ก็การเสียชีวิต

   ออทูร่ากล่าว “อย่าเสียใจ ถ้าข้าตายเจ้าช่วยเอาคำพูดนี้ไปบอก…”

///

   ห้องสมุดลับอันกว้างใหญ่

   “แม้ว่าการที่ฉันทำแบบนั้นมันจะทำให้ฉันทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า แต่ร่างกายฉันจะได้รับบาดเจ็บ” ขณะอ่านหนังสือสายฝนพูดเบาๆกับตนเอง เขามีไพ่ลับซึ่งสามารถทำให้สถานการณ์พลิกได้ ทว่าไพ่ลับใบนั้นมันค่อนข้างอันตราย ไม่จำเป็นจริงๆเขาจะไม่มีทางใช้มันเด็ดขาด

   สายฝนได้รับไพ่ลับเมื่อหลายวันก่อน แม้กระทั่งชายชราครีเทลก็ไม่รู้เกี่ยวกับไพ่ลับใบนี้ ในโลกความฝันแห่งนี้คงมีสายฝนเพียงผู้เดียวที่รู้

   “ฟู่วว~ วันนี้ฉันไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลย” สายฝนถอนหายใจ วันนี้ไม่ทราบเพราะเหตุใดเขารู้สึกกังวลและกระวนกระวาย ตามที่กล่าวไป สายฝนจึงแทบไม่เข้าใจหนังสือที่ตัวเองอ่าน

   “ออกไปสูดอากาศหายใจด้านนอก บางทีมันน่าจะช่วยได้ ฉันคงอยู่ในคฤหาสน์มากเกินไป” สายฝนพึมพำก่อนปิดหนังสือวางใว้บนโต๊ะและออกจากห้องสมุดลับ เมื่อออกมาเขาก็เห็นฟีซิเลียกำลังเดินอยู่

   “ท่านเห็นท่านปุ่หรือไม่?” สายฝนเห็นเด็กสาว เด็กสาวก็ต้องเห็นเขาเช่นกัน เธอเดินเข้ามาใกล้สายฝนและกล่าวถาม และคล้ายกับว่าวันนี้ฟีซิเลียจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

   สายฝนส่ายหัวจากนั้นก็เอ่ยขึ้น “ฉันไม่เห็นชายแก่เลย เขาไม่ได้บอกเธอเหรอว่าไปไหน?”

   “หากเขาบอกข้า ข้าจะถามท่านหรือ?” ฟีซิเลียถามกลับ ชายหนุ่มผมดำเงียบ เด็กสาวนางนี้กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? เธอเอานิสัยนี้มาจากไหนจากใคร? ปกติฟีซิเลียไม่ได้เป็นเหมือนปัจจุบัน