ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย พร้อมคลังอาวุธสุดเทพ

บทที่ 31 เจ้ากล้าตีข้าก็ลองดู!

ยายเฒ่าหวังหลิวตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว ด้านหลังของนางคือสะใภ้สามซึ่งมีความรู้สึกผิดเต็มอกเช่นกัน จึงเหยียบเข้าที่ธรณีประตูจนเสียการทรงตัวและกำลังจะล้มลง นางจึงยื่นมือออกไปคว้าตามสัญชาตญาณ ซึ่งบังเอิญคว้าเข้าที่ชายเสื้อด้านหลังของยายเฒ่าหวังหลิวพอดี

แม่สามีและลูกสะใภ้ทั้งสองคนจึงล้มคว่ำลงบนธรณีประตูพร้อมกัน จนท้ายทอยโนปูดเป็นลูกมะนาวทั้งคู่

เจียงเหลียนจูกล่าวว่า "เห็นหรือไม่ กระบี่ไม้ท้อที่หักเล่มนี้ใช้ได้ผลกับพวกท่าน แสดงว่าพวกท่านสองคนต่างหากที่เป็นปีศาจ เป็นพวกท่านต่างหากที่ต้องถูกขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกไป"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันหัวเราะลั่น

ในตอนนั้นเอง หัวหน้าหมู่บ้านแห่งหมู่บ้านหวังเจียก็รีบเดินตรงเข้ามา "พวกเจ้าก่อเรื่องวุ่นวายอะไรกันอีก"

ยายเฒ่าหวังหลิวรีบฟ้องทันที "พี่! ท่านมาได้จังหวะพอดีเลย สะใภ้ห้าของบ้านข้าถูกผีพรายเข้าสิงข้าจึงเชิญหมอผีมาจัดการ แต่นางมีอาคมแก่กล้าถึงขั้นตีหมอผีจนกระเด็นออกไป แถมยังคิดจะตีพวกข้าให้ตายอีก!"

หัวหน้าหมู่บ้านตะโกนด่าว่า "นางมีกระบี่ไม้ท้ออยู่ในมือแต่กลับไม่เป็นอะไรจะถูกผีพรายเข้าสิงได้อย่างไรกัน คนตระกูลหวังอย่างพวกเจ้าว่างมากจนเกินไปหรือเปล่า วัน ๆ ไม่รู้จักความสงบ เข้ามารังแกแม่หม้ายลูกกำพร้าทุกวันเพื่ออะไร"

คนตระกูลหวังต่างรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างยิ่ง

ยายเฒ่าหวังหลิวไม่ยอมแพ้ "ท่านพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ เรื่องที่ว่าไม่สงบหรือรังแกแม่หม้ายลูกกำพร้าอะไรนั่นน่ะ นางเป็นสะใภ้ตระกูลหวังของพวกข้า นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัว อย่างมากที่สุดก็ถือเป็นเรื่องในบ้าน"

เจียงเหลียนจูสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ "พวกข้าถูกไล่ออกจากบ้านไปก็ไม่ใช่คนครอบครัวเดียวกันตั้งนานแล้ว ท่านหน้าด้านขนาดนี้ ยังคิดจะมาวุ่นวายกับพวกข้าแม่ลูกอีกหรือ ใครเป็นสะใภ้ท่านกัน ใครเป็นคนในครอบครัวท่าน หากกล้ามาอาละวาดที่นี่อีก ข้าจะหวดให้เกลี้ยงเลย"

คนตระกูลหวังต่างหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ยายเฒ่าหวังหลิวยังคงเชิดหน้าไม่ยอมแพ้ "เจ้ากล้าหรือ ถึงจะแยกบ้านกันแล้ว ข้าก็ยังเป็นแม่สามีของเจ้าอยู่ เจ้ากล้าตีข้าก็ลองดู!"

เจียงเหลียนจูไม่ชอบให้ใครมาใช้มุกนี้กับนาง

นางจึงถีบออกไปหนึ่งที ยายเฒ่าหวังหลิวเซถลาไปหลายก้าวจนกลิ้งลงไปในพงหญ้ารกข้างทาง

"โอ๊ย! โอ๊ย! ลูกสะใภ้ฆ่าแม่สามีแล้ว!" ยายเฒ่าหวังหลิวร้องโวยวายเสียงหลงราวกับหมูถูกเชือด

หัวหน้าหมู่บ้านทนดูไม่ได้อีกต่อไป "พอได้แล้ว เลิกอาละวาดสักที! ทำตัวเป็นอะไรกัน น่าอับอายขายหน้าสิ้นดี คนตระกูลหวังรีบพานางกลับไปซะ ไม่มีความเป็นผู้เป็นคนเลยสักนิด"

คราวนี้ยายเฒ่าหวังหลิวตัดสินใจเสี่ยง "นี่ท่านเพียงเพราะได้กินเกี๊ยวที่เจียงซื่อส่งให้ถึงกับต้องออกหน้าช่วยพวกนางเลยหรือ พวกนางอกตัญญูไร้ซึ่งความกตัญญู ท่านจะไม่พูดถึงเรื่องนี้สักนิดเลยหรือ!"

หัวหน้าหมู่บ้านหน้าดำคร่ำเครียด จ้องมองนางเขม็ง "นี่เจ้าสงสัยว่าข้าปฏิบัติหน้าที่ไม่ยุติธรรมงั้นหรือ ข้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหวังเจียมาหลายปีมีใครเคยว่าข้าบ้าง ยายเฒ่าหวังหลิวเจ้าเป็นคนแรกที่กล้าทำเช่นนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะไม่พูดกับสตรีอย่างเจ้าให้มากความ ให้ตาเฒ่าหวังมาพบข้า หมู่บ้านหวังเจียของพวกเราไม่สามารถเก็บตัวหายนะที่วัน ๆ ดีแต่สร้างเรื่องวุ่นวายอย่างพวกเจ้าไว้ได้อีกต่อไป"

พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังเดินจากไป

ทุกคนในที่นั้นต่างเงียบกริบ

หัวหน้าหมู่บ้านโกรธจัดต่อหน้าผู้คนเป็นครั้งแรก แถมยังจะไล่ตระกูลหวังออกจากหมู่บ้านหวังเจียอีกด้วย!

คราวนี้ยายเฒ่าหวังหลิวถึงได้สติคืนมาโดยสมบูรณ์ แม้ปกติหัวหน้าหมู่บ้านจะดูใจดีพูดง่าย แต่เขาคือหัวหน้าหมู่บ้านที่ทางการแต่งตั้ง และเป็นตำแหน่งที่สืบทอดกันมาแต่โบราณในหมู่บ้านมีอำนาจและบารมีสูง นางโกรธจนหน้ามืดตามัว จึงเผลอโพล่งสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

เหงื่อเย็น ๆ เริ่มผุดพรายออกมา

หวังเหล่าเอ้อร์และหวังเหล่าซานก็ตกใจจนตัวแข็ง การมาครั้งนี้นอกจากจะจัดการเจียงเหลียนจูไม่ได้แล้วยังทำให้เจียงซื่อถูกตีจนเกือบตายมิหนำซ้ำยังล่วงเกินหัวหน้าหมู่บ้านอีกนับว่าขาดทุนย่อยยับโดยแท้

พอกลับไป ท่านพ่อต้องลงโทษพวกเขาแน่นอน

ยายเฒ่าหวังหลิวอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบตบหน้าตัวเอง "ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าคนแก่นี้พูดผิดไปแล้ว ข้าขอตบหน้าตัวเอง โปรดท่านฟังคำอธิบายของพวกข้าด้วย ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างโปรดอย่าถือสาหาความกับสตรีอย่างข้าที่ปากพล่อยเลยนะ"

นางตบหน้าตัวเองดัง เพียะ ๆ อยู่หลายครั้ง แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

คนตระกูลหวังไม่มีใครกล้ากลับมาหาเรื่องเจียงเหลียนจูอีก ทั้งครอบครัวเดินคอตกกลับไปด้วยใบหน้าอมทุกข์

ส่วนหมอผีกู่เมื่อเห็นว่านายจ้างจากไป นางก็แอบเก็บกระดิ่งพัง ๆ ของนางขึ้นมา แล้วหันกลับไปมองกระบี่ที่หักในมือของเจียงเหลียนจูด้วยความแค้นเคืองก่อนจะเดินจากไป

งานนี้ขาดทุนย่อยยับเสียจริง!

หากรู้ว่าแม่นางน้อยคนนี้มือไม้หนักเช่นนี้นางไม่ควรรับงานนี้เลย

เสียเงินไปครึ่งหนึ่งยังเป็นเรื่องเล็กแต่ชื่อเสียงของหมอผีกู่อย่างนางเสียหายนั้นเป็นเรื่องใหญ่

ต้องหาวิธีแก้ตัวเพื่อให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปได้

แล้วยังมีตระกูลหวังอีกที่ไม่ได้บอกนางเลยว่าเจียงซื่อมีความสามารถถึงเพียงนี้ นางถูกพวกนั้นหลอก นางจะปล่อยให้พวกนั้นลอยนวลไม่ได้ นางเกลียดพวกนั้นที่สุด

เมื่อความวุ่นวายสงบลง

ท่านยายหลูยังคงอยู่เป็นคนสุดท้าย นางกล่าวด้วยความกังวลว่า "ยายเฒ่าหวังหลิวนั้นร้ายกาจจนวันตาย นางพูดเช่นนี้เกรงว่าต่อไปหัวหน้าหมู่บ้านคงจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของพวกเจ้าอีก เพื่อหลีกเลี่ยงคำนินทา"

ต้าเป่าก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เขาเป็นคนไปเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมา ไม่คิดว่าจะทำให้ท่านปู่ถูกด่า

มีเพียงเจียงเหลียนจูที่ไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เรื่องของพวกข้า ข้าจัดการเองได้ หากคนตระกูลหวังมาอีกข้าก็จะหวดให้กระเด็นไปเลยต่อให้ยกมาทั้งบ้านข้าก็ไม่กลัวเจ้าค่ะ"

ครั้งนี้หากหัวหน้าหมู่บ้านไม่มา นางคงจะหวดพวกเขาจนร้องไห้กลับบ้านไปแน่นอน

ท่านยายหลูกล่าวว่า "แต่ถึงอย่างไร ในสายตาของคนนอกเจ้าก็ยังเป็นสะใภ้ตระกูลหวังอยู่ ตาเฒ่าหวังนั้นเจ้าเล่ห์ ตอนที่ไล่พวกเจ้าแม่ลูกออกจากบ้านกลับบอกคนภายนอกว่าเป็นการแยกบ้าน เมื่อแยกบ้านแล้ว พวกเขาก็ยังเป็นพ่อและแม่สามีของเจ้า ยามพวกเจ้าจะอดตายกลับไม่เหลียวแล พอเริ่มลืมตาอ้าปากได้ก็คิดจะกลับมาเอาเปรียบ ช่างไม่ใช่คนจริงๆ หรือว่าจะให้ข้าช่วยหาครอบครัวใหม่ให้เจ้าแต่งงานอีกครั้ง เมื่อแต่งงานใหม่แล้วจะได้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีก"

เจียงเหลียนจูยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ข้าไม่สนเรื่องฐานะอะไรทั้งนั้น พ่อหรือแม่สามี หากดีกับพวกข้า ข้าก็จะดีด้วย แต่หากร้ายกับพวกข้าอย่าว่าแต่พ่อสามีเลยต่อให้ราชันย์สวรรค์ลงมาเองก็ทำอะไรข้าไม่ได้"

กฎเกณฑ์ทางศีลธรรมมีไว้สำหรับคนทั่วไป

สำหรับคนที่ไม่มีอะไรต้องกลัวอย่างนาง สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์เลย

ท่านยายหลูไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อ "อย่างไรก็ระวังตัวให้มาก หากหัวหน้าหมู่บ้านสามารถไล่พวกเขาออกจากหมู่บ้านได้นั่นจะเป็นเรื่องดีมาก แต่ตระกูลหวังอาศัยอยู่ในหมู่บ้านหวังเจียมาหลายชั่วอายุคนเกรงว่าจะไล่ยาก อย่างมากที่สุดก็แค่ทำให้พวกเขาสงบเสงี่ยมได้พักหนึ่ง ยายเฒ่าหวังหลิวนั้นเป็นคนไม่เกรงกลัวใคร"

"ขอบคุณท่านที่เตือนเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่กลัวหรอก ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ซานเป่า พวกเจ้ากลัวหรือไม่"

เด็กน้อยทั้งสามส่ายหัวพร้อมกัน

ท่านแม่ยังไม่กลัวแล้วพวกเขาจะกลัวไปทำไม!

พวกเขากลัวเพียงอย่างเดียวคือไม่มีอะไรกิน กลัวจะอดตายจนตายไปจริง ๆ นอกเหนือจากนั้น ไม่ว่าฟ้าหรือดินพวกเขาก็ไม่กลัว

เอ้อร์เป่าถ่มน้ำลายออกมาทันที "คนตระกูลหวังล้วนเป็นคนเลว! พวกข้ายอมรับแค่ท่านแม่คนเดียวเท่านั้นขอรับ"