บรรยากาศในตอนนี้แม้จะเป็่ตอนกลางคืนแต่ก็ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนทุกๆคืนที่เคยเป็มาของหมู่บ้านเป่าเฉิงอีกแล้ว คืนนี้เป็คืนที่ดูคึกคักมากๆ
แม่ค้าขายอาหารมือใหม่ทั้งรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ ต่างก็พากันรับเงินจนมือเป็ระวิงกันไปหมดแล้ว ถามว่าเหนื่อยไหม???ไม่มีใครเลยที่จะบ่นว่าเหนื่อยกัน ต่างผลัดกันทำหน้าที่ตักอาหาร หุงข้าวขายกันอย่างเต็มที่
“พี่สาวตักอีกหนึ่งทัพพีเลยนะพี่ชายในเครื่องแบบคนนี้หล่อมว๊าากกกกก ตักให้อีกเยอะๆเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ได้ๆพี่สาวตักให้พี่ชายอีก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“..............!!!”พวกผู้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆต่างก็พากันได้ยินกันหมดทุกๆคน ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆไปให้ลูกค้าในเครื่องแบบที่เ้าตัวเล็กสองคนที่ทำท่าเพ้อฝันท่ามกลางคนหล่อ!!!
“นี่ครับพี่ชายให้เป็ค่าขนมเพิ่มนะสาวน้อย..”พี่ชายในเครื่องแบบ
“ขอบคุณค่ะ…”สองสาวน้อยรีบส่งเสียงประสานขอบคุณอย่างเสียงดัง
“.............!!!”พวกผู้ใหญ่
รายได้ที่ได้รับนี้ไม่ใช่ส่วนเดียวที่มาจากการขายอาหาร แต่ได้มาจากการที่พวกหนุ่มๆในเครื่องแบบที่พอจะมีเงินมีฐานะ ให้เงินหรือให้ทิปเพิ่มเติมแกพวกเด็กๆนี่แหละที่พากันปากหวานใส่ลูกค้าที่มาซื้อข้าวกินกัน
“โอ้…พวกน้องสาวทำเงินได้เยอะเลย!!”พี่สามจงจื่อ
“แต่ว่าพวกเราจะยอมปล่อยให้น้องสาวทำแบบนี้กันจริงๆเหรอ??”พี่รองสือจื่อ
“เอาแบบนี้ละกันพวกเราถือเสียว่าพวกน้องสาวหารายได้เพิ่มเติมจากการขายอาหารแทนละกัน ทำเป็มองไม่เห็นน่ะ เพื่อรายได้ให้เต็มตะกร้าทุกตะกร้า!!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“................!!!”พวกผู้ใหญ่ที่ได้ยิน พวกพี่ชายพูดแบบนี้ก็ทำท่ากระอักกระอ่วนกันขึ้นมาอีกครั้ง แค่สองสาวน้อยก็จะแย่อยู่แล้วมาเจอความคิดอันแปลกประหลาดของเหล่าเด็กผู้ชายแบบนี้อีก
“สงสัยจะต้องอบรมกันยกใหญ่อีกครั้งแล้วสิพวกเราน่ะ”ปู่
“ก็นั่นน่ะสิ…แบบนี้ท่าจะไม่ดี!!”ตา
“ครับ…”พ่อ และลุงลุง
ในตอนนี้ทุกๆคนไม่ได้มองไปที่ตะกร้าสำหรับขายอาหารกันแล้ว แต่มองไปที่ตะกร้าใส่เงินที่เสี่ยวจื่อน้อยเป็คนแยกออกมาเป็ค่าทิป หรือค่าขนมที่พวกพี่ชายในเครื่องแบบให้เกินมานั่นเอง และดูจะพอๆกับค่าขายอาหารเสียด้วยสิ!!!
“เงินพิเศษ ใส่ให้เต็มตะกร้า ลา…ลัน…ลา….”เสี่ยวจื่อน้อย ที่ตอนนี้โยกตัวไปมาอย่างอารมณ์ดีไปแบบไม่รู้ตัว แต่ก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูสำหรับคนที่พบเห็นที่เห็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆเล็กๆ ผมสั้นๆเหมือนเด็กผู้ชายถ้ามองเพียงด้านหลัง ผมที่ถูกมวยผมได้เพียงกระจุกเล็กนิดเดียวแตกต่างจากพี่สาวอู๋ิจื่อที่ผมจะดูดกดำและยาวมากกว่า
“ดูแล้วแทบแยกไม่ออกเลยนะคะว่า ระหว่างพี่ๆสุดหล่อในเครื่องแบบ กับเงินหยวนมากมายในตะกร้า อันไหนล่อตาล่อใจสาวน้อยของพวกเรามากที่สุดกันแน่ และถ้าให้เลือกอย่างใดอยา่งหนึ่งนี่จะเลือกอะไรกันนะ??”แม่
“ก็นั่นน่ะสินะ…”ป้าทั้งสองคน
“ดูแล้วคงจะเลือกไม่ถูกแน่ๆ เพราะถูกใจทั้งสองอย่างเลยค่ะพี่สะใภ้”แม่
“ใช่ๆ”ป้าสะใภ้ทั้งสอง
“ฮ่า…ฮ่า….ฮ่า…”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองคน
“ถ้าอยากรู้ คงต้องแกล้งลองถามเ้าตัวดูแล้วล่ะค่ะว่าจะตอบอะไรออกมา”แม่
“ใช่ๆแกล้งถามเ้าตัวแสบสิว่าจะตัดสินใจเลือกได้หรือไม่กัน??และจะเลือกอะไรระหว่างเงินหยวนกับพี่ชายหล่อๆในเครื่องแบบน่ะ อิ….อิ….”ป้าถัวผัน
“น้องสะใภ้ เอาเลยพวกพี่รออยู่”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ค่ะพี่สะใภ้ อยากจะแกล้งเ้าตัวเล็กอยู่พอดีเลยหมั่นไส้จริงๆ”แม่
แม่กับป้าสะใภ้ทั้งสองคนต่างก็อยากลองแกล้งหยอกเย้าเ้าตัวเล็กสุดของบ้านกันว่าจะตัดสินใจอย่างไรถ้าให้เลือกของที่ถูกใจทั้งสองอย่างแบบนี้
“โอ้…!!เสี่ยวจื่อน้อยกับพี่สาวเฝ้าตะกร้าเงินขายอาหารเหรอไงคะ ดูสิจะเต็มตะกร้าอยู่แล้ว สงสัยจะได้ตะกร้าเล็กเกินไปหน่อยแล้ว แม่จะหามาให้ใหม่ที่ใหญ่กว่านี้นะเอาไหมคะลูกสาว???”แม่
“ดีค่ะแม่..”สองสาวน้อย
“แต่ว่าตะกร้านี้ไม่ใช่ตะกร้าขายอาหารนะคะ แต่ว่าเป็ตะกร้าเงินที่แยกออกมาที่พวกพี่ๆทหารสุดหล่อในเครื่องแบบ ให้เพิ่มเติมจากค่าอาหารมาต่างหากค่ะ เสี่ยวจื่ออยากรู้ว่าจะได้เท่าไหร่เลยทำการแยกออกจากค่าอาหารโดยตรงออกมาค่ะ ถือว่าเป็รายได้พิเศษที่จะได้แบ่งกันเพิ่มเติมด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย พูดอธิบายแม่ของเธอให้ฟังอย่างเข้าใจ แต่ว่าสายตาและมือไม่ได้ละออกจากตะกร้าใส่เงินอยู่ตรงหน้าของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
“อ้อ..อย่างนี้นี่เอง ลูกสาวของแม่หาทางหารายได้เพิ่มเติมได้เสียด้วยสิ แต่ก็ว่าจะถ้าจะให้เลือกระหว่างพี่ชายในเครื่องแบบ กับเงินในตะกร้าเนี่ย ลูกสาวแม่จะเลือกอะไรกันถ้าต้องเลือกเพียงอย่างเดียวน่ะลูก???”แม่
“ติ๊ก..ต๊อก…ติ๊ก….ต๊อก….”เสี่ยวจื่อน้อย กับพี่สาวอู๋ิจื่อ ที่ได้ยินคำถามแบบนี้จากแม่ของพวกเธอถึงกับพากันนั่งขมวดคิ้วหากันอย่างคิดหนักมากจริงๆ
“เฮ้อ…..เลือกยากมากจริงๆเสียด้วยนะเพราะดีทั้งสองอย่างเลยนะหลานสาวของป้าคนสวย”ป้าเทียนหลันเซ่อ ก็แกล้งหยอกเย้าหนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นสีหน้าของหลานสาวทั้งสองคนของเธอ
“นั่นน่ะสิ พวกพี่ชายในเครื่องแบบก็หล่อ เท่ห์ แถมใจดีมอบเงินพิเศษพวกนี้ให้ถ้าไม่เลือกพวกเขาก็ดูจะใจร้ายเกินไปเสียด้วยนะ”ป้าถัวผัน ที่ก็ปล่อยคำพูดออกมากระทบจิตใจดวงน้อยๆของสองสาวน้อยเพิ่มเติมไปอีก
“แต่จะให้ทิ้งเงินในตะกร้าไปก็เสียดายเหมือนกันนะ เป็รายได้ครั้งแรกที่หากันเองเสียด้วยสิ”แม่
“เลือกไม่ได้ เลือกไม่ได้จริงๆ เฮ้อ…….”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ปิ๊ง……”จู่ๆความคิดก็บรรเจิดขึ้นอีกครั้งในหัวน้อยๆของเธอ และยิ้มเต็มใบหน้าอีกครั้งหนึ่ง
“เสี่ยวจื่อเลือกได้แล้วล่ะพี่สาว…”เสี่ยวจื่อน้อย หันมาหาพี่สาวของเธออย่างกลับมาอารมณ์ดีแจ่มใสอีกครั้ง
“จริงเหรอน้องเล็ก??? แล้วน้องเล็กเลือกอะไรกัน และตัดสินใจทิ้งอย่างใดอย่างหนึ่งได้จริงๆอย่างนั้นเหรอ???”เสี่ยวจื่อน้อย
“หงึก….หงึก….”เสี่ยวจื่อน้อย ผงกหัวของเธออย่างจริงจังอยู่หลายครั้งเพื่อให้พี่สาวมั่นใจได้เลยว่าเธอเลือกได้เป็อย่างดีและรับรองเลยว่าจะไม่มีผิดหวังอย่างแน่นอน
“............????”แม่กับป้าทั้งสองคนพากันงงๆ ว่าทำไมเ้าตัวเล็กถึงได้ตัดสินใจเลือกได้อย่างรวดเร็วแบบนี้ และสีหน้าท่าทางในตอนนี้ เสี่ยวจื่อน้อยเลือกได้จริงๆและดูไม่ผิดหวังหรือเสียใจแต่อย่างใดถ้าเธอเลือกทิ้งสิ่งหนึ่งไปอีกด้วย!!! ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะเป็ไปได้เลยจริงๆ
“น้องเล็กบอกเร็วเข้า น้องเลือกสิ่งใดกันระหว่างเงินในตะกร้าเยอะแยะแบบนี้ กับพวกพี่ชายในเครื่องแบบหล่อๆเท่ห์ๆน่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
ไม่ใช่เพียงแค่แม่ และทั้งป้าทั้งสองคนที่รอฟังคำตอบจากเสี่ยวจื่อน้อยด้วย พวกพี่ชายทั้ง 7 คน และ ปู่ ตา พ่อ ลุง ลุง และพวกเพื่อนๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ที่อยู่ใกล้ๆต่างก็ได้ยินบทสนทนานี้เช่นกันก็รอฟังด้วยแต่พวกเขาก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก เพียงแต่ได้ยินเท่านั้นเอง และยังคงจดจ่อกับการขายอาหารตรงหน้าไปด้วย
“ก็เลือกไม่ยากเลยนะพี่สาวจ๋า พี่สาวจำที่พวกย่าๆยายๆป้าๆน้าๆอาๆ สาวๆพูดคุยเื่ พวกพี่สาวโตๆได้ไหมล่ะ???”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ…….”พี่สาอู๋ิจื่อ ทำท่าครุ่นคิดเอามือจับคางของเธอและพยายามนึกว่าเธอได้ยินเื่ราวซุบซิบพูดคุย หรือปรึกษาอะไรกันบ้างระหว่างการพูดคุยของพวกท่านในวงของแต่ละกลุ่มไม่ว่าจะกลุ่มในวัยของแม่ของพวกเธอ และในกลุ่มว้ยคนชราของพวกย่าๆยายๆของพวกเธอ
“ก็มีหลายเื่ราวนะที่ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ในหมู่บ้านของพวกเราพูดถึงและปรึกษาเื่พวกพี่สาวที่โตแล้วน่ะ เช่นว่าจะต้องดูแลรักษาร่างกายให้แข็งแรง อย่ากินของเย็นๆหรือทำตัวให้หนาวเย็นมากนักไม่ดีต่อภายภาคหน้าเวลามีครอบครัวของตัวเองแล้ว และก็พูดถึงเื่การเก็บสินสอดให้เ้าสาวในอนาคตด้วยนะ แล้วก็ต้องพากันไปดูตัวและให้พูดคุยกันว่าจะเข้ากันได้ไหม แล้วก็อะไรอีกน๊า”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“............!!!”บรรดาแม่ๆ ต่างพากันสะดุ้งกันยกใหญ่เลยเมื่อได้ยินพี่สาวของเสี่ยวจื่อน้อยบรรยายเสียเห็นภาพเลยเวลาพวกท่านรวมกลุ่มกันแล้วจะคุยเื่ใดกันบ้าง เหมือนกับเป็ตัวของพวกท่านมาเองเลยทุกคำ ทุกเื่ไม่มีตกหล่นแต่อย่างใด
“อ้อใช่แล้ว…..พี่สาวใหญ่ของบ้านจะต้องแต่งออกไปก่อนด้วยนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“นั่นไง..นี่แหละพี่สาวคนโตๆก่อนน้องสาวจะต้องได้เลือกผู้ชายแต่งงานก่อนอย่างไรล่ะ…”เสี่ยวจื่อน้อย
“............!!!”พวกผู้ใหญ่ ต่างพากันสะดุ้งกันอีกรอบ จากที่ไม่ได้พากันตั้งใจฟังสองสาวน้อยบ้านเผิงพูดคุยกัน ตอนนี้ต้องฟังอย่างใจจดใจจ่อแล้วว่าพวกท่านพลาดพลั้งพูดอะไรกันออกไป พวกเด็กๆถึงได้จดจำได้แม่นยำกันขนาดนี้ ถึงขนาดจดจำเอามาพูดต่อกันเองได้เป็เื่เป็ราวอีกต่างหากด้วย!!!
“เอ๋…..???แล้วมันหมายความว่าอะไรเหรอน้องเล็ก???มันเกี่ยวข้องอะไรกับการที่พวกเราจะต้องเลือกระหว่างเงินในตะกร้าพวกนี้ กับพวกพี่ชายหล่อๆในเครื่องแบบพวกนี้ด้วยล่ะ พี่สาวงงมากเลยนะน้องเล็กนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อเอียงหน้าเข้าหาน้องเล็กของเธอใกล้ๆอย่างสงสัยและรอคำตอบอย่างจริงจังจากน้องเล็กของเธอ
“ก็ต้องเกี่ยวข้องสิพี่สาว เพราะถ้าเสี่ยวจื่อน้อยจะตัดสินใจเลือกก็เพียงแค่ตัวเสี่ยวจื่อแน่นอนว่าเป็น้องเล็กสุดของบ้านใช่หรือไม่กัน พวกเราไม่มีน้องสาวเล็กๆต่อจากเสี่ยวจื่อใช่ไหม???”เสี่ยวจื่อน้อย ถามพี่สาวของเธอ
“หงึก….หงึก…”พี่สาวผงกหัวตอบรับ
“ใช่ๆสิ น้องเสี่ยวจื่อน้อยคือน้องสาวคนเล็กสุดของบ้านเราและพวกเราไม่มีน้องคนอื่นๆแล้ว เพราะแม่บอกว่าเหนื่อยเหลือเกินแค่มีพวกเราก็เพียงพอแล้วนะน้องเล็ก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“..........!!!”แม่ ที่โดนพาดผิง
“และเสี่ยวจื่อน้อยมีพี่สาวอู๋ิจื่อที่โตกว่าเพียงคนเดียวด้วยนี่ใช่ไหม???”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆพี่สาวคือ พี่สาวคนโตเพียงคนเดียวของเสี่ยวจื่อน้อยและรักน้องเล็กมว๊าากกกกก…..มากมายเลยนะ จุ๊บ…จุ๊บ…อิ…อิ….”พี่สาวอู๋ิจื่อ อดไม่ได้ที่จะแสดงความรักต่อน้องเล็กของเธออีกครั้ง จนแทบจะพากันหงายหลังดีนะที่พวกแม่ๆ ป้าสะใภ้ยังยืนอยู่ใกล้ๆพวกเธอ ไม่งั้นก็พากันล้มไปด้วยกันนั่นแหละ
“อิ…อิ….จุ๊บ…จุ๊บ…”เสี่ยวจื่อน้อย พอโดนช่วยไม่ให้ล้มหงายไปพร้อมพี่สาว ตั้งหลักนั่งได้มั่นคงก็จุ๊บเหม่งพี่สาวของเธอคืนไปด้วยเช่นกัน
“คำตอบก็แค่ว่าเสี่ยวจื่อน้อยเลือกเงินในตะกร้าไป ส่วนพี่สาวก็เลือกพี่ชายในเครื่องแบบไปแทน ก็แค่นี้เองพวกเราก็ได้ทั้งสองอย่างเก็บไว้กลับบ้านเหมือนเดิม ใช่ม๊าพี่สาว???”เสี่ยวจื่อน้อย
“.............!!!”พวกผู้ใหญ่
“จริงด้วย…!!น้องเล็กฉลาดมากเลือกแบบนี้พวกเราก็ไม่จำเป็ต้องทิ้งสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่พวกเราชอบเลยเนอะๆ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“.............!!!”พวกผู้ใหญ่
“อ่าฮะ….ใช่แล้วพี่สาวพวกเรายังมีพร้อมทั้งสองสิ่งเหมือนเดิมอย่างมีความสุข”เสี่ยวจื่อน้อย
“.............!!!”พวกผู้ใหญ่ พากันพูดไม่ออกกันไปเลยเมื่อในที่สุดก็ได้ยินคำตอบของเสี่ยวจื่อน้อยกันแล้ว มันช่าง….!!!!
“แม่คะ พวกเราเลือกได้แล้วค่ะว่าจะเลือกอะไรกัน”พี่สาวอู๋ิจื่อ ที่ตอนนี้มีความสุขมากหันไปหาแม่ของพวกเธอพร้อมที่จะตอบคำถามที่แม่และป้าทั้งสองคนถามพวกเธอแล้ว
แต่สองสาวน้อยที่ตอนนี้ไม่ได้สังเกตเลยว่า แม่และป้าทั้งสองคนมีท่าทีแบบใดกัน พวกเธอมุ่งแต่จะหันไปตอบด้วยความดีใจและความกระตือรือร้อนเต็มเปี่ยม และขณะที่กำลังจะพูดออกไป แม่กับป้าทั้งสองคนก็พากันะโออกมากันว่า…!!
“ไม่เป็ไรลูก ไม่ต้องตอบแล้ว..!!!”แม่
“ใช่ๆ ไม่ต้องแล้ว!!!”ป้าถัวผัน
“เอ๋…..???? แกร๊ก….แกร๊ก…”สองสาวน้อยพากันเกาหัวแบบงงๆว่าตกลงพวกท่านอยากจะรู้คำตอบหรือไม่อยากกันแน่เนี่ย
“แน่นะคะว่าไม่ให้เสี่ยวจื่อกับพี่สาวเลือกแล้วน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“แน่ใจจ้ะ..!!!!”แม่กับป้าทั้งสองคนตอบอย่างเสียงดังฟังชัด
“โอ้….ค่ะ..”เสี่ยวจื่อน้อย กับพี่สาวก็เลยเลิกสนใจพวกท่านแล้วและหันไปมองเงินในตะกร้าเตรียมรับค่าทิปกันต่อเลย
แม่กับป้าทั้งสองคนที่ไม่อยากได้คำตอบจากสองสาวน้อยอีกครั้งก็เพราะว่า คำตอบของสองสาวน้อยที่พูดปรึกษากันก็พากันได้ยินไปหมดแล้วไม่ว่าจะเป็คนที่อยู่ใกล้ๆกันที่สองสาวน้อยนั่งคุยกันอยู่ ก็คือในหมู่บ้าน ไหนจะลูกค้าในเครื่องแบบที่ถูกใจแม่สองสาวน้อยนี่เองที่พากันได้ยินและหัวเราะกันอยู่ในตอนนี้
“บอกได้เลยนะคะพี่สะใภ้ทั้งสองว่า น้องเองไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วในตอนนี้ อายเหลือเกินค่ะกับความแก่น แสนซน และแสบเหลือเกินของเ้าสองตัวแสบเนี่ย”แม่
“ก็นั่นน่ะสิ เห็นที่จะต้องสอบและอบรมกันยกใหญ่จริงๆนั่นแหละนะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ใช่ๆ ต้องหาเวลาพูดคุยกันสองสาวน้อยอย่างจริงจังและพวกเราคงจะต้องระมัดระวังกันมากขึ้นในอนาคตเวลาพูดคุยกันในกลุ่มของพวกเราแล้วล่ะ”ป้าถัวผัน
“ใช่ค่ะ…”แม่
“เฮ้อ………….”พวกท่านได้แต่พากันทอดถอนหายใจกับความแสนซนของสองสาวน้อยนี้
***********
พวกแม่ๆอีกหน่อยคงจะต้องระมัดระวังกันมากขึ้นเวลาจับกลุ่มเม้าท์มอยกันในอนาคต เพราะทุกคำพูดพวกเด็กๆจดจำกันได้มากมายจริงๆ !!!
17K
