กลายเป็นบอสของเกทซอมบี้ไปซะแล้ว

ตอนที่ 29

        แกร๊ก!

เสียงเหมือนกระจกกำลังแตกร้าวเป็นเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อเกทถูกปล่อยทิ้งเอาไว้นานเกินไป รอยแตกเล็กๆที่ปรากฏขึ้นตรงกลางประตูมิติสีขาวนั้นเป็นสัญญาณที่บอกให้ทุกคนที่อยู่รอบๆให้วิ่งหนีเอาตัวรอดเพราะหลังจากรอยร้าวนั่นเริ่มแตกออกจากกันเหล่ามอนสเตอร์ที่อยู่อีกฝั่งของประตูมิติก็จะไร้ซึ่งสิ่งใดกั้นขวางในทันที

“ปิดทุกทางเข้าออกให้หมด ตรวจสอบโดยรอบให้ละเอียด” ท่าทีของเจ้าหน้าที่ของสมาคมฮันเตอร์ที่อยู่รอบๆเกทตอนนี้แม้จะจริงจังเช่นปกติแต่ท่าทีของพวกเขากลับต่างออกไปนิดหน่อย พวกเขาทำงานกันอย่างขันแข็งสำหรับรอรับการเปิดออกของประตูมิติ เพียงแต่พวกเขาไม่มีท่าทีที่จะต่อสู้เลยแม้แต่น้อย

เพร๊ง!

ทันทีที่เสียงบางอย่างแตกละเอียดดังขึ้น รอยร้าวบนประตูมิติก็เปิดกว้างออกและเปลี่ยนจากสีขาวกลายเป็นภาพโปร่งใสที่สะท้อนสภาพแวดล้อมของโลกอีกฝั่งออกมาโดยตรงพร้อมกับร่างของผู้อยู่อาศัยในโลกนั้นที่มายืนรออยู่หน้าเกทเช่นเดียวกันกับเจ้าหน้าที่ของสมาคมฮันเตอร์ที่กำลังยืนเรียงแถวกันอยู่ข้างหน้า

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ พี่…” ทันทีที่จูนและพี่ฝนเดินออกมาจากประตูมิติ ยูที่มารออยู่ก่อนแล้วก็รีบเข้าไปหาทั้งสองคนพร้อมช่อดอกไม้แสดงความยินดีที่เตรียมเอาไว้ให้พี่สาวของเขาอย่างจูนและเพื่อนของเธออย่างพี่ฝนโดยเฉพาะ

“กลับมาแล้ว… ในที่สุดก็กลับมาแล้ว” จูนกับพี่ฝนมองไปรอบๆด้วยท่าทีตื่นเต้นพร้อมทั้งสูดหายใจเอาอากาศของโลกใบนี้เข้าไปเต็มปอด แม้ภาพแรกที่ได้เห็นจะเป็นโดมของสนามกีฬาที่ถูกผ้าใบปิดจนมิดจนต้องอาศัยแสงไฟจากสปอตไลท์ที่ติดตั้งเอาไว้ภายในสนามกีฬาก็ตาม แต่กลิ่นอายของโลกที่อยากจะกลับมานานก็ทำเอาจูนรู้สึกตื้นตันจนพูดไม่ออกอยู่ดี

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับคุณจูน คุณฝน นี่เป็นบัตรประจำตัวที่พวกเราออกให้คุณเป็นกรณีพิเศษ ชื่อใหม่ของคุณทั้งสองคนถูกบรรจุลงในฐานข้อมูลเรียบร้อยแล้วพวกคุณจึงสามารถใช้มันพักอาศัยอยู่ในประเทศได้เหมือนประชาชนปกติเลยครับ ส่วนนี่เป็นของใช้ส่วนตัวที่พวกเราเตรียมเอาไว้ให้ มีทั้งบัญชีธนาคารพร้อมบัตรเงินสด แล้วก็มือถือที่ลงทะเบียนด้วยชื่อใหม่ของพวกคุณด้วยครับ” หลังจากรับช่อดอกไม้มาจากยู ชายสวมแว่นดำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทายจูนก่อนจะนำเอกสารที่ทางรัฐบาลออกให้ใหม่มายื่นให้ถึงมือ ไม่ใช่แค่บัตรประชาชนเท่านั้นแต่ตอนนี้จูนยังมีบัตรประจำตัวฮันเตอร์ใบใหม่ที่อยู่ระดับแรงค์ C อีกต่างหาก นี่เธอเลื่อนแรงค์ขึ้นมาจากแรงค์ F เป็นแรงค์ C ในทีเดียวเลยเหรอเนี่ย แบบนี้ถือเป็นเรื่องน่ายินดีสินะ

“หน่วยเฝ้าระวังและศึกษาพื้นที่พิเศษ…” นอกจากบัตรประจำตัวประชาชนและบัตรประจำตัวฮันเตอร์แล้ว ภายในถาดที่เจ้าหน้าที่ตรงหน้ากำลังยื่นให้กับจูนนั้นก็มีบัตรประจำตัวอีกใบหนึ่งถูกวางเอาไว้ด้วยนั่นก็คือบัตรประจำตำแหน่งภายในสมาคมฮันเตอร์ของจูนนั่นเอง ถึงแม้ตอนตกลงกันจะไม่ได้ระบุว่าจูนต้องไปอยู่ในตำแหน่งในของสมาคมก็เถอะ แต่ชื่อตำแหน่งนี่มันหมายถึงตำแหน่งไหนกัน

“เป็นตำแหน่งในทีมศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับพื้นที่คุกทองคำที่พี่รับปากว่าจะช่วยจัดการไงครับ มอนสเตอร์ภายในคุกทองคำค่อนข้างพิเศษทางสมาคมเลยตั้งทีมพิเศษขึ้นมาศึกษาพวกมันโดยเฉพาะ” คำตอบของยูทำให้จูนเข้าใจได้ทันที ในเมื่อเธอยื่นข้อเสนอจะช่วยจัดการกับเกทบานนั้นมันก็เหมาะสมแล้วที่จะให้เธอไปอยู่หน่วยที่เกี่ยวข้องกับเกทนั้นโดยตรง

“น่าตลกดีนะ เมื่อก่อนพี่อยากจะสอบเข้าเป็นฮันเตอร์ของสมาคมมากเลยนะ ตอนนี้กลับได้เข้าง่ายๆเลย” จูนหัวเราะออกมาก่อนจะเก็บเอาพวกบัตรต่างๆใส่กระเป๋าที่ทางสมาคมเตรียมเอาไว้ให้ก่อนจะใส่มันลงไปในช่องว่างมิติของตัวเองอย่างรวดเร็ว สมาคมฮันเตอร์ของประเทศไทยนั้นต่างออกไปจากสมาคมฮันเตอร์ของประเทศอื่นมาตั้งแต่สมัยที่จูนยังอยู่ที่โลกใบนี้แล้ว ปกติอำนาจในแต่ละประเทศจะอยู่ที่ฮันเตอร์แรงค์ S เสียมากกว่าเพราะพวกเขาแทบจะควบคุมอะไรไม่ได้เลย สุดท้ายประเทศส่วนใหญ่เลยปล่อยให้พวกฮันเตอร์แรงค์ S หรือ แรงค์ พิเศษ คานอำนาจกันเองและคอยดูแลเรื่องของฮันเตอร์ระดับต่ำๆเท่านั้น แต่สมาคมฮันเตอร์ของประเทศไทยกลับมีอำนาจเหนือกว่าพวกฮันเตอร์แรงค์ S ได้ทั้งๆที่จำนวนฮันเตอร์แรงค์ S ของประเทศไทยค่อนข้างเยอะกว่าประเทศอื่นแท้ๆ ทำให้ฐานะเจ้าหน้าที่ของสมาคมฮันเตอร์ในประเทศไทยค่อนข้างสูงมีและมีฐานเงินเดือนและสวัสดิการดีมากจนจูนเองก็อยากจะสอบเข้าเป็นฮันเตอร์ของสมาคมตั้งแต่วันที่ออกจากศูนย์ฝึกฝนแล้ว แต่เพราะเกทแรกที่เธอเข้าไปก็ทำเอาเธอติดอยู่ในนั้นตั้ง 20 ปีตามเวลาของโลกใบนี้เธอเลยไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งใบสมัครด้วยซ้ำ

“อย่าพูดเหมือนพวกเราใช้เส้นสายแบบนั้นสิครับ ฐานะของพวกคุณตอนนี้แค่ใส่ชื่อเอาไว้เฉยๆแล้วไม่ต้องเข้าไปทำงานยังได้เลย” ชายหนุ่มสวมแว่นดำพยายามเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาอย่างลำบากใจ ถึงตำแหน่งในสมาคมฮันเตอร์จะสอบยากสอบเย็นมากแต่จูนในตอนนี้ก็มีฐานะแทบไม่ต่างจากราชินีของอีกประเทศเลย แค่ให้ตำแหน่งในสมาคมให้เธอได้มีตัวตนในโลกนี้ยังถือว่าเล็กน้อยเกินไปสำหรับภาษีที่เธอจ่ายด้วยซ้ำ ต่อให้พวกเขาต้อนรับเธอในฐานะหัวหน้าสมาคมฮันเตอร์ของอีกประเทศก็ยังได้เลยมั้ง

“มันก็ใช้เส้นสายจริงๆนี่นา แต่ไม่ต้องห่วงนะคะฉันจะทำงานให้เหมาะสมกับตำแหน่งที่ได้มาแน่นอน ยังไงฉันก็รับปากเอาไว้แล้วว่าจะช่วยรับมือกับเกทคุกทองคำให้นี่นา แต่ว่าตอนนี้พวกเราขอไปฉลองที่ได้กลับบ้านก่อนนะคะ” จูนฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตามน้องชายขึ้นไปบนรถตู้ที่จอดอยู่กลางสนามหญ้าอย่างรวดเร็ว ตอนนี้มีสิ่งที่สำคัญที่สุดรอเธออยู่นี่นา

“พี่ฝน ผมจ้องร้านของคุณลุงให้พี่แล้วนะครับ แล้วผมก็ทำเรื่องขอเปิดเผยข้อมูลกับคุณลุงคุณป้าเอาไว้แล้วด้วย แน่นอนว่าผมแอบบอกคุณป้าเอาไว้แล้วว่าขอให้คุณป้าเป็นคนทำอาหารส่วนใหญ่ให้พวกเรานะครับ” หลังจากขึ้นมาบนรถตู้ที่มีคนขับรถของสมาคมรออยู่ก่อนแล้ว ยูก็กระซิบบอกจุดหมายปลายทางให้พี่ฝนได้รู้เป็นคนแรก ในเมื่อจูนได้เจอกับยูตั้งแต่อยู่ในเกทแล้ว สถานที่ที่ควรไปที่แรกเมื่อได้กลับมายังโลกก็คือบ้านของพี่ฝนนั่นเอง

“โถ่…ยูนี่เป็นเด็กดีสมกับเป็นน้องชายของจูนจริงๆ ถ้าพี่มีน้องชายน่ารักแบบนี้ก็ดีสิ” พี่ฝนยิ้มอย่างปลื้มปริ่มก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสเส้นผมของยูเบาๆ หากอีกฝ่ายเป็นจูนละก็พี่ฝนต้องคว้าตัวมากอดแล้วแน่ๆ

“จริงๆแล้ว…พี่มีน้องสาวเพิ่มมาอีกคนนะครับ กว่าพวกเราจะไปถึงเธอก็น่าจะกลับจากโรงเรียนพอดี” ยูยิ้มเขินๆออกมาก่อนจะบอกความจริงที่แอบเก็บเงียบเอาไว้ให้พี่ฝนได้รู้ ลูกสาวของคุณลุงคุณป้าหายไปตั้ง 20 ปีแล้วมันก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะมีลูกอีกสักคน ตอนนี้ ดาว น้องสาวของพี่ฝนน่าจะอายุได้ 16 ปีแล้ว

“จริงเหรอ… แบบนี้ก็มีคนให้พี่กลับไปหาเพิ่มแล้วสิ” แต่เดิมพี่ฝนก็มีท่าทีตื่นเต้นอยู่แล้วพอได้รู้ว่าคนที่จะได้เจอยังมีน้องสาวอีกคนก็ทำเอาพี่ฝนรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก ตอนนี้เธออยากจะออกไปวิ่งด้วยตัวเองจะได้ถึงบ้านของพ่อกับแม่เร็วๆด้วยซ้ำ แต่เพราะพวกเธอต้องหลบเลี่ยงสายตาผู้คนเธอเลยทำแบบนั้นไม่ได้นี่สิ

.

.

.

“อะไรล่ะเนี่ย ทำไมพวกเราต้องเซ็นสัญญาปกปิดเป็นความลับอีกแล้วล่ะ” เพราะยูเป็นเด็กที่สนิทสนมกับครอบครัวของพี่ฝนอยู่แล้ว การที่เขาโทรมาจองโต๊ะในร้านของคุณลุงก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพียงแต่วันนี้คุณลุงกับคุณป้ากลับพบว่ายูที่มักจะมากินอาหารพร้อมๆกับเพื่อนร่วมกิลด์กลับมาตามลำพังแถมยังเอาเอกสารยืนยันจะปกปิดข้อมูลเป็นความลับมาให้ตัวเขากับภรรยาและลูกสาวเซ็นอีกต่างหาก

“ทำไมต้องปิดเรื่องคนที่จะมาร้านเป็นความลับด้วยล่ะพี่ยู หรือว่าจะเป็นแขกคนสำคัญ” ดาว เด็กสาวที่เพิ่งจะขึ้น ม.ปลายมาได้ไม่นานเซ็นเอกสารที่ยูเอามาให้อย่างรวดเร็วเหมือนไม่ได้คิดอะไรมากมายก่อนจะกันไปถามยูด้วยความตื่นเต้นเพราะอีกฝ่ายเป็นฮันเตอร์ระดับ S นี่นา การจะมีแขกเป็นคนใหญ่คนโตมากินข้าวด้วยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“ใช่ เป็นแขกคนสำคัญมากเลยล่ะ” ยูยิ้มกว้างก่อนจะพูดยั่วให้ดาวอยากรู้ยิ่งขึ้น ส่วนคุณลุงกับคุณป้าก็ได้แต่เซ็นลงชื่อในเอกสารตามที่ยูบอกเพราะถึงยังไงนี่ก็ไม่ใช่เอกสารสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับฉบับแรกที่พวกเขาได้เซ็นอยู่แล้ว 

“เท่านี้ก็เรียบร้อย พี่…เข้ามาได้แล้วครับ” พอเซ็นเอกสารเสร็จยูก็เก็บเอกสารทันทีก่อนจะหันไปทางประตูบอกให้คนที่อยู่อีกฝั่งของประตูเข้ามาได้เสียที แน่นอนว่าพี่ฝนที่รออย่างใจจดใจจ่อก็รีบใช้มือที่สั่นเทาเปิดประตูร้านอย่างช้าๆจนกระทั่งบานประตูเลื่อนออกและเผยให้เห็นร่างของพ่อกับแม่ที่ยืนมองมาทางเธอด้วยท่าทีตกใจเหมือนโดนแช่แข็งเอาไว้ไม่มีผิด

“ฝน…ลูก นี่มันได้ไงกัน” แม้จะเปลี่ยนไปบ้างแต่ทันทีที่ได้เห็นหน้าพ่อกับแม่ของพี่ฝนก็จำเธอได้ทันที ท่าทีตื่นตกใจทั้งยังตื้นตันของพวกท่านทำเอาดาวผู้เป็นน้องสาวได้แต่ทำหน้างงออกมา ทำไมพ่อแม่ถึงได้ดีอกดีใจขนาดนั้นล่ะ

“พ่อคะ… แม่คะ… หนูกลับมาแล้ว” ปกติพี่ฝนจะเป็นพี่สาวคนโตของกลุ่มเสมอแม้แต่ตอนอยู่ในเมืองซอมบี้เธอก็มักจะเป็นคนคอยดูแลจูนเสมอ เธอก็เลยไม่ค่อยแสดงด้านที่อ่อนแอออกมาให้เห็นเท่าไหร่ แต่ตอนนี้พี่ฝนเปลี่ยนจากพี่สาวแสนใจดีกลายเป็นลูกสาวที่เพิ่งจะได้กลับบ้านและเข้าไปกอดพ่อกับแม่เสียแล้ว ช่างเป็นภาพที่ทำเอาจูนยังตื้นตันตามไปด้วยเลย

“โชคดีจริงๆที่กลับมาได้ แบบนี้พี่ค่อยรู้สึกผิดกับพี่ฝนน้อยลงหน่อย” หลังจากพี่ฝนได้พบกับครอบครัวพวกจูนก็ปล่อยให้ครอบครัวของพี่ฝนได้อยู่ด้วยกันโดยไม่คิดจะเข้าไปรบกวนแต่อย่างไร จูน และ ยู ที่เป็นเพียงคนนำทางเลยแยกตัวออกมานั่งที่สวนเล็กด้านหลังร้านแทน

“ครับ ดีมากๆเลย ที่ผมกับคุณยายสนับสนุนเรื่องความปลอดภัยของเหล่าฮันเตอร์ก็เพราะเรื่องแบบนี้แหล่ะ” ยูเหลือบมองเข้าไปในตัวร้านจนได้เห็นฉากที่คุณลุงกับคุณป้ากำลังแนะนำตัวพี่ฝนให้ดาวได้รู้จัก รู้อย่างนี้เขาน่าจะถ่ายวิดีโอเอาไว้เพราะหน้าจองดาวตอนนี้ดูมึนสุดๆเลย

“แล้ว… เมื่อไหร่พี่จะได้เจอคุณยายเหรอ” ตั้งแต่เจอกับยูในเกท ยูก็ไม่เคยพูดถึงคุณยายเลยสักครั้ง บางทียูคงกลัวว่าเธอจะเสียใจหากรู้ว่าคุณยายจากไปแล้วก็เลยไม่ยอมพูดออกมาสินะ เขาช่างเป็นน้องชายที่แสนดีจริงๆเลย

“ระ เรื่องนั้น…” ยูหลบสายตาไปทันทีที่ได้ยินจูนพูดเรื่องของคุณยายขึ้นมา แถมบนใบหน้าของเขายังมีเหงื่อไหลออกมาอีกต่างหาก ดูท่าทางลำบากใจของเขาสิคงไม่อยากจะพูดกระทบกระเทือนจิตใจพี่สาวคนนี้สุดๆเลยสินะ

“ขอโทษนะครับพี่ ผมขอเวลาอีกหน่อยเราค่อยพูดเรื่องนี้กันได้หรือเปล่าครับ” ปฏิกิริยาของยูต่างไปจากที่จูนคิดเอาไว้นิดหน่อย แต่ท่าทางเขาจะไม่อยากพูดเรื่องของคุณยายออกมาจริงๆ 

“ก็ได้ พี่จะรอก็แล้วกัน แต่ยูไม่ต้องห่วงหรอกนะก็พี่เป็นพี่สาวของยูนี่นา” จูนพยายามบอกอ้อมๆกับยูว่าเธอไม่เป็นไรหรอก ถึงจะเสียใจแต่เธอก็ผ่านเรื่องร้ายมาตั้งมากมายนี่นา

“จริงสิ พี่ลืมไปเลย อันนี้เป็นธนูที่คุณฮิฟทำมาให้ เขาบอกว่าทำตามที่ยูขอไปทุกอย่างเลย ถึงเขาจะบ่นเรื่องระยะโจมตีที่มันเยอะเกินจำเป็นก็เถอะ” ไม่ทราบทำไมยิ่งพูดยูก็ยิ่งมีท่าทีลำบากใจ จูนก็เลยเปลี่ยนเรื่องแล้วเอาธนูคันใหม่ที่ได้รับการปรับแต่งเรียบร้อยออกมาให้กับยูในรูปแบบของกำไลข้อมือสีดำสนิทที่มีลวดลายคล้ายกับเถาวัลย์

“แล้วก็อันนี้เป็นของขวัญจากพี่ฝน พี่เขาบอกว่ามันน่าจะเข้ากับสกิลของยูได้” เพราะช่วงเวลาที่รอให้เกิดเกทเบรคจะต้องไม่มีใครเข้าไปในเกทแม้แต่คนเดียว จูนและพี่ฝนก็เลยไม่ได้พบกับยูอีกเลยตั้งแต่การประชุมจบลง ระหว่างนั้นพี่ฝนก็เลยไปขอคำปรึกษาจากพี่หยกว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญกับยูดีเพราะเขาอุตส่าห์เอาข่าวดีมาบอกเธอเลยนี่นา แถมตอนนี้ยูยังช่วยพาพี่ฝนมาเจอครอบครัวอีก ของขวัญชิ้นนี้เลยสมควรจะเป็นของเขาสุดๆเลย

“นี่มันอะไรครับ..” ยูมองขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีทองเอาไว้ภายในด้วยสีหน้างุนงง สกิลของเขาไม่สามารถตรวจสอบไอเทมชิ้นนี้ได้อีกแล้ว ท่าทางจะเป็นไอเทมที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน หรือว่าจะเป็นยารักษาอะไรพวกนั้นเหรอ

“เป็นเลือดของศัตรูคนนึงที่พี่ฝนฆ่าน่ะสิ ถ้าจำไม่ผิดพวกเขาจะเรียกตัวเองว่าซาเชียสอะไรนี่แหล่ะ แต่ถ้าดื่มเลือดของพวกเขาเข้าไปจะช่วยเสริมประสาทสัมผัสได้ดีมากเลยล่ะ” สำหรับจูนมันก็ผ่านมาเกือบพันปีอยู่แล้วก็เลยจำได้ไม่แม่นเท่าไหร่ แต่ถ้าจำไม่ผิดเลือดขวดนี้เป็นสินค้าที่ลูเซียสดีใจมากที่ได้มันมา ถึงขั้นบอกให้พวกจูนเหลือเก็บเอาไว้บ้างโดยเฉพาะเลือดของตัวที่เป็นราชา

“เลือด…” ยูมองของเหลวในขวดด้วยท่าทีประหลาดใจเพราะมันดูไม่เหมือนเลือดเลยสักนิด สีของมันเหมือนแชมเปญที่ผสมแผ่นทองลงไปเลย แถมกลิ่นที่ลอยออกมาก็เป็นกลิ่นหอมไม่เหมือนเลือดเลยแม้แต่น้อย

“ลองดื่มดูสิ พี่ฝนเลือกมาให้ยูเลยนะ” สีหน้าของจูนตอนนี้เหมือนกับพี่สาวที่กำลังมองน้องชายตัวน้อยกำลังเปิดกล่องของขวัญไม่มีผิด 

“ครับ…” แม้จะลังเลเล็กน้อยแต่ในเมื่อพี่สาวบอกเองว่ามันดื่มได้ยูก็เลยทำใจกล้าเปิดขวดและยกขึ้นดื่มรวดเดียวทันที นอกจากของเหลวในขวดจะมีกลิ่นหอมมากแล้วมันยังมีรสชาติที่สดชื่นอย่างบอกไม่ถูก แถมทันทีที่ดื่มมันเข้าไปยูก็รู้สึกเหมือนของเหลวสีทองในขวดจะไหลไปทั่วร่างทันทีเลยด้วยซ้ำ

“อึก…” ความรู้สึกสบายผ่านไปเพียงชั่วครู่เท่านั้น อยู่ๆร่างกายของยูก็รู้สึกเหมือนลูกโป่งน้ำที่โดนเติมน้ำเข้ามาอย่างรวดเร็วจนไม่อาจทนรับได้ แม้ข้อความจากระบบจะเด้งรัวๆว่าค่าสเตตัสของเขากำลังเพิ่มขึ้นแต่ความรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิดนี่มันอะไรกัน

หมับ…

ในระหว่างที่ยูกำลังพยายามควบคุมมานาที่ไหลทะลักออกมาจากภายในร่าง มือของจูนก็เอื้อมมาจับที่ข้อมือของยูอย่างแผ่วเบาก่อนที่ความรู้สึกล้นทะลักภายในร่างจะหายไปอย่างรวดเร็วเสียจนน่าตกใจ แต่สิ่งที่ทำให้ยูประหลาดใจกลับยังไม่จบเพราะความเจ็บปวดทรมานที่หายไปกลับไม่ได้หยุดเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่กำลังดังอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว แต่เดิมค่าความเร็วของยูอยู่ที่ 620 ซึ่งเป็นค่าที่สูงมากจากเหล่าฮันเตอร์ทั้งหมด แต่จนถึงตอนนี้ค่าความเร็วของยูก็เพิ่มเรื่อยๆจนมาถึง 810 ซะแล้ว แต่ค่าสเตตัสที่เพิ่มเยอะที่สุดกลับเป็นค่าไหวพริบที่เกี่ยวข้องกับความแม่นยำและความเร็วในการตัดสินใจต่างหาก เพราะมันพุ่งขึ้นจาก 240 กลายเป็น 602 เลยด้วยซ้ำ และมันก็ยังไม่หยุดอีกต่างหาก

ติ๊ง!!

[ ฮันเตอร์ ยูเรนัส บรรลุเงื่อนไขพิเศษ สกิล เนตรวิเศษส่องสามภพ วิวัฒนาการเป็น เนตรสวรรค์สีอำพัน ]

“...” พริบตาที่เสียงจากระบบดังขึ้น ดวงตาที่สามของยูก็ถูกเปิดใช้งานก่อนที่นัยน์ตาของมันจะเปลี่ยนจากสีดำสนิทเหมือนกับนัยน์ตาของยูกลายเป็นสีทองกระจ่างใสเหมือนสีของอำพันชั้นดีไปเสียแล้ว แถมความรู้สึกยามเปิดใช้งานสกิลกลับต่างไปจากเดิมมากทั้งมานาที่ใช้ก็ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัดแถมตอนนี้เขายังสามารถสัมผัสสิ่งรอบตัวได้เหมือนกับกำลังมองภาพจำลองภายใต้ฝ่ามือตัวเองไม่มีผิด เพียงแค่กวาดสายตาครู่เดียวก็รู้ได้ทันทีว่ารอบตัวหลายร้อยเมตรมีอะไรบ้าง แน่นอนว่าสกิลของยูไม่ได้มีเพียงทักษะการมองเห็นเท่านั้นเพราะแม้แต่ความสามารถตรวจสอบก็ยังทำงานได้ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลของธนูที่ก่อนหน้านี้มองไม่เห็นหรือแม้แต่ขวดแก้วว่างเปล่าที่อยู่ในมือเองก็มีข้อมูลโผล่ออกมาเช่นกัน และแม้แต่ข้อมูลความสามารถของพี่สาวที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะใช้สกิลอะไรก็ไม่สามารถมองเห็นได้ก็ยัง…

“ไม่ได้ ห้ามแอบดูนะ” ระหว่างที่ดวงตาของยูกำลังหันไปเหลือบมองค่าสเตตัสของพี่สาวที่ถูกเปิดออกมาเพราะสกิลดวงตาใหม่ อยู่ๆจูนก็กางฝ่ามือขึ้นมาบังดวงตาที่สามของยูเอาไว้ก่อนที่ภาพค่าสเตตัสของเธอจะโดนปิดบังกลับไปมองไม่เห็นอีกครั้งเสียอย่างนั้น แต่ถึงจะเปิดออกมาชั่วพริบตาเดียวและเปิดออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่ยูก็ได้เห็นตัวเลขที่ไม่น่าเชื่อโผล่ออกมาจริงๆ

“โชคดีจริงๆที่พี่เป็นพี่ของผม” ยูกลืนน้ำลายลงคอช้าๆก่อนจะก้มลงมองขวดแก้วเปล่าๆในมือ หากคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาตอนนี้ไม่ใช่พี่สาวที่อยากจะกลับมาใช้ชีวิตในโลกอย่างสงบสุขละก็…