ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 123 ศพมากมาย! 

   ตะวันแดงฉาน ท้องฟ้าสีดั่งเลือด ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณมากมายบนพื้นดินมีร่างชายคนหนึ่งซึ่งยังมีชีวิตปะปนอยู่ เสื้อผ้าที่ร่างชายคนนี้ใส่ไม่อาจเรียกว่าเสื้อผ้าได้ มันได้รับความเสียหายมากเกินไปจนแทบไม่สามารถซ่อมแซม ทั่วทั้งร่างเขาเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลที่น่ากลัว 

   วินาทีนั้นนิ้วของเขาพลันขยับเล็กน้อย ต่อมาเปลือกตาทั้งสองข้างของร่างนั้นก็ได้เปิดขึ้น เผยให้เห็นดวงตาคู่สีดำ ภายในดวงตาคู่มีความบ้าคลั่งและความกระหายเลือดแฝงอยู่ ยากที่จะพบหากไม่สังเกตดีๆ 

   “อืม...อา” สติเริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไป สายฝนส่งเสียงแปลกๆออกมา รู้ได้ในทันที เขายังคงอยู่ในโลกความฝัน ไม่เหมือนความฝันรอบที่แล้ว ฝันรอบนี้สายฝนไม่ได้ตรวจสอบร่างกายเป็นอย่างแรก 

   ไม่ใช่เพราะเขาไม่ต้องการแต่เป็นเพราะมันไม่มีความจำเป็นต้องตรวจสอบต่างหาก ความเหนื่อยล้าที่เขารู้สึกอยู่เวลานี้มันสามารถบ่งบอกได้ทันทีว่าร่างกายเขาผิดปกติ 

   ‘ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งจิตใจและร่างกาย’ สายฝนคิด ไม่ใช่แค่ร่างกายเท่านั้นที่เหนื่อยล้า กระทั่งจิตใจก็ยังเหนื่อยล้า เนื่องจากจิตใจเหนื่อยล้ามากสัมผัสรับรู้จึงไม่ทำงาน 

   สายฝนพยายามเข้าสู่สภาวะสงบนิ่งเพื่อให้จิตใจฟื้นฟูเร็วขึ้นแต่ก็พบในวินาทีถัดไปว่าเขาไม่อาจเข้าสภาวะสงบนิ่งได้ ทุกครั้งที่เขาเข้าสภาวะสงบนิ่งจะมีพลังลึกลับบางอย่างทำให้เขาหลุดออกจากสภาวะสงบนิ่ง หลังจากลองเข้าสภาวะสงบนิ่งเกือบสิบรอบ สายฝนก็ยอมแพ้ ไม่ว่าจะเขาจะเข้าสักกี่รอบมันก็ยังเป็นเช่นเดิม 

   ลองขยับร่างกายแล้วเขาก็พบว่าความเหนื่อยล้าทำให้เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้มากนัก แค่การขยับนิ้วยังยากมาก ‘เฮ้ออ~’ สายฝนถอนหายใจภายในใจ เกิดอะไรขึ้นกับตัวเขากันแน่เนี่ย? สายฝนพยายามนึกหาเหตุการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่เวลานี้ในความทรงจำ น่าเสียดาย เขาไม่พบเหตุการณ์นี้ในความทรงจำเลย สายฝนสงสัยว่าฝันรอบนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ในความทรงจำเขา 

   ‘ฉันอยากรีบจบความฝันนี้เร็วๆแต่คงเป็นไปไม่ได้ ดูแล้วความฝันนี้น่าจะยากกว่าความฝันรอบที่แล้ว’ ตอนนี้สายฝนทำอะไรไม่ได้นอกจากรอเวลา รอให้ความเหนื่อยล้าหายไป แน่นอน สายฝนกังวลมากๆ มีหลายเรื่องที่ทำให้เขากังวล หลักๆคือขณะรอเวลาให้ความเหนื่อยล้าหายไป เขาไม่มีความสามารถพอจะปกป้องชีวิตตัวเอง ถ้าศัตรูปรากฏเขาจะมีแต่ตายกับตาย โอกาสรอดเป็นศูนย์หากไม่เกิดปาฏิหาริย์ 

   ‘ฉันไม่รู้ว่าร่างกายฉันในความจริงจะเป็นอย่างไรบ้าง? จนความฝันรอบที่สามฉันก็ยังไม่รู้วิธีตื่นจากฝัน ทักษะของผู้สร้างวงแหวนเลือดทรงพลังสมกับเป็นทักษะของเทพเจ้าจริงๆ’ นี่คืออีกสิ่งที่ทำให้สายฝนกังวล ผีเสื้อเทพธิดาราตรีบอกเขาว่าอย่าอยู่นานเกินไป สายฝนไม่รู้ว่าอยู่นานเกินไปของผีเสื้อเทพธิดาราตรีหมายถึงกี่ชั่วโมงหรือกี่ความฝัน 

   ฉับพลันสายฝนรีบทิ้งความกังวลไปทันที กังวลไปก็ไม่ช่วยอะไร มีแต่จะทำให้จิตใจเหนื่อยล้ากว่าเดิมเปล่าๆ สายฝนพยายามไม่คิดอะไรมาก เขานอนมองดวงอาทิตย์และท้องฟ้าสีแดงเลือด เมื่อมองสายฝนก็รู้สึกแปลกๆทว่าเขาก็ไม่รู้ว่าแปลกยังไง 

   หลายชั่วโมงถัดมา ความเหนื่อยล้าลดลงพอสมควร เวลานี้สายฝนสามารถเดินและใช้สัมผัสรับรู้ได้แล้ว ทว่าก็ไม่สามารถเดินเร็วๆหรือวิ่งได้ สัมผัสรับรู้เองก็มีอาณาเขตที่เล็กมากๆ

   “ศพมากมาย” สายฝนพึมพำเบาๆกับตนเองขณะยืนมองร่างไร้วิญญาณจำนวนมหาศาลบนพื้น ไม่แน่ชัดว่าจำนวนเท่าไหร่แต่บริเวณที่เขายืนอยู่ต้องมีศพไม่ตํ่ากว่าหนึ่งร้อยร่างแน่นอน ทุกศพเป็นศพมนุษย์ มนุษย์แต่ละคนดูแล้วน่าจะตายด้วยวิธีที่แตกต่างกัน บางทีที่นี่อาจจะเป็นสนามรบ? เกิดคำถามภายในหัวสายฝน

   ฟิ้ว~ จังหวะนั้นสายลมก็ได้พัดผ่านจุดที่สายฝนยืนอยู่ สิ่งที่มาพร้อมกันเป็นกลิ่นชวนอ้วกของเลือด สายลมพัดผ่านจุดที่เขาอยู่เป็นผลให้สายฝนรู้สึกหนาวมากๆ ทำไมลมถึงเย็นแบบนี้?

   สายฝนไม่อยู่ที่เดิม เขาคิดว่าหากเขาต้องการตื่นจากความฝันเขาไม่สามารถอยู่ที่เดิมได้ เลือกทิศมาทิศหนึ่งโดยใช้ความรู้สึกจากนั้นสายฝนก็เดินไปทางทิศเหนือ เขาระมัดระวังตัวตลอดเวลา หากเขาไม่อยากตายเขาไม่ควรประเมินที่นี่ตํ่าไม่งั้นเดี๋ยวเหมือนกับความฝันรอบที่แล้วซึ่งเขาเกือบตาย ความฝันที่แล้วหากสายฝนไม่ได้น้องสาวของเขาช่วยเอาใว้เขาคงตายไปแล้ว

   หลังเดินมาได้เกือบหนึ่งชั่วโมงสายฝนก็ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเลยแม้แต่ตนเดียว ไม่ว่าเขาจะมองไปทางไหนเขาจะเห็นแต่ร่างไร้วิญญาณกับอาวุธของพวกมัน

   “ฉันเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว” เนื่องจากบาดเจ็บร่างกายเขาเลยเหนื่อยล้าเพราะทำงานหนักตลอดเวลา กล่าวง่ายๆก็ร่างกายฟื้นฟูตัวเองตลอดเวลา ไม่หยุดพัก สายฝนจึงเหนื่อยล้า

   ความเหนื่อยล้าทำให้สายฝนง่วงมาก เขาอยากจะหลบแต่ก็ทำไม่ได้ มันอันตรายเกินไป ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่รู้ว่าที่นี่ศัตรูแข็งแกร่งขนาดไหน ไม่รู้ว่าหากไปแล้วจะตื่นมาป้องกันทันมั้ยถ้าเกิดอันตราย

   ท้องสายฝนร้องเสียงดัง ในการฟื้นฟูตัวเองร่างกายจำเป็นต้องใช้สารอาหารจำนวนมาก หลังได้ยินเสียงท้องร้องของตนเอง สายฝนก็ขมวดคิ้ว เวลานี้เขาไม่มีอาหารสักอย่างและก็ไม่สามารถหามาได้ด้วย รอบข้างมีแต่ศพจะให้เขาไปหาอาหารมาจากไหน? กินเนื้อศพเหรอ? ไม่มีทาง! สายฝนจะไม่ทำแบบนั้นในเวลานี้เด็ดขาด

   “ความฝันรอบนี้ยากจริงๆ” สายฝนพูดเบาๆ

///

   ผ่านไปอีกหลายชั่วโมง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า จันทราขึ้นแทนที่ โชคดี จันทราโลหิตนั้นส่องแสงสว่างมากไม่งั้นสายฝนก็คงมองอะไรไม่เห็นเลย เห็นแต่ความมืด

   “จากการสังเกตหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ร่างกายฉันน่าจะเป็นระดับศูนย์เหมือนฝันรอบก่อน” หลายชั่วโมงก่อนหน้านี้สายฝนลองตรวจสอบตัวเองด้วยสัมผัสรับรู้ดูแล้ว เขาพบว่าเขาไม่สามารถมองระดับของตนเอวออก เป็นเรื่องที่แปลกสุดๆ!

   สายฝนไม่รู้แน่ชัดว่ามันเป็นเพราะอะไร เขาคาดเดาว่าสัมผัสรับรู้ของเขาตอนนี้คงอ่อนแอเกินไปจนกระทั่งดูระดับตนเองไม่ออก การคาดเดานี้น่าจะมีความเป็นไปได้มากที่สุดแล้ว แต่การคาดเดายังไงก็เป็นการเคาเดา การคาดเดาของสายฝนจะเป็นจริงหรือไม่เขาไม่รู้

   ‘ฉันไม่รู้ว่าตัวฉันจะทนความง่วงได้นานแค่ไหน?’ สายฝนคิด ใช้สายตาและสัมผัสรับรู้ตรวจสอบว่ามีศัตรูหรือไม่ จากนั้นสายฝนก็เดินหาพื้นที่ดีๆบริเวณที่เขาอยู่ โชคดีอีกครั้ง ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีสายฝนก็สามารถหาพื้นที่ดีๆเจอ เขานั่งลงบนพื้นและรอคอยให้ถึงตอนเช้า สายฝนไม่กล้าเสี่ยงเดินตอนกลางคืน เขาคิดว่าการอยู่นิ่งๆเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วในตอนนี้

   เวลาค่อยๆผ่านไป หนึ่งชั่วโมง ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สองชั่วโมง ยังเป็นเช่นเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สามชั่วโมง ไม่มีศัตรูปรากฏขึ้น เป็นเรื่องที่ดี! สี่ชั่วโมง สายฝนเริ่มไม่อาจทนความง่วงได้ สี่ชั่วโมงครึ่ง สายฝนทนความง่วงไม่ไหว เขาหลับไปโดยไม่รู้ตัว

---