ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่154 ผู้ถูกประทับตราสืบทอดตำราปรุงโอสถ

กริชเพชรทะยานขึ้นกลางอากาศกลายร่างเป็นหนอนชิเมโจได๋ขั้นที่หนึ่ง เหาะกระดึ๊บกระดึ๊บไปหาพวกนั้น เขาสังเกตว่ามีชายผู้หนึ่ง สวมชุดสีทองทะยานขึ้นไปยืนอยู่บนหลังคาเก๋งที่ยังไม่พังทลายลงหมด

"ท่านผู้อาวุโสข้ารู้ว่าท่านมีตำราปรุงโอสถของปรมาจารย์ ท่านจงนำตำรานั้น มาให้ข้าเถอะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตท่านและหลานให้มีชีวิตรอดต่อไป..."

เสียงที่ทรงพลังอำนาจเยือกเย็นของคนใส่ชุดทองกล่าวดังกังวาน แฝงด้วยความอำมหิต

"พวกเราเป็นเผ่าปรุงโอสถด้วยกัน มาจากรากเหง้าเดียวกัน เพื่อเห็นแก่ปรมาจารย์ผู้ล่วงลับไป และถ่ายทอดตำราไว้ให้ลูกศิษย์ของท่าน ข้าผู้อาวุโสแห่งหมู่บ้านซ่อนพยัคฆ์ ขอร้องท่านโปรดปล่อยหลานข้าไปเถอะ...."

เสียงของชายชรากล่าวขอร้องชายกลุ่มนั้น

"คนหมู่บ้านมังกรหมอบ ก็เป็นส่วนหนึ่งของเผ่าปรุงโอสถถือว่าเป็นลูกหลาน ปรมาจารย์เหมือนกัน พวกข้าก็ย่อมมีสิทธิ์เรียนรู้ตำรานี้ด้วย ท่านออกจะใจแคบเกินไปหรือไม่ที่จะให้เด็กน้อยนั่นเรียนอยู่ผู้เดียว ข้าว่ามันจะทำให้สูตรตำราปรุงโอสถของท่านปรมาจารย์สูญเสียคุณค่าลงไปเรื่อยๆ .."

คนใส่ชุดทองกล่าวเสียงราบเรียบแฝงด้วยความยโส

"ท่านก็ย่อมรู้ดีว่ากฎของปรมาจารย์ปรุงโอสถคัดเลือกสิทธิ์ผู้เดียวและเขาก็ ประทับตราผู้สืบทอดไว้กับศิษย์ผู้นี้แล้ว แม้ว่าจะเป็นมือปรุงโอสถระดับใดก็ไม่สามารถนำตำราของท่านไปเรียนได้ ท่านจะมาอ้างสิทธิ์เป็นคนของเผ่าปรุงยาเพื่อเรียนรู้มัน ฝืนกฎของบรรพชน นี่เท่ากับกบฏต่อเผ่าปรุงยา เรื่องนี้ท่านย่อมรู้ดี ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะลามือ ข้าและคนหมู่บ้านซ่อนพยักฆ์จะไม่สืบสาวราวเรื่องนี้อีกต่อไป..."

ชายชรากล่าวอย่างราบเรียบพยายามรักษาระดับของคำพูด ไม่ให้สร้างความขัดเคืองต่อชายชุดทอง เพราะสภาพตอนนี้ของเขาทั้งสองคนไม่อาจจะหนี รอดจากวงล้อมไปได้ง่ายๆ

"ข้าไม่สนใจหรอกว่าปรมาจารย์จะคัดเลือกศิษย์คนใดเป็นผู้สืบทอด ข้าเพียงต้องการตำราเท่านั้น ปรมาจารย์ได้ตายจากโลกไปแล้ว ย่อมจะไม่รับรู้เรื่องของวันนี้ ท่านจะเอ่ยอ้างกฎระเบียบขึ้นมาทำไม? มอบตำราปรุงยาของปรมาจารย์มาซะดีๆ ไม่งั้นก็ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ พวกเราจับมัน..."

เขาตะโกนอย่างเดือดดาล

"ใช้ค่ายกลมังกรหมอบกำจัดมันเดี๋ยวนี้.."

เสียงของชายชุดทองก้องกังวาล เขาไม่ละมือที่จะปล่อยทั้งสองให้มีชีวิตรอดอีกต่อไป สั่งจัดการอย่างเด็ดขาดกับชายชราและเด็กสาวผู้นั้น

ตูม! ตูม! ตูม.!!

เสียงตูมดังสนั่น ระเบิดควันของชายชราซัดออกไปพร้อมกับดึงมือของสาวน้อย ตามติดออกมาอย่างระมัดระวัง ถ้ามาผู้เดียวชายชราคงจะทะยานหนีหายลงน้ำไปแล้ว

แต่เมื่อต้องปกป้องหญิงสาว ชายชรากลับไม่อาจตีฝ่าวงล้อมออกไปได้ ระเบิดที่ถูกขว้างออกไปขับไล่ชายชุดดำให้ถอยร่นหนี แต่ชั่วพริบตาก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งใช้โล่ทองแทรกเข้ากั้นกลางสลายหมอกควันสีดำนั้นหายไปหมดสิ้น โล่ทองเหมือนเครื่องดูดฝุ่นขนาดยักษ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาดูดหมอกควันนี้โดยตรง แสดงว่าพวกเขาเตรียมการจู่โจมชายชราผู้นี้มาอย่างดี ดังนั้นคนทั้งสอง จึงไม่อาจหลบหนีออกไปได้โดยง่าย

กริชเพชรเห็นคนชุดทองเร้าพลังสร้างเงาพลังมังกรทองขนาดใหญ่เลื้อยอยู่บนกลางอากาศเหนือเรือลำนั้น ก่อนที่จะอ้าปากพ่นไอสีทองเข้าโจมตีชายชราทันที ผู้เฒ่าเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขาขึ้นเป็นเงาพลังเสือดำขนาดใหญ่พุ่งทะยานเข้าหาเงาพลังมังกรทองตวัดกรงเล็บของมันส่งพลังโจมตีต่อต้านเช่นกัน

ตูม!! ฟุ!

"อ๊ากกกกกกก!! "

โครม!!

เสียงระเบิดดังสนั่นกลางเวหาก่อนที่พลังเงาเสือดำขนาดยักษ์จะแตกสลายไป แต่พลังเงามังกรทองกับพุ่งทะยานเข้าหาชายชราและดรุณีน้อย ระเบิดพลังสีทองในปากของมันจู่โจมกระแทกใส่ จนชายชรากระเด็นไปติดเสากระโดงเรือ กระอักเลือดทรุดลงกับพื้น

"ฮ่าๆ ๆ ..พลังกายอสูรของท่านระดับราชันย์ขั้นที่ สามจะมาต่อต้านข้าที่ มีกายอสูรราชันย์ระดับขั้นสี่ ตอนปลายได้อย่างไร ฝืนต่อสู้ไปก็ไร้ประโยชน์ คนของหมู่บ้านซ่อนพยักฆ์มีฝีมือไม่สมกับที่เล่าลือเลย คงจะต้องถูกล้างออกจากเผ่าปรุงยาอีกไม่นาน คนของหมู่บ้านมังกรหมอบ จะขึ้นมายิ่งใหญ่แทนในไม่กี่วันข้างหน้า พวกเจ้าเตรียมตัวตายซะเถอะ.."

เสียงของมันห้าวหาญ นี่คงเป็นศึกภายในระหว่างเผ่าปรุงยาอย่างไม่ต้องสงสัย กริชเพชรกลายร่างเป็นอสูรพฤกษา พร้อมกับเรียกเกราะเกล็ดอาวุธเทพมังกรโลกันตร์บรรพกาลออกมาสวมใส่ ชายหนุ่มเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้น สร้างเป็นเกราะสีฟ้าส่งพลังที่แห้งแล้งกันดารออกควบคุมรอบตัว ในรัศมีห้าวา ทะยานเข้ากั้นลูกไฟสีทองขนาดใหญ่ ที่เงามังกรยักษ์ระเบิดใส่ชายชราและดรุณีน้อย

ตูมมมม!!!

"ง่ะ..!? "

เสียงตูมดังสนั่น กริชเพชรสร้างเงาพลังหมัดด้วยพลังจิตอสูรของเขา ต่อยสวนออกไปอย่างกะทันหัน เพราะต้องการช่วยคนทั้งสอง มันกระแทกจนเงามังกรทองร่างแตกสลาย เงาพลังหมัดยังไม่ลดละ พุ่งเข้าหาคนชุดทองมันหน้าถอดสี ที่มีผู้ยื่นมือเข้ามาขัดขวางและส่งพลังสังหารที่น่าหวาดกลัว

มันสัมผัสถึงพลังที่แห้งแล้งกันดาร ความรู้สึกหดหู่ในจิตใจท้อแท้ท้อถอยเกิดขึ้นโดยไม่อาจทราบสาเหตุได้ มันกลั้นใจสร้างโล่ด้วยบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นกั้น พลังของมันกลับอ่อนยวบยาบลงเกือบครึ่งอย่างไม่รู้สาเหตุ ไม่อาจต้านแรงปะทะของชายหนุ่มได้ กระเด็นกลับเข้าไปในเก๋งทะลุออกด้านหลัง เก๋งพังทลายแตกกระจายระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ไปทั้งแถบในพริบตา

ทิ้งไว้แต่ลำเรือขนาดใหญ่ ที่เป็นฐานของมันเท่านั้น คนชุดสีทองกัดฟันกรอด เร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นปกป้องตัวเองอีกครั้ง ทะลึงตา มองชายหนุ่มที่ใส่กางเกงสีเขียวอ่อน ด้านบนเปลือยเปล่าสวมเสื้อบางๆ สีเขียว เห็นหน้าอกที่แข็งแกร่ง เป็นซิกแพคทั้งตัว หน้าตาของคนผู้นี้หล่อเหลาจนเขาต้องตะลึงลาน

"คุณชายเป็นใคร พวกเรามาจากหมู่บ้านมังกรหมอบ คนของเผ่าปรุงยา เราเป็นพันธมิตรกับทุกเผ่าในอาณาจักรอสูรพฤกษาเรื่องนี้เป็นเรื่องภายในของเผ่าเรา ขอคุณชายอย่ายื่นมือเข้ามาเกี่ยวข้องเลย..."

กริชเพชรยกยิ้มสูงขณะทิ้งมือลงข้างกายชำเลืองตามองดูชายชราและสาวน้อย หญิงสาวดูอ่อนแอไม่มีพลังรบใดๆ เหมือนคุณหนูที่ไม่เคยออกจากบ้านเรือน ซึ่งเป็นที่แปลกใจของกริชเพชรมากๆ ว่านางถูกตามล่าได้ยังไง โดยธรรมชาติแล้วมันไม่น่าเป็นไปได้

"ข้าก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของผู้อื่นนักหรอก แต่ว่าถ้าจะรังแกเด็กและผู้เฒ่าแบบนี้ ข้าไม่เห็นก็แล้วไป แต่นี่มันเห็นเต็มตาไม่อาจจะนิ่งดูดายได้ พี่ชายท่านนี้เพื่อเห็นแก่ข้ากรุณาวางมือจากชีวิตของคนทั้งสองเถอะข้าขอร้อง..."

กริชเพชรหันไปพูดกับคนชุดทองที่ตอนนี้มันขมวดคิ้วหน้าตาเริ่มบึ้งตึงขึ้นอย่างไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์อีกต่อไป

"ข้าอยากเห็นว่าพลังการรบของท่านจะกล้าแข็งมากเพียงไร ข้ารู้ว่ากายอสูรของท่านไม่ถึงระดับราชันย์ เพียงแต่ท่านฝึกวิชาประสานระหว่างกายอสูรและพลังจิต ดังนั้นการโจมตีของท่านจึงพิเศษพิสดารเป็นดาวข่มวิชาฝีมือของเผ่าข้า แต่ท่านไม่อาจจะดูถูกค่ายกลมังกรหมอบของพวกเราได้ พวกเราตั้งค่ายกลจัดการกับมัน..."

เสียงของชายชุดทองดังกังวาล คนชุดดำทั้งแปดทะยานออกมาจากกลุ่มโดยมีพวกมันที่เหลือห้อมล้อมปิดทุกด้านไว้อย่างเดิม ในมือของพวกเขาถือโล่และหอกยาวไว้ในมือเตรียมประสานค่ายกล

กริชเพชรขมวดคิ้วดูมันไม่ได้เป็นค่ายกลผสานระหว่าง ยอดฝีมือที่มีความสามารถ แตกต่างกันหรือเหมือนทุกคนจะอยู่ในระดับเดียวกันทั้งสิ้นใช้อาวุธประเภทเดียว ดังนั้นค่ายกลนี้ต้องเป็นค่ายกลที่ฝึกฝนใช้กระบวนท่า ข่มศัตรูมากกว่าจะใช้ประสานการโจมตีไม่เหมือนกับค่ายกลที่กริชเพชรกำลังศึกษาอยู่

"ก็น่าสนใจดีนะ มันมีความแตกต่างกันเป็นค่ายกลที่น่าศึกษาอยู่เหมือนกัน..."

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองคนทั้งหมดตอนนี้เขาไม่อยากจะเรียกนางภูตอสูรทั้งสองออกมาจัดการพวกนี้ แม้ว่าดูเหมือนกำลังรบของพวกเขาจะเด่นล้ำถึงอสูรครึ่งเทพระดับสาม แต่สำหรับกริชเพชรแล้วคิดว่ายังพอกำราบพวกนี้ลงได้ไม่ยาก และอีกอย่างกริชเพชรอยากจะทดสอบฝีมือของตนเองว่าพัฒนาขึ้นมาระดับไหนแล้ว

"คุณชายท่านนี้ท่านต้องระวังควันมรณะที่พวกมันจะปล่อยออกมาจากโล่ ความร้ายกาจของคนพวกนี้อยู่ที่โล่ของพวกเขา มันมีความพิเศษสามารถดูดหมอกควันจำพวกพิษร้ายแรงได้มันเตรียมไว้กำจัด ผู้เฒ่าอย่างข้าโดยเฉพาะ และเมื่อมันดูดเข้าไปแล้วมันก็สามารถปล่อยออกมาโจมตีท่านได้ โปรดระวังให้มาก.."

เสียงของชายชราดังก้องกังวานเตือนกริชเพชรหญิงสาวขยับเข้ามาแอบหลังของผู้เฒ่า มองชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง ดวงตานางใสซื่อเหมือนกายอสูรของหญิงสาว จะอยู่ในระดับขั้นเจ็ดเท่านั้น

มันต่ำมากสำหรับคนที่อยู่ในสำนักใหญ่ๆ อย่างเผ่าปรุงยา กริชเพชรเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สะบัดมือขึ้นปรากฏง้าวขนาดใหญ่ยาวเกือบแปดวา บัดนี้สีของมันส่องประกายแวววับสีฟ้ามรกตดูน่าเกรงขาม ส่งประกายพลังแห่งความแห้งแล้งกระจายออกไปทั่วรอบบริเวณ ชายชรามองอย่างตะลึงลาน

คนผู้นี้กลับเรียกอาวุธประจำตัวออกมาส่งพลังดึกดำบรรพ์ชนิดว่าไม่เคยพบเห็นในกายอสูรพฤกษามาก่อนความแห้งแล้งเช่นนี้เขาไม่เคยสัมผัสเลย ตลอดชีวิตมันสะกดคนรอบด้านให้มีจิตใจที่ย่อท้อลงถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์อย่างไม่อาจรู้สาเหตุได้ มันเป็นพลังกดดันที่ร้ายกาจ

'นี่เขาฝึกกายอสูรพฤกษาระดับบรรพกาลที่หายากยิ่ง เพราะเนื้ออสูรที่ใช้เริ่มต้นกลายร่างต้องเป็นเนื้ออสูรโบราณระดับบรรพกาลเท่านั้น จึงจะสามารถสร้างกายแบบนี้ขึ้นมาได้..'

ผู้เฒ่าเพ่งมองกริชเพชรแบบพินิจพิจารณา เพราะถ้าเริ่มต้นด้วยเนื้ออสูรพฤกษาที่ระดับต่ำมาก่อน ก็จะไม่สามารถเชื่อมกับเนื้ออสูรระดับบรรพกาลแบบนี้ได้

แสดงว่าชายผู้นี้ต้องเป็นคนของตระกูลใหญ่ หรือมีปรมาจารย์ชั้นสูงที่ชุบเลี้ยงมาตั้งแต่อยู่ในไข่ จึงสร้างกายอสูรพฤกษาของเขาครั้งแรกด้วยเนื้ออสูรบรรพกาล ร่างกายของชายหนุ่มจึงมีความบริสุทธิ์สูงล้ำร้อยเปอร์เซ็นต์ ระดับพรีเมี่ยมเลยทีเดียว คนผู้นี้ยื่นมือเข้ามาช่วยนับว่าโชคชะตานำพาให้พวกเขา รอดจากคนของหมู่บ้านมังกรหมอบได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ตูม! .ตูม! .ตูม! .. ควับ! ควับ!

เสียงดังสนั่น ค่ายกลเริ่มเลื่อนเคลื่อนแล้วคนชุดดำสามคนม้วนตัวตีลังกาเรียดมากับพื้นเรือใช้โล่ปิดบังตัวคล้ายเต่าหมุนคว้างคว้างมากับพื้นเหเหมือนโล่นั้นจะสามารถตัดขาของชายหนุ่มให้ขาดได้ ในพริบตาเลยทีเดียว

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ปังๆ ๆ!! ควับๆ! ควับบบ!

กริชเพชรทะยานขึ้นกลางอากาศ อีกสามคนที่อยู่ด้านหลังสุด ก็พุ่งขึ้นตามติด ขว้างหอกออกจากมือหมายจะทะลวงร่างของชายหนุ่มให้เป็นรูโบ๋ กริชเพชรร่ายรำง้าวออกต้านหอกที่พุ่งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กระแทกจนมันกระเด็นกลับคืนไปเหมือนคนทั้งสามจะคำนวณทิศทางของหอกที่กระจายออก

ควับๆ ๆ!! หมับๆ ๆ!!

มันม้วนตัวกลิ้งกับพื้นไปรับหอกอย่างรวดเร็ว

ก่อเกิดการประสานคอมโบของค่ายกลนี้อย่างแนบเนียน อีกสองคนที่ถือโล่ ลอยตัวเข้าขนาบข้างของกริชเพชร จู่โจมทั้งด้านหน้าด้านหลังอย่างรวดเร็วเช่นกัน ระเบิดควันออกจากโล่ของพวกมัน ควันสีดำกระจายฟุ้งม้วนเป็นลูกบอลห่อหุ้มร่างของกริชเพชร

ฉับพลันเกราะเกล็ดอาวุธเทพมังกรโลกันตร์บรรพกาลของกริชเพชรก็ส่องประกายวูบวาบเป็นสีแดงฉานเผาไหม้ หมอกควันพิษนั้นอย่างรวดเร็วเป็นเปลวไฟลุกขึ้นทันที

วาบๆ ๆ!! ฟูๆ ๆ!!

'ว้าว! เกราะนี้มันมหัศจรรย์จริงๆ ...'

กริชเพชรขมวดคิ้ว เขารู้สึกทึ่งสุดๆ

เพราะเกราะเกล็ดอาวุธเทพมังกรโลกันตร์บรรพกาล สามารถต่อต้านพิษด้วยการเผา จนไม่เหลือร่องรอย มันสว่างวาบขึ้นทันที

"ง้าวอัสนีคว่ำโลก.."

กริชเพชรร่ายคาถาปล่อยง้าวออกจากมือ มันกระจายขึ้นบนท้องฟ้าพันกว่าเล่มระดมเข้าจู่โจมค่ายกลคนชุดดำทั้งแปดอย่างรวดเร็ว พวกมันกัดฟันกรอดหน้าถอดสี ก่อนที่จะเคลื่อนค่ายกลรวมตัวประสานกันเป็นกระดองเต่าขนาดใหญ่

ตูมมม!!!

เสียงตูมดังสนั่นหวั่นไหวง้าวขนาดยักษ์พันกว่าเล่มระดมกระแทกจนโล่ของพวกมันแตกกระจาย ทุกคนต่างถูกอัดลงไปในพื้นเรือจน เป็นรูโบ๋ขนาดใหญ่ คนทั้งแปดจมหายไปในน้ำอย่างไม่อาจรู้ชะตากรรมได้

ชายชุดทองมองดูการต่อสู้ด้วยจิตใจระทึก มันเริ่มรู้แล้วว่า ชายผู้นี้เป็นอสูรพฤกษาระดับพรีเมี่ยม พวกเขาไม่อาจจะแตะต้องชายผู้นี้ได้

ดังนั้นจึงยิงพุขึ้นกลางอากาศเป็นสีแสดสว่างวาบก่อนที่จะทะยานลงเรือเล็กพากันหลบหนีไปกลางทะเลสาบอย่างรวดเร็ว

กริชเพชรเห็นเรือกำลังจะจมลงใต้ทะเลสาบ ชายหนุ่มจึงกลายร่างเป็นหนอนชิเมโจได๋ ขนาดใหญ่ขั้นที่หนึ่ง ส่งกระแสจิตเตือนผู้เฒ่าและสาวน้อยให้ขึ้นบนหลังของเขา แล้วลอยขึ้นสู่กลางอากาศกระดึ๊บ กระดึ๊บไปช้าๆ ก่อนที่จะมาหยุดลงบนเก๋งริมทะเลสาบ

.......................................................................................................................................................................................