ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “หากพระชายามีอาการอันใดให้รีบแจ้งข้าทันที”

        หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ข้างเตียงของหลินเมิ้งหยาออกคำสั่งกับป๋ายจี

        “เจ้าค่ะ”

        หลังจากถวายคำนับป๋ายจีกลับมาสุขุมดังเดิม

        เขาจ้องมองร่างบางบนเตียงหลงเทียนอวี้รู้สึกไม่อยากออกห่างจากห้องนี้เลยแม้แต่น้อย

        แม้ห้องของหลินเมิ้งหยาจะตลบอบอวนไปด้วยกลิ่นของยาทว่าหลงเทียนอวี้กลับรู้สึกอบอุ่น

        ด้านนอกห้องพระอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว สายลมยามค่ำคืนพัดกระทบร่าง

        “หลินขุ๋ยตรวจสอบได้ความว่าอย่างไร? ”

        หลังจากที่หมิงเยว่มาถึงจวนนางถูกส่งไปยังเรือนเล็กเงียบสงบทันที

        หลงเทียนอวี้รู้ดีว่าพระสนมเต๋อเฟยพยายามมากขนาดไหนแต่หมิงเยว่หาใช่ผู้หญิงที่เขาจะจริงใจด้วยไม่

        เขายอมรับหมิงเยว่มีหน้าตาที่งดงาม

        แม้ลักษณะภายนอกจะดูเห็นอกเห็นใจผู้อื่นมากกว่าหลินเมิ้งหยา

        ทว่านับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอนาง ความรังเกียจพลันผุดขึ้นในใจของเขาทันที

        หมิงเยว่มีบางอย่างคล้ายคลึงกับพระสนมของเสด็จพ่อ

        เขาเกิดในตระกูลของฮ่องเต้ได้เห็นเลือดและหอกดาบจนชิน เคยเห็นกลอุบายอันแสนสกปรกเคยเห็นคนที่ยืมมือผู้อื่นฆ่าคน

        ทว่า หลินเมิ้งหยากลับมีความจริงใจที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน

        การได้นางมาอยู่ข้างกายเสมือนหัวใจถูกเติมเต็ม

        นางมิใช่คนประจบประแจงอีกทั้งยังเจ้าเล่ห์เพทุบาย ทว่า ทุกการกระทำกลับแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา

        นางโหดเหี้ยมเฉพาะกับคนที่เข้ามายุ่มย่ามกับนางก่อน

        นางปฏิบัติกับทุกคนด้วยความเที่ยงธรรมรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนหวาน

        หากไม่มีนางเกรงว่าจวนแห่งนี้คงมีแต่เพียงความเหงา

        “ตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะพระสนมเต๋อเฟยเป็นผู้ที่ส่งคนไปคุยกับฮ่องเต้หมิงแต่เรื่องนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับป๋ายหลี่อู๋เฉินด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        หลินขุ๋ยกับป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นเพื่อนสนิทกัน

        ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านอ๋อง เขาไม่อาจปกปิดสิ่งใดได้

        “เกี่ยวข้องกับป๋ายหลี่อู๋เฉิน?เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”

        กลับไปยังห้องของตนเองก่อนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าคิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดแน่น

        “ท่านน้าจิ่นเยว่เอ่ยว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นผู้เข้าไปพูดโน้มน้าวพระสนมเต๋อเฟยก่อนฉะนั้นพระสนมเต๋อเฟยจึงส่งคนไปหาฮ่องเต้หมิงพ่ะย่ะค่ะ”

        จิ่นเยว่มองคนออกแต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใด นางไม่ค่อยรับฟังความเห็นของน้าจิ่นเยว่

        จิ่นเยว่ไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองแม่ลูกต้องหมางเมินดังนั้นจึงมักจะพยายามเป็นกระบอกเสียงให้ทั้งคู่อยู่เสมอ

        “ป๋ายหลี่อู๋เฉินตัวดีข้าคิดว่าเขาคงจะลืมหน้าที่ของตนเองไปแล้ว”

        ป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นแต่ถึงกระนั้นความภักดีของเขาก็ไร้ซึ่งข้อกังขา

        แต่ไม่รู้ช่วงนี้เขาถูกสิ่งใดกระตุ้นดังนั้นจึงมักตัดสินใจแทนเข้าเสมอ

        มีเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียวที่เขาจะไม่ยอมทนเฉย

        การกระทำของเขาในครั้งนี้กระตุ้นต่อมโกรธของหลงเทียนอวี้

        ภายในตำหนักหยาเสวียนนานมากแล้วที่ไม่มีเสียงหัวเราะ

        หมิงเยว่มาที่นี่เพื่อทำให้พระสนมเต๋อเฟยคลายเหงายิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับคนตรงไปตรงมาอย่างหลินเมิ้งหยานางมักจะใช้วาจาอ่อนหวานเย้าแหย่พระสนมเต๋อเฟย

        ปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตนเองเอาไว้จนมิดผันตัวเป็นกุลสตรีผู้สง่างาม ดังนั้นพระสนมเต๋อเฟยจึงใจอ่อนเมื่อเห็นนาง

        แต่ว่า...มีได้ก็ย่อมมีเสีย

        ท่าทางอ่อนโยนอ่อนหวานเช่นนี้มิใช่คนที่พระสนมเต๋อเฟยจะเลือกมาเป็นพระชายาเอกอย่างแน่นอน

        ไม่ว่าที่ซีฟานหรือต้าจิ้นผู้ที่ช่วยค้ำจุนฟู่จวินได้ต่างหาก จึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งชายาเอก

        ยกเว้นว่าหลินเมิ้งหยาจะเจ็บไข้ได้ป่วยจนไม่อาจลุกขึ้นยืนได้หรือตายไป

        เช่นนั้นตำแหน่งชายาเอกก็จะตกอยู่ในกำมือของหญิงสาวตรงหน้า

        “องค์หญิงทั้งงดงามและอารมณ์ดีพระสนมเต๋อเฟยมิได้อารมณ์ดีเช่นนี้มานานแล้วเพคะ”

        จิ่นเยว่ยกขนมมาด้วยตนเองทว่าดวงตาเผยให้เห็นร่องรอยของความผิดหวัง

        “นับเป็นเกียรติของเยว่เอ๋อร์ยิ่งนักตอนที่ยังอยู่บ้านเสด็จแม่มักจะรับสั่งเสมอว่าสุภาพสตรีอันดับหนึ่งแห่งต้าจิ้นมิใช่ใครที่ไหนแต่เป็นพระสนมเต๋อเฟย วันนี้หม่อมฉันได้มาเห็นกับตาตัวเองแล้วรู้สึกว่าพระองค์งดงามสมคำร่ำลือยิ่งนักหากเยว่เอ๋อร์สามารถเรียนรู้งานได้สักครึ่งหนึ่งของพระองค์เช่นนั้นหม่อมฉันจะต้องเก่งขึ้นอย่างแน่นอน”

        น้ำเสียงอ่อนหวานละมุนละไมทุกคำพูดที่เอื้อนเอ่ยล้วนแสดงให้เห็นถึงความเคารพนับถือ

        พระสนมเต๋อเฟยหยักยิ้มอ่อนโยนเห็นได้ชัดว่าพระองค์ชอบคำชมเช่นนี้มาก

        “ปากหวานเสียนี่กระไรเหมือนกับหย๋าเอ๋อร์ไม่มีผิด จิ่นเยว่ หย๋าเอ๋อร์อาการเป็นอย่างไรบ้าง?”

        หลินเมิ้งหยาเจ็บไข้ได้ป่วยจนนอนซมพระสนมเต๋อเฟยรู้ต้นสายปลายเหตุดีว่าเพราะอะไร

        เหตเพราะร่างกายเปียกฝนจึงทำให้เจ็บป่วย

        ร่างกายของเด็กคนนี้แท้จริงอ่อนแอเพียงเพราะลมหนาวก็สามารถทำให้นางเจ็บป่วยเกือบตายได้หากภายภาคหน้ามีหลานให้กับนาง หลานของนางจะมิอ่อนแอตามกระนั้นหรือ?

        เมื่อเทียบกับหมิงเยว่ร่างกายของนางเหมาะสมยิ่งกว่า

        บางทีนางอาจเลือกชายารองได้ถูกคนแล้ว

        “หย๋าเอ๋อร์อาการดีขึ้นมากแล้วพ่ะย่ะค่ะขอบพระทัยหมู่เฟยที่เป็นห่วง”

        ขณะที่จิ่นเยว่ไม่รู้ว่าจะกราบทูลพระสนมเต๋อเฟยเช่นไรเสียงของหลงเทียนอวี้พลันดังขึ้นจากทางด้านหลัง

        พวกนางหันหน้าไปมอง ก่อนจะได้เห็นหลงเทียนหยู๋ในชุดสีทองเข้มเดินสาวเท้ายาว ๆ เข้ามา

        “เอ๋อร์จื่อถวายคำนับหมู่เฟย”

        แม้จะเปลี่ยนชุดแล้วแต่กลิ่นยายังคงติดตัวมา ดังนั้นภายในห้องโถงจึงเต็มไปด้วยกลิ่นยาจากตัวของเขา

        พระสนมเต๋อเฟยขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยถามด้วยความกังวล

        “หมู่เฟยรู้ว่าเจ้าเอ็นดูพระชายามากแต่เมื่อเจ้านายป่วย คนที่ต้องคอยปรนนิบัติรับใช้คือสาวใช้เหตุใดเจ้าต้องไปขลุกอยู่ที่นั่นให้เสียเรื่อง หากเกิดเจ็บป่วยตามมาคนทั้งจวนคงลำบากไปหมด”

        ใช่ว่าพระสนมเต๋อเฟยจะไม่เอ็นดูหลินเมิ้งหยาแต่นางเอ็นดูลูกชายของตนเองมากกว่า

        โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เห็นหลงเทียนอวี้เอาใจใส่หลินเมิ้งหยาเป็นอย่างมากหัวใจของนางทั้งรู้สึกยินดีและกังวล

        ลูกชายของนางต้องทำการใหญ่ให้สำเร็จ

        การรักและเอ็นดูผู้หญิงคนเดียวมิใช่เรื่องดี

        หากมิใช่เพราะฮ่องเต้รักและเอ็นดูพวกนางสองแม่ลูกเกรงว่าฮองเฮาก็คงไม่เคียดแค้นพวกนางถึงเพียงนี้

        “เอ๋อร์จื่อรู้ดีพ่ะย่ะค่ะตอนนี้หย๋าเอ๋อร์ไม่เป็นอะไรแล้ว หมู่เฟยได้โปรดวางพระทัย”

        หลงเทียนหยู๋หลุบตาต่ำสายตามิเลื่อนไปมองหมิงเยว่เลยแม้แต่น้อย

        แม้นางจะสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์สวยงามหลากสีสันเกล้าผมสูงดูสง่างามดึงดูดสายตา

        แต่นางกลับเทียบไม่ได้กับหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงใบหน้าขาวซีดอย่างหลินเมิ้งหยา

        หลินเมิ้งหยาคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา

        “ท่านอ๋องนี่เป็นยาบำรุงร่างกายที่เสด็จพ่อนำมาให้เพคะยาชนิดนี้เป็นสูตรลับของราชวงศ์แห่งซีฟาน แก้อาการหนาวสั่นได้เป็นอย่างดีพระองค์ลองเอาไปให้พระชายากินดูเถิดเพคะ”

        นางรับกล่องไม้ขนาดเล็กมาจากสาวใช้ที่อยู่ทางด้านหลัง

        กล่องไม้รูปร่างหน้าตาธรรมดาทว่ากลับบ่งบอกถึงความเป็นซีฟานได้อย่างชัดเจน

        “ไม่จำเป็นหมอหลวงมีความรู้ความสามารถ ตอนนี้หย๋าเอ๋อร์อาการดีขึ้นแล้ว”

        ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยหลงเทียนอวี้รู้สึกได้ว่าคนของฮ่องเต้หมิงมิได้ประสงค์ดีกับหลินเมิ้งหยา

        “อวี้เอ๋อร์องค์หญิงมีน้ำพระทัย เหตุใดจึงปฏิเสธเยี่ยงนี้”

        พระสนมเต๋อเฟยเอ่ยด้วยความไม่พึงพอใจแต่นางรู้ดีว่าอวี้เอ๋อร์มีอุปนิสัยดื้อรั้น

        เกรงว่าบ้านเล็กที่นางเป็นผู้เลือกให้เขาในครานี้จะทำให้เขาตั้งแง่กับองค์หญิงหมิงเยว่เสียแล้ว

        ดังนั้นในเมื่อไม่มีทางเลือกแต่ถ้าหากทั้งสองคนมีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง อวี้เอ๋อร์อาจจะมองเห็นความดีของหมิงเยว่ก็ได้

        ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ไม่สำคัญขอเพียงได้ผลลัพธ์ออกมาก็เพียงพอ

        “ไม่เป็นไรเพคะพี่รองเคยปฏิบัติกับพระชายาไม่ดี สมควรแล้วที่ท่านอ๋องจะไม่ไว้พระทัย”

        มิได้แสดงสีหน้าอึดอัดออกมาแต่กลับเผยให้เห็นถึงความเข้าอกเข้าใจ

        พระสนมเต๋อเฟยพึงพอใจเป็นอย่างมากแต่อุปนิสัยใจคอของลูกชายตนเองดื้อรั้นจนเกินไป

        “แม้จะเคยเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นแต่ถึงอย่างไรองค์หญิงหมิงเยว่กับพวกเราก็มิใช่คนอื่นคนไกลกันแล้ว อวี้เอ๋อร์รีบรับของเถิด”

        พระสนมเต๋อเฟยบีบบังคับหลงเทียนอวี้รู้สึกไม่พึงพอใจ

        แม้แต่ก่อนจะถูกบีบบังคับให้แต่งงานกับหลินเมิ้งหยาแต่เขายังไม่เคยโกรธมากขนาดนี้

        หมู่เฟยเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

        “หมู่เฟยเอ๋อร์จื่อยังมีเรื่องให้ต้องทำ กระหม่อมขอทูลลา”

        ยิ่งพูดยิ่งยุ่งยากหลงเทียนอวี้ลุกขึ้นแล้วจากไป

        ทิ้งพระสนมเต๋อเฟยและหมิงเยว่ไว้ทางด้านหลังหลงเทียนอวี้กลับไปพร้อมความโกรธ

        ดวงตาคู่สวยเจือไว้ซึ่งความโศกเศร้าพระสนมเต๋อเฟยไม่รู้ว่าควรเอ่ยรั้งลูกชายตนเองอย่างไร

        หลังจากเด็กคนนี้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่พวกนางก็ยิ่งรู้สึกเหินห่างกันมากขึ้นทุกที

        เพราะเหตุใดอวี้เอ๋อร์จึงโกรธเกรี้ยวมากถึงเพียงนี้?

        ทุกอย่างที่ทำก็เพื่อเขามิใช่หรือ?

        “เหนียงเหนียงในฐานะที่เป็นผู้หญิง หม่อมฉันอดนึกอิจฉาพระชายาไม่ได้เลยเพคะท่านอ๋องให้ความสำคัญพระชายามากเหลือเกินแม้แต่ที่ซีฟานก็หาคนอย่างท่านอ๋องได้ยากยิ่ง”

        ดวงตาของหมิงเยว่เผยให้เห็นความอิจฉา

        พระสนมเต๋อเฟยยิ่งคิดยิ่งรู้สึกดีใจไม่ออก

        คิดไม่ถึงเลยว่าลูกของนางกับหลินเมิ้งหยาจะรักกันหวานซึ้งถึงเพียงนี้

        บางทีอาจเป็นไปตามที่ป๋ายหลี่อู๋เฉินพูดเอาไว้ไม่ผิดหลินเมิ้งหยาจะกลายเป็นอุปสรรคในความสำเร็จของหลงเทียนอวี้

        ทว่าเมื่อหวนคิดดูอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาเป็นคนฉลาด บางทีอาจเพราะอาการเจ็บป่วยดังนั้นอวี้เอ๋อร์จึงรู้สึกกังวล

        “ใช่แล้วแต่การได้รับองค์หญิงเข้ามาก็ถือว่าชีวิตนี้ไม่เสียเปล่า”

        หมิงเยว่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่เต็มใจนักตอนแรกนางคิดจะมาที่นี่เพื่อสร้างความร้าวฉานระหว่างพระสนมเต๋อเฟยและหลินเมิ้งหยา

        แต่ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าพระสนมเต๋อเฟยพึงพอใจในตัวลูกสะใภ้คนนั้นเหลือเกิน

        นางหยักยิ้มทว่าในใจคิดหาวิธีอื่น

        ภายในตำหนักหลิวซินสาวใช้ทั้งสี่ รวมถึงหลินจงอวี้และชิงหูไม่ได้นอนหลับสนิทกันมาหลายวันแล้ว

        ง่วง...แต่ก็ทำเพียงฟุบหลับข้างเตียงหลินเมิ้งหยาประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น

        หิว...วิ่งออกไปกินข้าวเพียงไม่กี่คำแล้วก็รีบวิ่งกลับเข้ามา

        ฉะนั้นทุกคนจึงซูบผอมลง

        โดยเฉพาะเยว่ฉีและป๋ายจื่อที่อายุยังน้อยดวงตาของพวกนางแดงก่ำ ปูดบวมเหมือนลูกท้อ

        “ยาก็กินแล้วโจ๊กก็กินแล้ว พวกเจ้าหมั่นเช็ดตัวให้พระชายา หากที่นอนเปียก จงรีบเปลี่ยนทันที ช่วงบ่ายสามารถโดนลมได้สักครึ่งชั่วโมงส่วนเวลาอื่นให้ปิดประตูหน้าต่างจนสนิท อีกทั้งยาที่หมอหลวงจ่ายให้จะต้องทำให้อุ่นอยู่เสมอ ยาจึงจะออกฤทธิ์ดี”

        หมอหลวงอายุมากแล้วเขามิอาจนั่งเฝ้าได้อย่างพวกเด็กอายุยังน้อยเหล่านั้น

        กำชับเรียบร้อยก่อนจะกลับไปยังห้องพักที่พ่อบ้านเติ้งจัดเตรียมไว้ให้