บันทึกตำนานยอดปรมาจารย์

        บทที่ 33

        การเคลื่อนไหวของเผ่ามาร

        การฆ่าฟันยังคงดำเนินต่อไป แม้แต่ศิษย์พี่เหยียนก็ถูกลากเข้าไปในภาพมายา เข้าร่วมกับขบวนการฆ่าฟันนั่นโดยมิอาจเลี่ยง เมื่อเหล่าบรรดาลูกศิษย์ขอบเขตเสินเฉียวล้มลงทีละคนน้ำพุโลหิตเข้าเติมเต็มไปทั่วทั้งพื้นที่ แดงฉานอาบพื้นแต่ไม่ได้ซึมลงไปในดิน 

        เพียงชั่วอึดใจนั้นเองก็ราวกับมีปราณวิญญาณรวมตัวกันไหลไปยังรากของต้นผลหล่อวิญญาณ ต้นไม้ที่เดิมทีเคยขาวซีดราวกับกระดูกคน หลังจากดูดซับเลือดคนเข้าไปก็กลายเป็นสีแดงเข้มราวกับหยดเลือด

        ผลหล่อวิญญาณที่แปลกประหลาดอยู่แล้ว ยิ่งดูเหมือนปีศาจที่น่าเกลียดน่ากลัวมากขึ้นไปอีก เสียงหัวเราะของทารกดังก้องไปทั่วภูเขา เสียงเล็กแหลมทำให้ผู้คนขนลุกโดยมิรู้ตัว

        ในหมอกสีเทา

        ดวงตาคู่หนึ่งที่ส่องประกายสีแดงอันชั่วร้าย ร่างสูงจ้องมองทุกสิ่งอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ

        ———

        ในขณะที่ ฉู่ซิวกำลังฆ่าเพื่อนร่วมสำนักที่รักยิ่งและใช้โลหิตอันบริสุทธิ์ของพวกเขาเป็นตัวบ่มเพราะให้ผลหล่อวิญญาณสุก ในแดนลับหวงเหยา ที่หน้าหุบเขาสีเขียวอมฟ้าแห่งหนึ่ง ลูกศิษย์ฝ่ายในของยอดเขาเต๋าอวิ๋น ถูกปีศาจเจ็ดตัวที่มีหัวเป็นหมาและร่างเป็นคนล้อมรอบ

        พวกมันถือกระบองที่เต็มไปด้วยหนามแหลม ใบหน้ายิ้มเหี้ยมเกรียม ลิ้นสีดำสนิทเลียริมฝีปาก

        “หลายปีแล้วที่ข้าไม่ได้กินเลือดเนื้อของมนุษย์”

        “อา รสชาตินี้ช่างอร่อยจริง ๆ” หัวหน้าของพวกหมาป่าโบกมือใหญ่ของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

        “ฆ่าพวกมันก่อนแล้วค่อยว่ากัน เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ถ้าเราทำให้งานสำคัญของหัวหน้าล่าช้า พวกเราทุกคนต้องตาย”

        “ดี!” ลูกศิษย์ทั้งสองจากยอดเขาเต๋าอวิ๋นมีสีหน้าซีดเผือด หันหลังชนกันมือจับดาบสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

        การบำเพ็ญของพวกเขาอยู่แค่ขอบเขตกงล้อสมุทรระดับเก้า ในขณะที่ปีศาจทั้งเจ็ดตัวนี้ แม้แต่ตัวที่อ่อนแอที่สุดก็อยู่ในขอบเขตขอบเขตเสินเฉียวและหัวหน้าของพวกมันก็อยู่ในขอบเขตเสินเฉียวขั้นปลายเสียด้วย

        “พวกเจ้าอย่าเข้ามานะ! อาจารย์ของข้าคือผู้อาวุโสแห่งยอดเขาอวิ๋นเซี่ย หากพวกเจ้ากล้าฆ่าข้า…” หนึ่งในลูกศิษย์พูดอย่างดุดัน แต่ในใจกลับหวาดกลัว

        ก่อนที่เขาจะพูดจบ พวกหมาป่าทั้งเจ็ดก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาพร้อมกับหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม

        อ๊าก!!!!!!!!

        เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วหุบเขา

        เพียงชั่วพริบตา ร่างของทุกคนก็ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลือดและอวัยวะภายในกระจัดกระจายเต็มพื้น

        ฉากเช่นนี้เกิดขึ้นในทุกที่ของแดนลับหวงเหยา

        ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ...

        เหตุเพราะพวกเผ่ามารที่เดิมทีต่อสู้เพื่อความอยู่รอดอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีกำลังเพิ่มขึ้นอย่างมาก พวกมันรวมตัวกันพร้อมกับสัตว์อสูรที่พวกมันฝึกฝนให้ไล่ล่าและสังหารศิษย์จากแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่

        ซูหรูเสวี่ยในชุดขาวเปื้อนเลือด ในยามนี้นางจะงามสง่าดุจตอนที่อยู่ ณ ลานกว้างไท่ซู่ได้อย่างไร ? นางแบกศิษย์น้องที่บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย บินหนีไปในป่าโบราณ

        พวกเผ่ามารสิบกว่าตน ที่มีใบหน้าดุร้าย ขี่อสูรร้าย ปากก็ตะโกนกู่ร้องอย่างตื่นเต้นและไล่ตามนางมาติด ๆ

        “จับนางไว้!!”

        “ฮ่า ๆ เนื้อหนังอ่อนนุ่มของมนุษย์หญิงตนนี้ จะให้พวกพี่น้องเล่นสักสองสามวันก่อน แล้วค่อยกินทีหลัง…”

        “นางหนีไม่รอดแน่!” ซูหรูเสวี่ยเสียเลือดมากเกินไป ใบหน้างามซีดเซียวผิดปกติฟันขาวขบแน่น ปลุกเคล็ดวิชาลับกลั่นโลหิตศักดิ์สิทธิ์ ขณะเดียวกันความเร็วของฝีเท้าก็เพิ่มมากขึ้น

        นางยอมฆ่าตัวตายดีกว่าจะยอมตกอยู่ในมือของพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้น

        “ศิษย์...ศิษย์พี่...วางข้าลงเถิด ท่านรีบหนีไป” ศิษย์น้องบนหลังเอ่ยอย่างอ่อนแรง เสียงตะกุกตะกัก แน่นอนว่าในยามคับขันเช่นนี้ นางไม่อยากเป็นตัวถ่วงของศิษย์พี่ หวังเพียงว่าตอนที่พวกเผ่ามารแทะกินนาง จะช่วยถ่วงเวลาให้ศิษย์พี่ได้เวลาหนีอีกสักนิด

        “หุบปากเดี๋ยวนี้!” ซูหรูเสวี่ยตะคอกเบา ๆ

        “ข้าสัญญากับท่านอาจารย์ว่า จะพาเจ้ากลับไปอย่างปลอดภัย” นางขบกรามแน่ มิใช่เพราะเกลียดชังเผ่ามาร เพียงแต่เกลียดตนเองที่อ่อนแอเกินไป แม้แต่น้องสาวร่วมสำนักก็ยังปกป้องไม่ได้

        บนฟ้าเบื้องบน อินทรีตัวมหึมาที่มีปีกกว้างกว่าสิบเมตร จ้องมองลงมาด้วยดวงตาที่เย็นชา พร้อมจะโฉบลงมาฆ่าได้ทุกเมื่อ แน่นอนว่ามันจะไม่ยอมให้ซูหรูเสวี่ยมีโอกาสหยิบเรือบินออกมาแน่

        และการล่าฆ่าก็ยังคงดำเนินต่อไป…

        ———

        หุบเขารัตติกาล

        ฉู่ซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย มองไปยังตรงกลางของค่ายกลมายา ณ ที่แห่งนั้นไม่เหลือผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

        ศพที่แห้งเหือดกว่าสองร้อยร่าง ตายอย่างน่าสยดสยอง และจากไปอย่างไม่สงบ!

        สีเลือดจางหายไปจากต้นของผลหล่อวิญญาณ และสีของผลหล่อวิญญาณก็ยิ่งสดใสขึ้น ปลดปล่อยหมอกแดงอันหอมหวานออกมาเป็นระลอก

        “คิก คิก คิก” เสียงหัวเราะเด็กทารกอันประหลาดดังกังวาลขึ้น

        “ยังขาดปราณโลหิตอีกเล็กน้อย จึงจะสมบูรณ์สินะ” ฉู่ซิวขมวดคิ้วลุกขึ้นยืน เดินลงเขาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มวางค่ายกลกับดัก ค่ายกลสังหาร ค่ายกลมายาไว้ที่นี่ จึงไม่กังวลว่าจะมีผู้ใดมาแย่งผลหล่อวิญญาณของเขา

        “พี่เฉิน… เห็นทีคงเกิดเรื่องร้ายขึ้นบนยอดเขาแล้วเป็นแน่!” ฉินหมิ่นศิษญ์น้องหญิงกลืนน้ำลาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง คนอื่น ๆ ก็หน้าซีดเผือด

        ใบหน้าของเฉินมู่ฝานก็ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก ก่อนหน้านี้ เสียงฆ่าฟันบนยอดเขาดังสะเทือนฟ้า พวกเขาไม่อยากได้ยินเลยจริง ๆ 

        “เสียงฆ่าฟันหยุดลงแล้ว พวกเจ้าว่า ศิษย์พี่เหยียนและคนอื่น ๆ ตายหมดแล้วหรือไม่?” ทั้งห้าคนมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร ความหวาดกลัวในก้นบึ้งของดวงตานั้นมิอาจปิดบังได้

        “ฉู่ซิวช่างอำมหิตและโหดร้ายยิ่งนัก คนเช่นนี้จะให้ยาถอนพิษแก่พวกเราหรือ?” ทุกคนมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างที่สุด

        เฉินมู่ฝานถอนหายใจเบา ๆ แล้วหัวเราะขื่น “ในยามนี้คงมีเพียงต้องเชื่อใจเขาเท่านั้น”

        พอดีกับตอนนั้นเอง ร่างสูงโปร่งเดินออกมาจากหมอกสีเทา เสื้อคลุมปลิวไสว ผมสยายเบา ๆ ใบหน้าของเขางดงามสมส่วน ขาวเนียนบริสุทธิ์ ดวงตาวาวใสดั่งดวงดาวสุกสกาว มุมปากยิ้มระรื่น ท่าทางสบาย ๆ ราวกับบัณฑิตหนุ่มที่ก้าวออกมาจากภาพวาด

        เมื่อเห็นทั้งห้าคน ฉู่ซิวก็ยิ้มแล้วกล่าวทักทาย “ทุกท่าน เหตุใดจึงมิขึ้นเขาเล่า?”

        ทั้งห้าคนแสยะยิ้ม ในใจก็แอบด่าอย่างลับ ๆ 

        ‘คนที่ขึ้นไปล้วนตายหมดแล้วใช่หรือไม่ ? เจ้าคนใจทราม แม้แต่พวกข้าก็ยังอยากจะฆ่าให้ตายตามกันไปงั้นหรือ?’

        “ศิษย์พี่ฉู่ พวกข้าได้พาคนมาให้ท่านแล้ว ตอนนี้ท่านจะช่วยถอนพิษให้ได้หรือไม่?” เฉินมู่ฝานกลั้นความโกรธที่อยากด่าแม่ของอีกฝ่าย แต่กลับยิ้มฝืน ๆ เดินเข้าไปคารวะเขา

        ดวงตาที่สดใสของฉู่ซิวมองไปที่เขา ก่อนจะชักดาบที่ยาวเกือบหนึ่งจั้งออกมา เพื่อให้ท่านพี่น้องทั้งห้าได้สนุกสนาน 

        เสียงฝีเท้าที่เร่งความเร็วขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายของเหล่ามารที่หนาแน่น ดังมาจากที่ไกล ๆ ความเร็วนั้นมิอาจประเมินได้ ทั้งหกคนมองไปยังต้นเสียงพร้อมกัน สีหน้าอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

        เผ่ามารที่วิ่งตามมามีรูปร่างแตกต่างกันมากกว่ายี่สิบตัว พวกมันต้อนสัตว์ร้ายขนาดใหญ่แปดตัว พุ่งมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว

        ที่วิ่งนำหน้าสุดคือวัวป่าตัวหนึ่ง สูงใหญ่ และมีปราณมารที่รุนแรงและปราณเลือดที่น่าสะพรึงกลัว บนหลังที่กว้างใหญ่ยังมัดศพเจ็ดแปดร่างที่เปื้อนเลือด ดูเหมือนจะเพิ่งตายไม่นาน

        เมื่อพวกมันมาพบฉู่ซิวและคนอื่น ๆ เหล่าปีศาจต่างดีใจยินดี ส่งเสียงหัวเราะประหลาดดังขึ้นเป็นระยะ

        “มนุษย์…”

        “พบมนุษย์อีกแล้ว ฆ่า…”

        “ฮ่าๆๆ ฆ่า ฆ่า ฆ่า!”

        “เพื่อเผ่าพันธุ์ เพื่ออิสรภาพ” บนใบหน้าของฉู่ซิวไร้อารมณ์

        เขาเข้ามาในแดนลับหวงเหยาเกือบสิบวันแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พบกับเผ่ามาร ดูท่าทางแล้ว พวกมารเหล่านี้ดูเหมือนจะกำลังตามล่าฆ่าเหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์โดยเฉพาะ ยิ่งไปกว่านั้น พลังของเผ่ามารพวกนี้ก็ไม่อ่อนด้อยเลย อ่อนแอที่สุดก็อยู่ในขอบเขตเสินเฉียวระดับห้า อสูรร้ายนั้นก็มีพลังที่น่ากลัวยิ่งนัก 

        วัวป่าที่วิ่งนำหน้าสุดมีเขาสีดำชี้ขึ้นฟ้า ยาวราว ๆ สองจั้ง คมกริบผิดปกติ ดวงตาสีแดงฉานขนาดเท่าโคมไฟ จมูกพ่นไอสีขาวออกมา ดูดุร้ายเป็นอย่างยิ่ง

        เฉินมู่ฝานกำค้อนใหญ่ไว้แน่น ใบหน้าเคร่งขรึม

        “เตรียมสู้!!” กลุ่มของเขาในยามนี้ดูท่าจะไม่เลวเลย แม้ในใจจะตกใจกลัว แต่ก็ยังฝืนกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากจะหนีไป จัดกระบวนทัพเตรียมต่อสู้

        ฉู่ซิวหรี่ตาเล็กน้อย มือขวาโบกไปครั้งหนึ่ง กระบี่มังกรทรราชก็ปรากฎอยู่ในมือ

        “ฆ่า!” เฉินมู่ฝานตะโกนเสียงดัง ถือค้อนยักษ์นำหน้าบุกเข้าไป พื้นดินถูกเหยียบจนเป็นหลุมลึกสองหลุม

        ฉินหมิ่นและอีกสี่คนคุ้มกันสองปีก ตามเขาบุกเข้าไปด้วยกัน พวกเขากล้าหาญ สู้ตายและไม่คิดหนี! 

        ไม่! พวกเขาหนีไม่พ้นอยู่แล้ว! และเผ่ามารก็จะไม่ให้โอกาสพวกเขารอด

        ตูม!!

        ฉู่ซิวใช้วิชาอักขระลับสิงจื่อ ลวดลายลึกลับแปลกประหลาดแผ่กระจายใต้เท้า มือก็กำกระบี่มังกรทรราช บินผ่านศีรษะของทั้งห้าคนไป ทิ้งเงาลางไว้เป็นทางยาว เสื้อคลุมสีดำปลิวไสว

        “รวดเร็วยิ่งนัก!” เฉินมู่ฝานร้องตกใจ บนตัวกระบี่มังกรทรราชค่อย ๆ ปรากฎลวดลายสีดำสว่างขึ้น หลังจากที่ฉู่ซิวป้อนปราณเข้าไป ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความดุร้ายเกรี้ยวกราด

        ดาบเดียวที่ทะนงตนเหนือใคร พาเอาจิตสังหารอันไร้ขอบเขตมาด้วย ฟาดฟันลงบนหน้าผากของวัวป่าจนดังกึกก้อง ทำให้กะโหลกศีรษะของมันแตกละเอียด เลือดพุ่งกระฉูด

        แรงของมันที่ใช้ขับเคลื่อนไปข้างหน้าหยุดชะงักทันที ถอยหลังไปถึงสามจั้ง ขาทั้งสี่ชะงักงัน เงยหน้าร้องโหยหวนอย่างน่าสังเวช มีเลือดพุ่งออกมาก่อนจะล้มลงดังตูม จนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า

        วัวป่าที่อยู่ในขอบเขตเสินเฉียวขั้นปลายกลับถูกสังหารในพริบตา

        เฉินมู่ฝานและคนอื่น ๆ ตกตะลึง

        ฉู่ซิวร่างลอยลงมาเบาหวิว ยืนบนศพวัวป่า บริเวณพื้นที่อยู่ไม่ไกลจากเท้าคือร่างอันไร้ลมหายใจของเพื่อนร่วมสำนักที่ตายโดยไม่หลับตาด้วยซ้ำ พวกมันคงหิ้วศพพวกนี้มากะจะเอาไปกินต่อ สายตาเย็นชาของฉู่ซิวก้มมองเผ่ามารที่วิ่งเข้ามาจากด้านหลัง ที่พากันตาเบิกโพลง ปากอ้าค้าง

        มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นเล็กน้อย

        ร่างสูงค่อย ๆ ยกดาบขึ้นและเริ่มโบกมันอีกครั้ง ปราณกระจายไปทั่วเหมือนคลื่นยักษ์ กลืนกินเผ่ามารพร้อมกับอสูรร้ายจนวายวอดไปหมด