The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

                                                    #เช้าวันจันทร์#

             วันนี้ก็เป็นหนึ่งในวันที่ผมต้องเดินออกจากหอพักมายังอาคารเรียนคนเดียวเหมือนเดิม  

             “เจ้ารูอันมันหายไปไหนแต่เช้าฟะนิ!….”  

              ตอนนี้เป็นเวลา7โมงเช้า…มีนักเรียนเดินเพ่นพ่านเต็มไปหมดบริเวณรอบอาคารเรียน

              หลายคนนั่งเล่นสบายๆ

              หลายคนนั่งคุยกัน  

              หลายคนก็เดินไปมา..มีทั้งเดินเป็นกลุ่มเพื่อน..และเดินเป็นคู่ราวกับคู่รักก็มี

              เด็กหนุ่มผมขาวมองภาพนั้นพร้อมกับนึกถึงเรื่องนึง

              “จริงสิ!..” 

              เหตุการณ์ในวันเสาร์วันนั้น..ถ้างั้นก็..หมายความว่าตัวเรากับเซซิเลียเป็นแฟนกันแล้วงั้นหรอ!!…ไม่อยากจะเชื่อเลยแหะ…เหตุการณ์ทุกอย่างมันเร็วมากจนน่าตกใจเลยล่ะ...หวังว่าที่ผ่านมาคงไม่ใช่แค่ความฝันหรอกนะ  

              ตอนขากลับจากปราสาทแคทเทอรีนในวันเสาร์..ซึ่งผมถึงหอพักช่วงเวลาเย็นเกือบค่ำพอดี…ก็ได้พบกับรูอัน และทำให้ผมรู้ว่าที่ผ่านมารูอันจะมีนัดไปเดินเล่นและเดินเที่ยวในเมืองหลวงกับชีน่าแทบตลอดในวันหยุด..ซึ่งผมเองก็เดาว่าที่มันหายไปในตอนเช้าวันธรรมดานี้..ก็น่าจะเพราะไปเดินเล่นกับชีน่า2คนก่อนขึ้นเรียนเหมือนกัน..นั่นแหละ

              “ตัวฉันเดินมาคนเดียวแบบนี้ก็เวิ้งว้างเหมือนกันนะ” 

               นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องนึงคือ…ผมได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในปราสาทแคทเทอรีนให้รูอันฟังด้วย..รวมถึงเรื่องราวเกี่ยวกับพวกองค์กรมืดนั่นที่ผมคาดเดาเอาไว้..ซึ่งสิ่งนั้นก็ทำให้รูอันเองตกใจไม่น้อยเหมือนกัน..นอกจากนี้…

               “ห๊ะ!…หมายความว่านายคบกับท่านเซซิเลียแล้วงั้นหรอ!?”   

                “เอ่อ..ก็น่าจะตามนั้นมั้ง”

               “สะ..สุดยอดเลยเรเวล..นายทำยังไงถึงจีบคนสวยระดับนั้นติดหรอ..ช่วยบอกเคล็ดลับนั้นหน่อยได้มั้ย!!" 

                รูอันหยิบสมุดกับปากกาขึ้นมาเตรียมจดทันที 

                 “อะ..เอ่อ..จะพูดว่ายังไงดีอะ…ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

                 “เเเเเเอ๋…อะไรกันเนี่ยย…เป็นเพื่อนกันบอกหน่อยไม่ได้หรือไง..!?”

                 “ไม่รู้เฟ้ยยย..ก็ฉันไม่ได้เป็นคนจีบเขาก่อนนี่นาา..แล้วนายจะอยากรู้ไปทำไมล่ะ”

                 "ก็ตัวผมเองก็มีผู้หญิงที่อยากจะลองจีบดูเหมือนกันนิ"

                 "เห้อออ..."

                  เรื่องราววุ่นวายหลังจากกลับจากปราสาทแคทเทอรีนในวันนั้นก็ประมาณนี้แหละ 

                  ส่วนวันจันทร์นี้น่ะหรอ…

                  “ตอนเจอหน้าเซซิเลียในวันนี้ฉันจะพูดยังไงกับเธอดีนะ…แล้วเธอจะมองเราเป็นยังไงกันล่ะ?”

                  ผมพึมพัมแบบนั้นพร้อมกับทำสีหน้าดูกังวลเล็กน้อย…กลัวว่าอดีตที่คล้ายๆกับเอลิเซ่มันจะซ้ำรอยอีกครั้ง  

                  ตอนที่คิดแบบนัันเอง..

                  “เรเวลลลล….”  มีเสียงอันไพเราะของเด็กสาวผู้หนึ่งกำลังเรียกชื่อผมอยู่

                   “!” ผมหันไปมองทางด้านนั้นทันที 

                   “ซะ..เซซิเลีย”  

                    “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” 

                    “คะ..ครับ..เช่นกันครับ..อรุณสวัสดิ์”

                    เด็กสาวมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส…ส่วนเด็กหนุ่มมีสีหน้าดูกังวลเล็กน้อย..จึงลองถามเธอไปอย่างหวาดๆ

                    “ซะ..เซซิเลีย”

                     “คะ?” 

                     “คะ..คือว่า..ความสัมพันธ์ของพวกเรา..” เด็กหนุ่มถามอย่างกังวล..พร้อมกับหลบหน้าเธอทันทีราวกับหวาดกลัวแผลใจซึ่งเป็นเหตุการณ์ในอดีตบางอย่าง 

                     แต่ถึงอย่างนั้น..เด็กสาวก็หน้าแดง..แล้วตอบไปทันที..อย่างไม่ลังเล 

                     “ฉันรักคุณค่ะ…ตอนนี้พวกเราเป็นแฟนกันแล้วนะคะ..><”  เด็กสาวยิ้มแย้มแล้วเข้ามาเกาะแขนเด็กหนุ่มทันที

                     "อึก..!!” เด็กหนุ่มหน้าแดง..

                      ตัวเขาจ้องมองไปยังดวงตาสีฟ้าที่งดงามดั่งทะเลสาปนั่น พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย  

                     “ขะ..ขอบคุณนะเซซิเลีย..ที่ผ่านมาฉันกังวลว่ามันจะเป็นความฝันน่ะ” 

                     “ทั้งหมดคือความจริงค่ะ…ถ้าคุณอยากพิสูจน์เรื่องนั้น..เรามาเดินไปห้องเรียนด้วยกันแบบนี้เถอะนะคะ”    

                      เด็กสาวยิ้ม..แล้วซบหน้าตัวเองไปที่แขนเด็กหนุ่ม 

                      หลังจากนั้นเธอก็ควงแขนเด็กหนุ่มแล้วพาเดินไปด้วยกัน..ไม่ต่างจากคู่รักคู่หนึ่ง 

                        .

                        .

                      หลังจากที่เซซิเลียเดินควงแขนกับเรเวลไปได้ไม่นาน..ความโกลาหลได้เกิดขึ้นทันที

                       “ทะ..ท่านเซซิเลีย” 

                       “มะ..ไม่จริงน่า” 

                      “นี่กระผมฝันไปใช่มั้ย..”

                      ปรากฎสายตาจำนวนมากมองมายังเด็กหนุ่มและเด็กสาวสองคนที่เดินควงแขนกัน

                      “ท่านเซซิเลียกับไอผมขาวห้องSคนนั้น..อย่าบอกนะว่า…” 

                      “ฮือๆ..ไม่จริงน่าาา..นี่ฉันวางแผนจีบท่านเซซิเลียมาตั้งนานแท้ๆ แต่โดนเจ้าสามัญชนนั่นตัดหน้าไปเฉยเลย”

                       สายตาจำนวนมากทั้งผู้ชายและผู้หญิงต่างมองภาพนั้นด้วยความตกใจอย่างมาก 

                       โดยเฉพาะผู้ชายหลายคนทั้งขุนนางน้อยใหญ่ต่างมองเรเวลด้วยสายตาอิจฉาแบบถึงที่สุด  

                        “เห็นมั้ยล่ะคะ…ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ” เด็กสาวแสนสวยควงแขนแล้วกระซิบข้างหูเด็กหนุ่มด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

                        “อะ..อืม.." เด็กหนุ่มหน้าแดงพร้อมกับหัวใจเต้นแรงทันที 

                        “ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะก่อนจะเข้าเรียน..พวกเราไปเดินเล่นกันก่อนมั้ยคะ?..เพราะฉันยังไม่เคยเดินเล่นร่วมกับคุณเลย..”

                         “อืม..เอางั้นก็ได้” เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบเธอทันที

                         ข่าวลือเรื่องที่เซซิเลียกับเรเวลคบกันนั้นดังไปทั่วโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ในเวลาไม่ถึง15นาที 

                         พวกเขาเดินควงแขนกันไปเรื่อยๆกันสองคน

                         จับมือกัน

                         กระซิบข้างหูกัน

                         ลูบหัวให้กัน

                         ซบไหล่กัน

                         ราวกับโลกนี้มีเพียงแค่ตัวเธอและเขา

                        เซซิเลียให้ภาพลักษณ์ราวกับถอดแบบมาจากเจ้าหญิงในโลกนิทาน 

                        ส่วนเรเวลก็ให้ภาพลักษณ์ราวกับอัศวินหรือวีรบุรุษในนิทานที่อยู่ข้างกายและคอยปกป้องเจ้าหญิง 

                        ดอกซากุระสีชมพูร่วงโรย..

                        สายลมโบกพัดพา 

                        เซซิเลียกับเรเวลนั่งอยู่ข้างกันบนม้านั่งใต้ต้นไม้ที่มีดอกไม้งดงามหลากสีสัน…ที่ช่วยกล่อมเกลาบรรยากาศให้ทั้งคู่ราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความรักและความฝัน

                         เซซิเลียเอนศีรษะตัวเองไปซบบนหัวไหล่ของเด็กหนุ่ม

                         “ฉันน่ะ..อยากอยู่กับคุณแบบนี้ไปตลอดจริงๆนะคะ”

                         “อืม..ฉันก็เหมือนกันเซซิเลีย”

                          ทั้งคู่จับมือกันแน่น..

                          เด็กหนุ่มยื่นใบหน้าตัวเองเข้าไปใกล้เด็กสาว

                           เด็กสาวเห็นดังนั้นจึงค่อยๆหลับตาลง      

                           ใบหน้าและระยะริมฝีปากของทั้งคู่เริ่มเข้าใกล้กัน                                  

                           ‘กริ้งงงงงง!!!’

                            “..!/..!?”  

                            ทั้งคู่ตกใจรีบผละออกจากกันทันที

                            เสียงออดดังเป็นสัญญาณเตือนว่าอีก10นาทีจะเริ่มเข้าเรียน  

                            “ดะ..ดูเหมือนว่าจะใกล้เข้าเรียนแล้วนะครับ..พวกเรารีบไปกันเถอะ”

                            “คะ..ค่ะ 0//0”

                             เด็กสาวกับเด็กหนุ่มลุกลี้ลุกลนด้วยความเขินอาย

                             หลังจากนั้นเซซิเลียก็เดินควงแขนเด็กหนุ่มจนไปถึงอาคารเรียนเหมือนเดิม    

                                                         #หน้าห้องS# 

                             “ถึงแล้วนะ..”

                             “อืม..มาทันแบบฉิวเฉียดเลยค่ะ” 

                             ตอนนั้นเองได้ปรากฎบุคคลไม่คาดคิดขึ้น..หนึ่งในบุคคลที่เด็กหนุ่มไม่อยากเจอมากที่สุด

                             “ซะ..ซะ..ซะ..ซะ..เซซิเลียย” เซเลน่าอ้าปากค้างมองเด็กสาวซึ่งเป็นเพื่อนสนิทตัวเองกำลังเกาะแขนเด็กหนุ่มผมขาวคนหนึ่งอยู่ 

                             “..เซเลน่าเองหรอ..อรุณสวัสดิ์ค่ะ><” เซซิเลียทักทายเซเลน่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปกติ

                             “..อึก!” เรเวลอาบจิตสังหารอย่างรุนแรงจากเซเลน่าทันที  

                             “ซะ…เซซิเลีย..ทะ..ทะ..ทำไมเธอถึง..ไปเกาะแขนของไอผมขาวนี่ล่ะ!!” เซเลน่าอ้าปากค้างชี้ไปทางเรเวล..พร้อมกับถามเซซิเลียทันที

                             “คะ..คือจริงๆแล้วตอนนี้พวกเราคบกันอยู่น่ะค่ะ” 

                             “คะ..คบกัน!!” เซเลน่า..หน้าแดงทันที.. 

                              “อย่าบอกนะว่า..เธอชอบไอหมอนี่จริงๆอะ…” 

                              “ค่ะ ><” เซซิเลียตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับมีความสุข

                              "นะ..หนอยย..." เซลาน่ากำหมัดพร้อมกับโกรธจนตัวสั่น

                              “อ้ะ!…จะทำอะไรน่ะเซเลน่า” เซเลน่าดึงเซซิเลียแยกออกมาจากเรเวลทันที

                              “ฟังนะเซซิเลีย..” เธอจับไปที่ไหลของเซซิเลียอย่างอ่อนโยน

                              “เอ๋?” เซซิเลียทำหน้างงเล็กน้อย 

                             “ฉันเข้าใจว่าตอนนี้เธอถูกเวทย์มนต์ล้างสมองอยู่..ฉะนั้น..ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนของเธอ…ฉันจะช่วยเธอให้ได้เลย” 

                              หลังพูดจบเซเลน่าผลักตัวเซซิเลียออกทันที..แล้วจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มผมขาวด้วยจิตสังหารอย่างรุนแรงชนิดไม่เคยมีมาก่อน

                              “เอ๋!..เดี๋ยว”  

                               “แก!….ไอผมขาว..คืนเพื่อนฉันมานะ…”

                               “ทะ...ท่านเซเลน่าพูดเรื่องอะไรหรอครับ?….ผมยังไม่ได้ทำอะไรเซซิเลียเลยนะ” เด็กหนุ่มตอบเซเลน่าด้วยสีหน้าร้อนรน 

                               “เดี๋ยวก่อนเซเลน่า..ฟังฉันก่อนค่ะ” 

                               “ไม่เป็นไรเซซิเลีย..เธอถูกไอผมขาวล้างสมองอยู่..เดี๋ยวฉันจะรีบฆ่าไอหมอนี่แล้วช่วยเธอเอง” 

                               ‘อาร์ติเฟกซ์-ถุงมือคู่ราชันย์วิหคเพลิง'  หลังสิ้นเสียงร่ายปรากฎ...เปลวเพลิงสีแดงฉานห่อหุ้มที่มือทั้งสองของเซเลน่าอย่างดุดัน แล้วเปลวเพลิงนั้นก็กลายเป็นอาร์ติเฟกซ์ประเภทถุงมือคู่สีแดงขึ้นมาทันที 

                                พลังเวทย์ของเซเลน่าเพิ่มสูงขึ้นอย่างมหาศาลในชั่วพริบตา

                                จิตสังหารลอยคละคลุ้ง ผสมกับเปลวเพลิงสีแดงฉานนั่น

                               “เห้ย..!..เดี๋ยวก่อน…นี่มันหน้าห้องเรียนนะ” 

                               “ฉันไม่สน...เพราะวันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ได้เลย…ไอโจรผมขาว!!…”