Age of war

[ปืน M16] ปืนเล็กยาวจู่โจมสัญชาติสหรัฐ ยิงด้วยกระสุนขนาด 5.56 มิลลิเมตร ลำกล้องยาว 508 มิลลิเมตร ใช้ระบบขับดันแก๊สในการยิง ยิงได้ถึง 600 - 900 นัดต่อนาที ความเร็วกระสุนจากปากกระบอก 960 เมตรต่อวินาที

[ปืนเอเค-47] ปืนเล็กยาวจู่โจมสัญชาติรัสเซีย ลำกล้องยาว 415 มิลลิเมตร ใช้กระสุนขนาด 7.62 มิลลิเมตร ใช้ระบบขับดันแก๊สในการยิง ยิงได้ถึง 600 นัดต่อนาที ความเร็วกระสุนจากปากกระบอก 715 เมตรต่อวินาที

ทั้งที่มีอำนาจ ความสามารถ และจำนวนมากล้นถึงหนึ่งหมื่นกระบอก แต่พวกเขาก็มิอาจสังหารชาวปักษาที่อยู่ตรงหน้าลงมาได้

“แม่งคิดว่าตัวเองเป็นซุปเปอร์แมนหรือยังไงวะ! ”

ทหารคนหนึ่งถึงกับพ่นคำหยาบคายออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

ร่างของชาวปักษาที่ต่อต้านและบินหลบกระสุนปืนนั้นมีความเร็วประดุจหนึ่งเป็นเส้นแสง

เธอแข็งแกร่งประดุจเทพเจ้า แหะเหินเดินอากาศได้ อีกทั้งยังมีสัญญาณพร้อมระบบมันสมองที่ฉลาดล้ำช่วยเหลือสนับสนุนจากสัตว์เซลล์เดียวซึ่งสิงอยู่ในร่าง

เธอคือสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งยิ่งกว่ามังกร ยิ่งกว่าเบฮีมอธ และอาจยิ่งกว่ามังกรในตำนานของเผ่ายักษา

สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก [เปอร์ไซด์] และคงไม่มีอาวุธใดในสถานที่แห่งนี้ ที่สามารถทำร้ายเธอได้

“เอากระสุนหัวจรวดให้มันกินแม่งเลย! ”

[RPG] หรือก็คือ [ระเบิดซึ่งขับเคลื่อนด้วยจรวด] อาวุธร้ายที่มีเอาไว้เพื่อต่อต้านยานรถหุ้มเกราะได้ถูกงัดนำมาใช้เพื่อต่อกรกับสุดยอดสิ่งมีชีวิต [เปอร์ไซด์]

RPG ชนิด MRO-A อาวุธต่อต้านรถถังที่ถูกพัฒนาโดยรัสเซียและเริ่มใช้งานปี 2003 อาวุธร้ายทรงกระบอกสีเขียวยาว 900 มิลลิเมตร หนัก 4.7 กิโลกรัม (ไม่รวมหัวกระสุน) ระยะยิง 450 เมตร ใช้หัวกระสุนขนาด 72.5 มิลลิเมตร

เจ้าอาวุธร้ายดังกล่าวนั้น ได้ถูกบรรจุหัวจรวด และเล็งไปทางเปอร์ไซด์อย่างพร้อมเพรียงกัน

MRO-A จำนวนห้าร้อยกระบอกส่งเสียงระเบิดคำรามลั่น พร้อมกับส่งควันสีเทาและพ่นแรงขับดันสีแดงน่ากลัวออกมา

“กรี๊ด!? เจ้านี่อีกแล้วหรือค่ะ!? ”

เปอร์ไซด์ยังจำได้ดีถึงวันที่ตัวเองถูกจรวดยิงไล่จี้ตูดเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้

เธอกางปีกออกกว้างและร่อนบินทะยานออกไปด้วยความรวดเร็วเพื่อหลบหนีมัน

รีดตัวเองให้แบนราบที่สุดเพื่อลดแรงเสียดทานอากาศ และเปิดใช้ปลายขนปีกที่ถูกดัดแปลงมายิงแก๊สอันรุนแรงจนมีความเร็วเทียบเท่าเครื่องบินไอพ่น

ถึงจรวดที่ถูกยิงออกมาจะไม่ใช่ระบบติดตาม แต่มันก็มีเป็นจำนวนมากและถูกยิงในรูปแบบปูพรมจนแทบไร้ซึ่งช่องว่างหลบหนี

แต่ทว่าเปอร์ไซด์กลับสามารถหลบหลีกด้วยช่องว่างเล็ก ๆ ที่แทบเป็นไปไม่ได้นั้นราวกับเป็นเรื่องตลก

เธอบินหักหลบ รีดตัวเอง พุ่งแทรกไปในช่องว่างเล็ก ๆ นั้น อย่างงดงาม รวดเร็ว ประดุจราวกับว่าเธอกำลังแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรที่ว่างเปล่า

เปอร์ไซด์บินลอดตามช่องว่างและเลียบไปตามผิวเปลือกของต้นไม้โลกที่แผ่กว้างตรงหน้า

ที่กำแพงธรรมชาติอันกว้างใหญ่นั้น ได้เกิดสะเก็ดระเบิดไฟพวยพุ่งไล่ตามหลังเป็นเส้นตรงยาวอย่างน่ากลัว

แต่ไม่มีนัดใดเลยที่ทำร้ายโดนผิวและขนอันอ่อนนุ่มของเธอได้

ภาพการบินและหลบหลีกของเปอร์ไซด์นั้น ได้ไปซ้อนทับกับนิทานภาพของเผ่าปักษา

นิทานภาพของตำนาน [ผู้กล้าแห่งเผ่าปักษา]

ว่ากันว่าในอดีตเมื่อนานมาแล้ว มีฝูงปักษาหนึ่งคลั่งในอำนาจ และแผ่ขยายทำสงครามไปทั่วทั้งท้องฟ้าที่แผ่กว้าง

ไม่มีที่ใดที่ไร้ซึ่งหยาดฝนเลือดสีแดง

ทุกที่ ที่ฝูงบินจอมคลั่งอำนาจบินผ่าน มันจะต้องถูกย้อมไปด้วยเลือด

ไม่ว่าจะเป็นฝูงที่ยิ่งใหญ่เพียงใด มีกองกำลังนับแสนหรือนับล้าน ก็ไม่อาจเทียบชั้นกับฝูงของพวกมันได้

ซ้ำร้ายยิ่งวันพวกมันก็มีแต่จะเพิ่มขนาดฝูงมากขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั้งรู้ตัวอีกที พวกมันก็กลายเป็นฝูงที่มีจำนวนมากถึงหนึ่งร้อยล้านที่ไม่มีสามารถหยุดยั้งได้

ทั่วทั้งผืนนภาต่างตกอยู่ในความทุกข์ยาก เหยื่อที่ล่ามาได้ต้องตกเป็นของจ่าฝูงผู้ทรราช

แต่แล้วจ่าฝูงผู้ทรราชก็เป็นอันต้องพ่ายแพ้ไปพร้อมกับกองทัพนับล้านของเขา

ด้วยฝีมือของคนเพียงผู้เดียวเท่านั้น

ไม่มีใครทราบว่าเขาหรือเธอผู้นั้นมีเพศอะไร ไม่ทราบถึงถิ่นกำเนิด และไม่ทราบถึงรูปลักษณ์ที่ชัดเจน

แต่ที่แน่ชัดอย่างหนึ่งคือผู้ปราบทรราชนั้น มีฝีมือของเจ้าแห่งนักล่าที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อน

ไม่มีธนูลูกใดที่ยิงโดนต้องตัวเขาได้

บินเร็วจนไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า

มีพละกำลังขนาดที่สามารถยกหินขนาดยักษ์ซึ่งใหญ่กว่าร่างกายตัวเองถึงสิบเท่าขึ้นมาโบยบินบนฟ้าได้

และยังมีสัญชาตญาณเฉียบคมจนราวกับเป็นบุตรหรือธิดาแห่งเทพท้องฟ้า

แล้วภาพของวีรชนแห่งตำนานนั้นก็ได้ซ้อนทับกับภาพของเปอร์ไซด์

และนั่นจึงทำให้ชาวปักษาทุกคนในสถานที่แห่งนั้น ต่างพร้อมใจพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า---

“ผู้กล้า...สีชาด”

---ว่า [ผู้กล้าสีชาด]

ภายในดวงตาที่สิ้นหวังของชาวปักษา ฉับพลันได้กลายเป็นประกายเจิดจ้าแห่งความหวัง

[ถ้าหากเป็นเธอละก็ ต้องช่วยพวกเราให้รอดชีวิตออกไปจากสถานการณ์นี้ได้แน่นอน]

แต่ทว่าท่ามกลางฝูงชนเผ่าชาวปักษานั้น กลับมีผู้หนึ่งที่ไม่ได้รู้สึกยินดีเช่นนั้น

“เปอร์ไซด์ นี่เธอ...”

ในเวลานั้นมีความรู้สึกที่หลากหลายเกิดขึ้นมาภายในใจของโซเดียม

รู้สึกตื่นตกใจ

รู้สึกชื่นชม

และรวมไปถึงความรู้สึกที่น่ารังเกียจอย่างความ [อิจฉาริษยา] อย่างไร้ซึ่งเหตุผล

ความแข็งแกร่งที่โซเดียมต้องการมาครอบครองนั้น นอกจากโหยหาเพื่อได้รับการยอมรับจากฝูงและเพื่อปกป้องแล้ว เขายังอยากมีพลังเพื่อจะได้รับการยอมรับจากเปอร์ไซด์อีกด้วย

แต่กลายเป็นว่าคนที่ตัวเองอยากให้เห็นความแข็งแกร่งนั้น กลับช่างแข็งแกร่งมากกว่าอย่างเหลือเชื่อ

“ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้… เราพยายามไปเพื่ออะไร… ”

“เอา [รีปเปอร์-ต่างโลก] บินไล่ตามมัน! ดักหน้าดักหลังเลย! ”

เครื่องบินไร้คนขับติดอาวุธจำนวนหนึ่งพันลำได้ถูกนำบินขึ้นท้องฟ้า

“นั่นอะไรอ๊ะ? ”

เปอร์ไซด์ตั้งคำถามกับตัวเองด้วยความสงสัยอยากรู้

เธอเลยบินโฉบจับมาดูลำหนึ่งด้วยกรงเล็บอันแข็งแกร่งของเธอ

แต่เนื่องจากขนาดที่แต่ต่างกันมาก เลยทำให้เธอดูเหมือนกำลังขี่เจ้าอสูรเหล็กตัวนี้ไปแทน

[รีปเปอร์-ต่างโลก] หรือหุ่นสังหารที่ถูกส่งออกมาตัวนี้นั้น มีโมเดลที่พัฒนาและลอกเลียนแบบมาจาก [เอ็มคิว-9 รีปเปอร์] ยานไร้คนขับที่พัฒนาโดย GA-ASI เพื่อใช้ในกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา

ยานที่มีความยาว 11 เมตร ปีกกว้าง 20 เมตร สูง 3.81 เมตร หนัก 2.223 ตันกว่า และสามารถบรรทุกของได้ถึง 1.7 ตัน

และด้วยตัวถังที่ใช้วัสดุต่างโลก [แร่ฮีเฟสตุส] จึงทำให้มันมีน้ำหนักเบา และมีประสิทธิภาพเพิ่มกว่ารุ่นดั้งเดิม

จากความเร็ว 482 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เพิ่มเป็น 550 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไต่ระดับบินจาก 50,000 ฟุต มาเป็น 51,000 ฟุต และยังเพิ่มเวลาทำงานจาก 14 ชั่วโมงเป็น 24 ชั่วโมง

อีกทั้งอาวุธยังถูกเปลี่ยนไปใช้วัสดุที่นำมาจากต่างโลกเช่นกัน

[พืชปิกะปิกะ] พืชประหลาดที่สร้างประกายไฟฟ้าได้

[พืชบาคุ] พืชประหลาดที่ให้ตัวผลไม้มีเนื้อเป็นสาร TNT

ทั้งสองอย่างเป็นพืชพื้นถิ่นจากโลกของชาวปักษา พวกมันมีโครงสร้างที่ต่างออกไปจากสามัญสำนึกเดิมของมนุษย์ แต่แน่นอนว่ามีคุณสมบัติตามอย่างที่ได้พูดถึงเอาไว้ข้างต้น

และด้วยมันสมองผนวกเข้ากับการวิจัยของสุดยอดอัจฉริยะเผ่ามนุษย์ [ยะมะโตะ] จึงได้กลายมาเป็นอาวุธต่างโลกที่ทรงประสิทธิภาพและมีน้ำหนักเบา อีกทั้งยังมีพลังทำลายล้างที่เหนือกว่าอาวุธเดิมที่มนุษย์เคยรู้จักอีกด้วย

“!? ”

เปอร์ไซด์ที่เกาะบน [รีปเปอร์-ต่างโลก] รู้สึกได้ถึงความตายที่แล่นผ่านไขสันหลังและรีบกระโดดบินหนีออกมา

ในตอนนั้นเองที่ผิวของฝูงยานบินไร้คนขับพ่นควันสีม่วงจนเต็มไปทั่วทุกตารางนิ้วรอบตัวมัน

ควันพิษที่มีฤทธิ์ทำลายประสาทและการสั่งการของสมองได้ถูกแผ่กระจายออกเป็นวงกว้าง

เปอร์ไซด์รู้ได้ทันทีว่าร่างกายของตัวเองไม่อาจรับมือสิ่งนั้นได้ และรีบกระพือปีกสร้างลมบ้าหมูขึ้นมา

ในเวลานั้นเหล่ามนุษย์ต่างมองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ขบขัน

ปีกน้อย ๆ แค่นั้นจะไล่ควันพิษออกไปได้เช่นไรกัน?

ฝูงยานบินไร้คนขับบินตีวงล้อมกรอบเปอร์ไซด์ พร้อมกับพ่นควันออกมามากขึ้นจนร่างของเปอร์ไซด์ถูกกลืนกินไปจนมิด

“เปอร์ไซด์!! ”

โซเดียมกรีดเสียงลั่น

เพราะว่ามันแต่อิจฉาริษยาจนหน้ามืดตามัว สัญชาตญาณเตือนภัยในตัวจึงมีความทื่อลง

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงเข้าไปร้องเตือนเปอร์ไซด์ทันไปแล้ว

นี่คือความผิดของเขา

เขาพยายามที่จะกางปีกบินขึ้นไปช่วย แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หน้าอกมันไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้นได้

แต่ดูเหมือนว่าความเป็นห่วงของเขาจะไม่จำเป็น

ในเสี้ยววินาทีต่อมา ทุกคน ณ ห้องโถงแห่งนั้นก็ต้องตาโตขึ้นด้วยความตกใจ

เกิดลมพายุบ้าหมูโหมกระหน่ำขึ้นพร้อมกับควันสีม่วงที่ถูกพัดปลิวขึ้นสู่ด้านบน

“เอากลับไปซะ! ”

เป้าหมายของเธอคือกลุ่มมนุษย์ที่กำลังยืนถือปืนอยู่พื้นที่ข้างบนเหนือขึ้นไปห้าสิบเมตร

“ทุกคนรีบกระจายตัว! ”

ทหารจำนวนหนึ่งหมื่นนายซึ่งประจำการตามผิวเปลือกของต้นไม้โลก ต่างวิ่งแยกออกไปทางซ้ายและขวาตามเส้นทางเดินเปลือกไม้ตรงหน้า

ชายผู้โชคร้ายจำนวนหนึ่งร้อยคนที่หนีไม่ทัน ได้สูดพิษเหล่านั้นเข้าไปเต็มปอดและสิ้นชีพลงที่ข้างบนนั้น

ร่างไร้วิญญาณร่วงหล่นลงมาจากเปลือกของต้นไม้โลก และกลายเป็นซากเนื้อที่แตกกระจายอยู่ตรงพื้นของห้องโถง

แต่ในเวลาเดียวกัน เปอร์ไซด์เองก็ร่วงหล่นลงมาด้วยเช่นกัน

“แค๊ก! ”

เธออาเจียนออกมาเป็นเลือดก้อนใหญ่

ดูเหมือนว่าเมื่อกี้เธอจะสูดพิษเข้าไปเป็นจำนวนมาก

เผ่าปักษาที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้นต่างรู้สึกทั้งหวาดกลัวและสิ้นหวังเมื่อเห็นผู้กล้าของตนเองได้รับบาดเจ็บ

หรือว่าจะไร้ซึ่งความหวังที่จะมีชีวิตรอดเช่นนั้นจริง ๆ นะหรือ?

“อุ๊บ! โอ๊กกก! ”

เปอร์ไซด์อวกของเก่าในร่างออกมาพร้อมกับเลือดจำนวนมาก

ร่างของเธอโซเซ เปลือกตาเริ่มปิดลง ก่อนจะล้มตัวลงไปกองบนเลือดของตัวเอง

เธอนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหวราวกับซากศพ

ผู้กล้าแห่งเผ่าปักษาได้ตายลงแล้ว (?)

“อ๊า...”

คนที่ขยับตัวก่อนใครคือโซเดียม

“อ๊า… อ๊ากกกกก! ”

เขากรีดเสียงดังลั่นด้วยความโกรธแค้น

แค้นตัวเองที่โง่เขล่าอิจฉาในความแข็งแกร่งของเปอร์ไซด์ แค้นที่ทำไมตัวเองถึงไม่ยอมเคลื่อนไหวช่วยต่อสู้

ถ้าหากเขาออกคำสั่งให้เคลื่อนกองกำลังเข้าร่วมต่อสู้ เปอร์ไซด์ก็ไม่จำเป็นต้องต่อสู้คนเดียว

ช่างโง่เขลานัก

เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยไฟโกรธของโซเดียมได้ปลุกวิญญาณต่อสู้และสติของเผ่าปักษาขึ้นมาอีกครั้ง

การสั่งหารหมู่มันยังไม่จบ

ปลายกระบอกปืนนับหมื่นของเผ่ามนุษย์กำลังเล็งตรงมาทางเผ่าปักษาเป็นเป้าหมายต่อไป

แต่พวกปักษาที่ได้สติกลับมาแล้ว ได้พร้อมที่จะต่อสู้ถวายชีวิต

เพราะว่ามันยังดีกว่ามาตายเยี่ยงสุนัขข้างถนนนั่นเอง!

“จงสู้เพื่อเปอร์ไซด์! ”

“สู้เพื่อผู้กล้าของพวกเรา! ”

“เค้ายังไม่ตายเสียหน่อยค่ะ! ”

“สู้--- ผีหลอกกกก!? ”

เปอร์ไซด์ที่ลุกขึ้นมาด้วยสภาพของร่างที่อาบเลือด ทำให้ทุกคนต่างตื่นตกใจจนกลายเป็นนกแตกรัง

“ก็บอกว่าให้หนีไปยังไงละคะ! สู้ไปปกป้องไปมันเหนื่อยนะ! ”

เปอร์ไซด์พูดด้วยน้ำเสียงที่โมโห ก่อนเริ่มกางปีกบินกลับขึ้นไปต่อสู้อีกครั้ง

สาเหตุที่เปอร์ไซด์ยังมีชีวิตรอด มันเป็นเพราะว่าเหล่าสิ่งมีชิวิตเซลล์เดียวที่อาศัยอยู่ในร่างของเธอนั่นเอง

พวกเขาช่วยกันปรับโครงสร้างร่างกาย และเพิ่มภูมิคุ้มกันจนสามารถต่อต้านสารพิษร้ายที่แทรกซึมเข้ามาในร่างได้

เปอร์ไซด์ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าร่างกายของเธอกำลังวิวัฒนาการไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

“เปอร์ไซด์~”

เธอโผบินทะยานขึ้นท้องฟ้าจนสูงลิบแทบติดผ้าเพดานห้องโถง

เสียงตะโกนของเธอลากยาวจนดังสะท้านไปทั่ว

“~คิก! ”

เส้นทางหนีได้ปรากฏขึ้น

ร่างของเปอร์ไซด์พุ่งทะลุเพดานเถาวัลย์ ทะลุหลังคาคอนกรีตเสริมเหล็กที่มนุษย์สร้างครอบเอาไว้ สู่ท้องฟ้าผืนกว้างอันแสนอิสระเสรี

“... ยังมัวยืนอึ้งอะไรอีก บินกันได้แล้วเฟ้ย! ”

โซเดียมที่ดึงสติกลับมาได้ก่อนใคร ได้เริ่มออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราด

เขาออกตัววิ่งสุดกำลัง และตบหัวเรียกสติทุกคนที่กำลังยืนอ่าปากค้าง

เหล่าชาวปักษาที่รอดชีวิตต่างกางปีกบินไปทางรูกว้างที่เปอร์ไซด์ได้เปิดทิ้งเอาไว้

“ไฮเจน แกเองก็หนีไปได้แล้ว! ”

“ไม่! ฉันเองก็เป็นจ่าฝูงเหมือนแก จะให้ทำตัวน่าอับอายแบบนั้นได้ยังไง ฉันจะหนีก็ต่อเมื่อแกหนีเท่านั้น! ”

“... งั้นพวกเรามาช่วยทุกคนจนถึงคนสุดท้ายกัน! ”

“อือ! ”

ว่าแล้วจ่าฝูงทั้งสองคนก็กางปีกบินขึ้นไป

เป้าหมายของพวกเขาคือกองกำลังทหารเผ่ามนุษย์ที่กำลังสาดกระสุนเข้าใส่ฝูงของพวกเขา

“อย่ายิงใส่คนที่ไม่คิดสู้สิฟะ! ”

“ไอพวกไร้ยางอาย! ”

พวกเขากางกรงเล็บเหยี่ยวออกแล้วบินโฉบใส่พวกมนุษย์จากมุมอับ

“ไหวไหมโซเดียม! ”

“ทั้งวันก็ยังไหว! ”

พวกเขาบินเข้าโจมตีระยะประชิด หลบหลีกมีดและดาบปลายปืนที่แทงสวนกลับมา และช่วยรับมือในมุมอับของกันและกัน

ไฮเจนที่คอยช่วยเหลือฝั่งปีกขวาที่โซเดียม

โซเดียมที่คอยระวังฝั่งปีกซ้ายให้ไฮเจน

สตรีสีขาวที่อดีตเคยเป็นบุรุษได้ประสานจิตใจกับบุรุษสีแดงผู้น่าชิงชังในอดีตเข้าด้วยกัน

พวกเขาประสานงานกันได้ยอดเยี่ยมจนแทบไม่น่าเชื่อว่าในอดีตคือคนที่ไม่ถูกกัน

“ไฮเจน! ”

“ได้! ”

นอกไปจากนี้ เพียงแค่ปรายสายตามองกัน พวกเขาก็ทราบได้ทันทีว่าอีกฝ่ายจะสื่ออะไร

บางทีคงจะแอบมองแผ่นหลังซึ่งกันและกันมาตลอดเวลาที่ไม่ถูกกันในอดีต จนทำให้ทราบถึงอุปนิสัยของฝ่ายตรงข้ามขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

ทหารฝ่ายมนุษย์ที่ถูกดึงเข้าสู้ระยะประชิดนั้นไม่อาจพอเป็นคู่มือให้กับสองจ่าฝูงผู้เก่งกาจได้

พวกเขาถูกถีบกระเด็นตกลงมาราวกับห่าฝน

แต่พวกเขาคงมาได้ไกลเพียงแค่นี้

“ไม่ต้องไปสนใจหน่วยตรงนั้น ยิงถล่มเลย! ”

ผิวของต้นไม้โลกนั้นมีส่วนของเปลือกและกิ่งก้านสาขาที่แตกแขนงออกมาเป็นจำนวนมาก

ดังนั้นนักรบเผ่ามนุษย์ที่ยืนอยู่บนพื้นที่ดังกล่าว จึงสามารถวิ่งเปลี่ยนตำแหน่งและหามุมโจมตีใส่พวกไฮเจนกับโซเดียมที่กำลังก่อความวุ่นวายได้

“ยิง! ”

กระสุนสังหารถูกลั่นยิงเข้าใส่พวกเขา โดยไม่สนใจว่ากระสุนนั้นจะโดนพวกเดียวกันเอง

“ไฮเจน! ”

“รู้แล้วยะ! ”

แต่พวกเขาทั้งคู่ได้หายไปจากตำแหน่งนั้นแล้ว

โซเดียมใช้สัญชาตญาณที่เฉียบคมรับรู้ได้ถึงอันตราย และทิ้งตัวลงจากที่สูงก่อนกระสุนสังหารจะถูกยิงออกมา

“อย่าให้พวกมัน---อ๊าก!? ”

“ห้ามทำร้ายเพื่อนฉันนะ! ”

ร่างของมนุษย์นกที่มีขนสีแดงสลับขาวได้บินเข้ามาแทรกกลางกองทัพของเผ่ามนุษย์กับจ่าฝูงทั้งสองคนเอาไว้

“ไปเลยค่ะโซเดียม ไฮเจน! ออกไซด์ฝากโซเดียมด้วย! ”

“ปี้! ”

เจ้ามังกรน้อยออกไซด์บินผ่าดงกระสุนเข้ามาช่วยรับร่างของโซเดียมเอาไว้

“ตัวอะไรเนี่ย!? ”

“มันคือเจ้าหนูออกไซด์ ลูกของหนูเอง น่ารักใช่มั้ยละ! ”

“ลูก!? ”

เปอร์ไซด์พูดด้วยสีหน้าของคุณแม่เห่อลูกไปพร้อมกับแตะเสยคางเหล่าทหารเผ่ามนุษย์ตรงหน้า

กระสุนจำนวนมากถูกหันไปยิงใส่เปอร์ไซด์ แต่กลับไม่มีนัดใดเลยที่สามารถยิงทะลุผ่านขนนกของเธอไปได้

“บาดเจ็บอยู่ใช่มั้ยละ? ให้เจ้าหนูช่วยหนีออกไปเถอะค่ะ”

เปอร์ไซด์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

โซเดียมข่มความรู้สึกเจ็บปวดจากบาดแผลตรงหน้าอก แล้วเกาะแผ่นหลังของมังกรน้อยจนแน่น

“ปี้! ”

“งั้นฉันไปก่อนนะเปอร์ไซด์ ฉันจะดูเจ้าโง่นี้ให้เอง”

ไฮเจนพูดออกมาเช่นนั้นแล้วบินทะยานคู่ไปพร้อมกับมังกรน้อยที่แบกร่างของปักษาที่มีขนสีแดงทั้งตัว

“ไปกันแล้วสินะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ~”

เปอร์ไซด์ส่งยิ้มสวยให้กับเหล่าทหารของเผ่ามนุษย์อย่างไร้ซึ่งความตึงเครียด ก่อนจะสร้างกระแสลมรุนแรงแล้วบินหายลับตาไป

“... หนีไปแล้ว? ”

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในสามนาทีเท่านั้น

มันรวดเร็วมากจนสมองทหารฝ่ายมนุษย์ประมวลผลแทบไม่ทัน

“ส่ง… ส่งฝูงบินไล่ตามไป อย่าให้พวกมันหนีไปได้เด็ดขาด! ”

ก่อนจะตั้งสติและสั่งการส่งฝูงบินไร้คนขับไล่ล่าพวกเปอร์ไซด์ออกไปอีกครั้งหนึ่ง