พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบหก Brotherhood of Mutant เอ๊ย Black forest 6

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้คนจะระแวงเมื่อเจอกับเงื่อนไขที่ดีเกินไปและโดยพาะเงื่อนไขนั้นมาจากทางรัฐบาล

ความสัมพันธ์ของรัฐบาลกับประชาชนนั้นไม่ค่อยจะต่างจาก

Battered wife

ภริยาที่ถูกสามีตบตี

เสียเท่าไร

ที่ไม่ว่าถูกสามีตบตีเท่าไรก้ยังจะกลับมาหาสามีคนนั้น

เพราะไม่มีทางเลือก

อาจจะเพราะไม่มีทักษะ ไม่มีความสามารถไม่มีทุนทรัพย์หรืออาจจะเพราะว่า

หวาดกลัวต่ออนาคตที่ไม่แน่นอน

ไม่แน่ใจว่าอนาคตที่ไม่มีสามีที่ทำร้ายตนเองหรือไปเจอคนใหม่จะแย่กว่าคนเก่าหรือเปล่า

อย่างที่โจ๊กเกอร์ว่าไว้

คนเราชอบ

The devil you know

ปีศาจที่เรารู้จัก

อนาคตที่โหดร้ายและแน่นอนมากกว่าอนาคตที่เรามี่รู้จักเพราการทำสิ่งที่เราไม่รู้จักคนเราจะเปิดเผยสัญชาตญาณระวังภัยเกิดความตึงเครียดตลอดเวลาในการทำสิ่งที่เราไม่คุ้นชินนั่นเอง

ดังนั้นคนที่ถูกตบตีหรือประชากรที่ถูกกดขี่เข่มเหงนั้นไปไหนไม่ได้เพราะกลัวอนาคตที่ไม่แน่นอนมากกว่า

นั่นคือสาเหตุที่พวกขุนศึกปกครองพื้นที่ในช่วงสงครามกลางเมืองที่วุ่นวายได้

เพราะต่อให้ถูกเข่นฆ่าสังหารเพื่อแย่งชิงเสบียง

จะมากจะน้อยพื้นที่นั้นก็ยังพอจะมีกฎเกณฑ์อยู่บ้างนั่นเอง

คนเรานั้นมันประหลาดพิกลเช่นนั้นเอง

“วิถีถึงที่สุดก็พลิกเปลี่ยนที่บ้านเมืองทุกข์เข็ญเพราะผู้คนถอยห่างจากวิถี กฎหมายและวิธีปฏิบัตินั้นมีอยู่ครบถ้วนแล้วขึ้นอยู่กับเพียงแค่ว่าจะทำหรือไม่เท่านั้นเอง”

ผมยิ้มเยาะเย้ยเกี่ยกวับนักการเมืองและสัญญาของพวกเขาท่ำทให้ประชาชนไม่ไว้วางใจ

มีคำกล่าวว่านักการเมืองของแดนอินทรีย์นั้นสัญญาอะไรไว้ไม่เป็นไปตามนั้น

ในมหานครต้าผิงกว่อ (Big Apple นิวยอร์ก)

มีคนในต้าผิงกว่อพึ่งรู้สึกว่า

ที่แท้สิ่งที่เราต้องการมันทำได้ตั้งนานแล้ว

เรื่องที่เรียบง่ายอย่าง

อาหารกลางวันเด็กนักเรียน

คือนโยบายที่หาเสียงมาหลายสิบปีแต่ไม่มีท่านเจ้าเมืองคนไหนทำได้สักทีทั้งที่งบประมาณก็มีระเบียบกฎหมายคำสั่งต่างๆก็ครบถ้วนอยู่แล้ว

จนทำให้แม้แต่คนของเม่ยกั๋วก็ยังคิดได้ว่า

นักการเมืองของพวกเขาไม่ได้ตั้งใจทำเพื่อประชาชนจริงๆ

หากคิดจะทำเพื่อประชาชนจริงๆนั้นทำสำเร็จไปนานแล้วแต่ที่ไม่ทำเพราะจะเอาเรื่องพวกนี้ไว้เป็นนโยบายไว้หาเสียงสมัยหน้าต่อไป

หากทำเรื่องที่ประชาชนต้องการสำเร็จ

จะกลัวว่าไม่มีเรื่องไปหาเสียงสมัยหน้า

นับว่าเป้นคนที่นอกจากเลวแล้วจะยังโง่อีกต่างหากแค่เรื่องที่จะพัฒนาประเทศหรือพัฒนาเมืองของตนเองเรื่องใหม่ๆยังคิดไม่ได้

ทำให้ดินแดนอินทรีย์ที่เคยเรืองรองตามสายตาของคนในใต้หล้าค่อยๆล่มสลายเสื่อมโทรมในที่สุดเพราะขาดคนดูแลและคนพัฒนาต่อไป

ผู้คนที่ขุดฐานรากตนเองขึ้นมากินจะยังอยู่ต่อไปได้อย่างไรเล่า?

ผมที่ศึกษาสมุดเล่มแดงเข้าใจอย่างดีที่สุดว่าจิตสำนึกปฏิบัติอย่างแรงกล้าอยู่ในหมู่ชนชั้นกรรมาชีพ

ต่อให้ผมโง่และเลวแค่ไหนจะไม่หลงลืมรากฐานที่ท่านเหมาไท่จู่วางไว้เรื่องนี้       

“คล้อยตามวิถีรุ่งเรืองฝืนทวนวิถีพังทลาย ข้าจึงไม่โง่เขลาจึงทำร้ายยรากบษนของชาติบ้านเมืองเช่นนั้น”