ขุนนางฝ่ายเหลืองเจ็บใจมากที่ท่านเสนาฯและอ้ายกว่าทำเสียแผน ทำให้พวกเขารู้ว่าต้องกำจัดสองคนนี้ จึงวางแผนการชั่วใส่ร้ายท่านเสนาบดีและอ้ายกว่าว่าก่อการฏโดยการสร้างหลักฐานเท็จ
หลักฐานดังกล่าวกลับมีน้ำหนักมาก ทำให้ตุลาการต้องออกหมายจับเพื่อจับกุมตัวท่านเสนาบดีและอ้ายกว่า
ฝ่าาทรงไม่เชื่อว่าท่านเสนาฯจะกระทำเช่นนั้น จึงมีรับสั่งให้มีการสอบสวนอย่างระมัดระวังจนกระทั่งได้มีการตัดสินโทษ
บรรดาขุนนางเข้าเฝ้าและทูลความคืบหน้าในคดี
“ทูลฝ่าา หลักฐานและพยานมัดตัวแ่ามากพะย่ะค่ะ” ใต้เท้าเหวินกล่าว
ขุนนางทุกคนต่างพากันกดดันให้ทำการลงโทษท่านเสนาฯและอ้ายกว่าทันที
ฝ่าาทรงไม่เชื่อว่าเพื่อนรักจะทำเช่นนั้น แต่เพราะพระองค์ทรงไม่อาจหาหลักฐานหรือพยานมาหักล้างคดีได้อีกทั้งเหล่าขุนนางต่างพากันทูลขอให้ปะาท่านเสนาฯและอ้ายกว่า พระองค์จำต้องยอมสูญเสียขุนนางคนสนิทอย่างท่านเสนาฯไป
กงกงในวังรีบไปส่งข่าวให้ฮูหยินท่านเสนาฯทราบ
“เรียนฮูหยินฝ่าาทรงมีราชโองการให้ตัดสินโทษปะาท่านเสนาฯและอ้ายกว่าแล้วขอรับ” กงกงรายงาน
“เ้าว่าไงนะ” ฉานชิงที่กำลังตั้งครรภ์ได้7 เดือน นางใสุดขีดจนกระทั่งหน้ามืด
“ฮูหยิน!ท่านเป็อะไรหรือเปล่า ทหาร! รีบพานางไปนอนที่ห้องพักเร็วเข้า”กงกงสั่ง
หลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้องจนหมด ฮูหยินผู้ซึ่งโศกเศร้าเสียใจที่ไม่สามารถหาทางช่วยสามีและเพื่อนรักได้เลยทำได้แต่นอนร้องไห้อยู่อย่างนั้น
ฝ่าาทรงเสด็จไปเยี่ยมท่านเสนาบดีที่ห้องคุมขัง
“เ้าเป็อย่างไรบ้าง”ฝ่าาตรัสอย่างห่วงใย
“กระหม่อมไม่ได้ก่อฏจริงๆนะพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯกล่าว
“เราเชื่อเ้าแต่เราต้องขอโทษที่ไม่อาจหาหลักฐานและพยานมาช่วยเ้าได้ ฝ่ายนั้นวางแผนมาเป็อย่างดีจริงๆ”ฝ่าาทรงถูกกดดันจากเหล่าขุนนาง
“ขอเพียงฝ่าาทรงเชื่อกระหม่อมกระหม่อมก็ดีใจแล้วพะย่ะค่ะ กระหม่อมเข้าใจดีทุกอย่าง แต่กระหม่อมมีเื่ทูลขอเป็ครั้งสุดท้ายนั่นคือ ให้รักษาชีวิตฉานชิงและลูกของกระหม่อมให้ปลอดภัย”ท่านเสนาฯกล่าว
“เราจะปกป้องคุ้มครองฮูหยินและลูกของเ้าเป็อย่างดีเราสัญญา” ฝ่าาทรงรับปาก
********************************************************
วันถัดมา
ฉานชิงมีภาวะซึมเศร้าและเครียดมากทำให้นางมีร่างกายอ่อนแอ แต่นางก็แข็งใจไปเยี่ยมท่านเสนาบดี
ในขณะเดียวกันชันยาก็มีแผนการปล้นคุกเพื่อช่วยเหลืออ้ายกว่ากำลังซุ่มอยู่นอกคุกเพื่อดูลาดเลา ทันใดนั้นชันยามองเห็นฉานชิงเดินมาคนเดียวเพื่อเยี่ยมสามี
ฉานชิงกำลังจะเดินเข้าไปที่คุกหลวง แต่ก็เจ็บครรภ์กะทันหันชันยาเห็นเหตุการณ์รีบเข้าให้การช่วยเหลือ โดยพาฉานชิงไปส่งร้านหมอใกล้เคียง ตอนนี้ฉานชิงกำลังจะคลอดก่อนกำหนดชันยาคอยดูอาการอยู่ไม่ห่าง ห่วงว่าจะมีอันตรายทั้งแม่และลูก
แต่แล้วฉานชิงก็คลอดอย่างปลอดภัย
ชันยารีบไปส่งข่าวให้คนในจวนท่านเสนาฯมารับตัวฉานชิงและลูกชายกลับจวน
หลังจากนั้นก็ลอบเข้าไปในคุกโดยทำให้ทหารที่เฝ้าอยู่ภายในสลบเพื่อให้การช่วยเหลืออ้ายกว่าชันยาเดินเข้ามาพบอ้ายกว่า “ข้าจะช่วยท่านออกไป”
“ไม่ ข้าไม่ไป” อ้ายกว่ากล่าว
“ทำไมล่ะ นี่เป็โอกาสนะ” ชันยาใในความดื้อรั้นของชายคนรัก
“ถึงหนีได้ ก็ต้องถูกจับมาใหม่แถมตัวเ้าก็จะได้รับโทษไปด้วย เ้ากลับไปเสียเถิดชันยา” อ้ายกว่าไม่อยากให้ชันยาได้รับโทษ
“ไปกับข้าเถิดนะ อ้ายกว่า ถือว่าข้าขอร้อง” ชันยามีน้ำตาคลอ
“เ้ารีบไปซะ หากเ้ายังคงดึงดัน ข้าจะฆ่าตัวตาย”อ้ายกว่ากล่าวสีหน้าจริงจัง
“นี่เ้า…..” ชันยาใกับคำพูดนั้น
“รักษาตัวให้ดีชันยา ดวงิญญาข้าจะคอยคุ้มครองเสมอ” อ้ายกว่ากล่าว
ชันยาปาดน้ำตา และจำใจเดินไปหาท่านเสนาบดีเพื่อแจ้งข่าว “ฮูหยินของท่านเดินมาเยี่ยมท่านในคุก แต่นางปวดท้องอย่างกะทันหันต้องคลอดก่อนกำหนด ตอนนี้ปลอดภัยทั้งแม่และลูก และท่านได้ลูกชาย”
“ขอบคุณมากแม่นาง” ท่านเสนาฯได้ยินก็ดีใจมากแต่เขาก็นึกเศร้าที่ตนไม่อาจดูแลฉานชิงและเลี้ยงดูลูกชายได้อีกแล้ว
“งั้นข้าไปล่ะ” ชันยากล่าวลา
“ช้าก่อนแม่นาง ข้าฝากแม่นางไปบอกให้ฉานชิงดูแลตัวเองและลูกให้ดีและฝากขอโทษที่ข้าไม่อาจดูแลพวกเขาได้” ท่านเสนาฯกล่าว
ชันยารับคำแล้วมองไปทางอ้ายกว่า ก่อนที่จะหันหลังหนีออกไปจากคุกเพียงคนเดียว
ท่านเสนาบดีเข้าใจในการตัดสินใจของอ้ายกว่าดีได้แต่ขอโทษอ้ายกว่าที่ตนมีส่วนทำให้อ้ายกว่าถูกให้ร้ายต้องโทษปะาเหมือนกัน “ข้าขอโทษนะ อ้ายกว่า”
“ข้าตัดสินใจเลือกทางเดินนี้เองไม่เกี่ยวกับท่านอย่าโทษตัวเองไปเลย” อ้ายกว่ารู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งเขาต้องพบกับเหตุการณ์แบบนี้