ตอนที่ 14 ต่อเนื่อง
ซูเวยท้าทายขึ้นมาทันที
ศิษย์อันดับหนึ่งร้อยยอมรับการท้าทาย
ซูเวยหยิบดาบออกมาและประกาศชื่อ
การประลองของที่นี้นั้นเรียบง่ายมาก แต่เป็ทางการ
ทุกคนต้องประกาศชื่อและท้าทายคู่ต่อสู้
ทั้งสองไม่พูดมากและหันดาบเข้าหากัน
เฉาปางเปิดก่อนอย่างรวดเร็ว
เฉาปางเข้าถึงจิตแห่งดาบ ทำให้มีเงาดาบเล็กๆลางๆปรากฏขึ้นในจิตใจ ซึ่งทำให้เขามีทักษะดาบที่ลึกล้ำมากกว่าคนอื่นจนสามารถได้กลายเป็ศิษย์อันดับหนึ่งร้อย
ท่อง์!!!
ทักษะดาบถูกใช้ออกมาพุ่งตรงเข้าซูเวย
เปรี้ยง
ซูเวยยืนนิ่งกับที่ไม่ได้ใช้ทักษะดาบออกมาเหมือนกับคู่ต่อสู้ เพียงแค่กระทำการช้าๆโดยใช้ดาบปิดกั้นการโจมตีคู่ต่อสู้และปัดดาบเหวี่ยงมันออกไป
ใบหน้าเฉาปางเปลี่ยนไป
ฝ่ายตรงข้ามไม่จำเป็ต้องใช้ทักษะดาบ แต่กลับสามารถหยุดทักษะดาบของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ
"อย่ามาดูถูก...!!!"
เฉาปางตัดสินใจใช้ทักษะดาบทั้งหมด
ท่อง์
์พลิกกลับ
ไอ์...
ทุกท่วงท่าใช้ออกมาต่อเนื่องและเชื่อมต่อกันได้อย่างราบรื่นลงตัว
อย่างไรก็ตามแต่ละท่าล้วนถูกปัดป้องออกไปอย่างง่ายดาย
หน้าผากของเฉาปางเริ่มมีเหงื่อไหลซึมและหายใจอย่างยากลำบาก ในขณะที่ซูเวยยังมีใบหน้าสบายใจและไม่ได้รู้สึกกดดัน
เมื่อเห็นอย่างนี้เฉาปางรู้แล้วว่าช่องว่างระหว่างเขากับคู่ต่อสู้นั้นใหญ่เกินไป
คู่ต่อสู้ของตนนั้นแม้แต่ทักษะดาบก็ไม่ได้ใช้ออกมา อีกฝ่ายเพียงแค่ใช้สายตามองมา จากนั้นก็เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยเพื่อจัดการทักษะดาบของเขา เป็การเคลื่อนไหวที่ไม่มีสูญเปล่าเลยแม้แต่น้อย
เฉาปางตัดสินใจยอมรับความพ่ายแพ้
เฉาปางคำนับให้กับคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจก่อนจะเตรียมตัวเดินออกจากสนาม เพื่อส่งมอบสนามแห่งนี้ให้ซูเวยเป็คน
ซูเวยมองไปที่สนามแห่งอื่นและกระพริบตาเล็กน้อย และตัดสินใจบางอย่างขึ้นมา
"เดียวก่อน...สนามแห่งนี้ยังคงเป็ของเ้า"
เฉาปางหยุดขึ้นมาและสีหน้าตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน
"ทักษะดาบของเ้าถือว่าดีแล้ว แต่การใช้มันออกมายังไม่ดี ทักษะดาบแต่ละอย่าง เ้าใส่พลังมากเกินไปทำให้สิ้นเปลืองพลังงานอย่างมากและจะทำให้เ้าหมดแรงได้เร็วขึ้น เ้าควรเลือกใช้พลังกับทักษะดาบให้เหมาะสมกับสถานการณ์"
ซูเวยแสดงความคิดเห็นเล็กน้อย
"ขอบคุณมาก"
หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เฉาปางก็ตระหนักได้ว่ามันคือเื่จริง
เฉาปางตัดสินใจเดินออกจากสนามยกให้เป็ของซูเวยอย่างสมบูรณ์ และไม่ได้หันกลับมามองอีกเลย
ซูเวยยิ้มเล็กน้อยหลังจากได้เห็นทัศนคติที่ดี
ตอนแรกซูเวยไม่้าสนาม เพียงแต่้าอยากท้าทายศิษย์หนึ่งร้อยอันดับแรกเพื่อเข้าไปแทนที่เท่านั้น
แต่ตอนนี้กับได้เป็เ้าของสนามไปแล้ว
ซูเวยคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากสนามของตนเองมุ่งหน้าไปยังสนามถัดไป เขาไม่คิดหยุดกับการเป็ศิษย์อันดับหนึ่งร้อยแต่้าระดับสูงกว่านั้น
"ซูเวยขอท้าทาย"
ทุกคนต่างแปลกใจกับการกระทำครั้งนี้
แน่นอนว่าการติดหนึ่งในร้อยอันดับแรกก็เป็ที่น่าพึงพอใจมากแล้วแต่ซูเวยไม่ใช่
ศิษย์หนึ่งร้อยอันดับแรกต่างหันมามองซูเวย บางคนเห็นการต่อสู้ของเขาแล้ว ซึ่งมีบางคนยอมรับว่าเทคนิคของซูเวยนั้นสูงส่ง แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางรับมือได้ซักหน่อย
การต่อสู้ของซูเวยกับเฉาปาง ทุกคนต่างมองเห็นว่าเฉาปางรีบร้อนเอาชนะและใช้พลังมากจนเกินไป จึงมองไม่เห็นความจริงว่าคู่ต่อสู้เพียงแค่กระทำการเคลื่อนไหวง่ายๆเท่านั้น ไม่ได้มีความน่ากลัวอะไรเลย
ศิษย์หนึ่งร้อยอันดับแรก ทุกคนมีความภาคภูมิใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง
ศิษย์อันดับเก้าสิบเก้าเห็นได้ชัดว่าคู่ต่อสู้ไม่ได้มองเขาอยู่ในสายตาจึงยอมไม่ได้เด็ดขาด ตกลงรับการท้าทายทันที
ซูเวยยังไม่ได้ใช้เทคนิคดาบและเทคนิคใดในการโค่นศิษย์อันดับเก้าสิบเก้า เพียงแค่เคลื่อนไหวง่ายๆก็เอาชนะได้แล้ว
"ซูเวยขอท้าทาย"
คราวนี้ซูเวยมาหยุดหน้าสนามของศิษย์อันดับเก้าสิบแปด
ซูเวยเอาชนะได้อย่างง่ายดายอีกครั้ง
จากนั้นซูเวยก็ดำเนินการต่อแบบเดิม
ศิษย์อันดับเก้าสิบเจ็ดพ่ายแพ้
ศิษย์อันดับเก้าสิบห้าพ่ายแพ้
ศิษย์อันดับเก้าสิบพ่ายแพ้
ศิษย์อันดับแปดสิบเอ็ดพ่ายแพ้
ซูเวยสามารถเอาชนะศิษย์อันดับแปดสิบเอ็ดถึงร้อยได้อย่างต่อเนื่อง
เป็การเอาชนะศิษย์ที่ติดอันดับหนึ่งร้อยคนแรกติดต่อกันถึงยี่สิบคนในวันเดียว
"พี่ชายแข็งแกร่งเกินไปแล้ว" เจียจิงอุทานออกมา ร่างกายสั่นด้วยอาการตื่นเต้น เขาไม่นึกว่าซูเวยจะสุดยอดได้มากขนาดนี้
599
