ไป๋ฉางชิงมองขบวนเกี้ยวที่หายลับไป รู้สึกใจหายเมื่อบุตรสาวอันเป็ที่รักแต่งเข้าบ้านอื่น แต่เมื่อคิดถึงอนาคต และความรุ่งเรืองของตระกูลไป๋ ก็หมุนตัวกลับเข้าจวน ใบหน้ายิ้มยินดี
เขารู้ว่าบุตรสาวไม่ยินยอมที่จะเป็พระชายา แต่เขาไม่อาจตามใจนางเหมือนเช่นเคย เื่นี้เกี่ยวพันไปถึงตำแหน่งอัครเสนาบดี หากปฏิเสธราชโองการของ์ ตระกูลไป๋ก็จะถึงคราวล่มจม
เห็นได้ชัดว่าั้แ่วันนี้ไปตระกูลไป๋เป็คนขององค์รัชทายาท ที่ฮ่องเต้ประทานสมรสให้ก็เพราะ้าให้อัครเสนาบดีอย่างเขาเป็ฐานและกำลังให้กับองค์รัชทายาท ในภายภาคหน้า...องค์รัชทายาทหลี่รุ่ยจะได้ขึ้นครองราชย์อย่างมั่นคง
ตำหนักองค์รัชทายาท
เกี้ยวที่โคลงเคลงมาตลอดทาง เมื่อถึงหน้าพระตำหนักก็หยุดลง สาวใช้แหวกม่านแล้วเข้าไปประคองไป๋เจินจูให้ลงจากเกี้ยวอย่างระมัดระวัง องค์รัชทายาทหลี่รุ่ยที่อยู่ในชุดมงคลสีแดงเต็มยศ ลงจากหลังม้า หันไปมองสตรีที่ตอนนี้เป็พระชายาของเขาแล้วยกยิ้ม
หลี่รุ่ยเดินตรงไปหาเ้าสาว แล้วรวบตัวนางขึ้นอุ้มแนบอก
"ว๊าย!" เสียงอุทานใดังขึ้น ไป๋เจินจูอยากจะเลิกผ้าคลุมหน้าแล้วด่า พระสวามี ที่ไม่้านัก เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็ถึงโอรสฮ่องเต้ จึงได้แต่เก็บงำความขุ่นเคือง ปล่อยให้เขาอุ้มเข้าตำหนัก
หลี่รุ่ยกระชับหญิงสาวในอ้อมกอดแน่น เดินตรงเข้าไปยังเรือนหอที่จัดไว้ หน้าเรือนประดับด้วยพู่มงคลสีแดง ข้าวของเครื่องใช้ล้วนเป็ของชั้นดี เขาเดินไปถึงเตียงแล้ววางหญิงสาวในอ้อมอกลงอย่างเบามือ
ไป๋เจินจูนั่งนิ่ง ตัวแข็งทื่อ นางรู้ว่าตอนนี้ถึงเรือนหอแล้ว...
อยู่เรือนหอแล้วจะทำอะไร ถ้าไม่ใช่เข้าหอ!
ผ้าคลุมหน้าถูกเลิกขึ้น ไป๋เจินจูเงยหน้าขึ้นมองชายที่นางแต่งด้วย ใบหน้าขาวราวหยก คิ้วเข้ม ริมฝีปากแดงหยักได้รูป ดวงตาลุ่มลึก ฉายแววเ้าเล่ห์ รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา นางคิดขณะใช้สายตาสำรวจเงียบ ๆ
"มองพอใจหรือยัง หืม" หลี่รุ่ยถามพระชายาตัวน้อย ที่กวาดตามองเขาจนจะทะลุ
"อ๊ะ! ขะ ข้าเปล่ามองท่านเสียหน่อย" นางรีบหลบสายตา รู้สึกใบหน้าร้อนวูบวาบ
"หึ" หลี่รุ่ยเห็นท่าทางตื่นกลัวของนางก็หัวเราะหึ ก่อนเอี้ยวตัวไปหยิบสุรามงคลที่ถูกจัดเตรียมไว้ จอกหนึ่งของตน อีกจอกหนึ่งยื่นให้คนตรงหน้า "ของเ้า"
"ต้องดื่มด้วยหรือ" ไป๋เจินจูมองจอกเหล้าตรงหน้า แล้วทำหน้าย่น "ข้าไม่เคย ไม่ดื่มได้หรือไม่"
"ไม่ได้..." หลี่รุ่ยบอกยิ้ม ๆ "ไม่เคยก็ต้องเคย เ้าแต่งให้ข้าแล้ว หากไม่ดื่ม พิธีก็ไม่เสร็จสมบูรณ์"
ไป๋เจินจูยื่นมือรับจอกในมือเขา ท่าทางไม่ใคร่เต็มใจ สองหนุ่มสาวมองตากัน แล้วยกจอกเหล้าขึ้นแตะริมฝีปาก...
"อี๋! ไม่เห็นจะอร่อย ขมเป็บ้า" นางหลับตาปี๋ เมื่อสุรามงคลไหลลงคอ
หลี่รุ่ยมองท่าทางของนางแล้วอมยิ้ม เขายื่นรับจอกเหล้ามาไว้ในมือ ก่อนยื่นให้บ่าวรับใช้ที่เข้ามาเก็บ
"หากข้าไม่เรียก ก็ไม่ต้องเข้ามา..." เขาพูดขึ้นลอย ๆ "พวกเ้าเฝ้าหน้าประตูให้ดี หากใครล่วงล้ำ รบกวนเวลาของข้า จงจัดการมันซะ!"
"ท่านพูดกับใคร..." นางมองเขาที่พูดลอย ๆ ด้วยท่าทางขึงขัง ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
"องค์รักษ์เงา..." เขาหันมาตอบ แล้วยิ้มหวาน มองหญิงสาวในชุดมงคลอย่างพึงพอใจ "วันนี้เ้างดงามมาก..."
"เอ่อ..." นางกระถดถอย เมื่อเขานั่งลงข้างกาย "ทะ ท่าน จะทำอะไร อะ องค์รัชทายาท"
"เรียกข้าว่าหลี่รุ่ย..." เขาดึงหญิงสาวเข้ามากอด เชยคางมนขึ้น มองริมฝีปากจิ้มลิ้มเย้ายวนอยู่ตรงหน้า "เวลานี้เป็เวลาเข้าหอของเรา จะเสียเวลาถามข้าทำไม อะไรที่ไม่เคย ข้าจะสอนเ้า ชายารัก..."
779
