ผู้ร่วงหล่น

แจ๊คถอนหายใจอยู่สักพักหนึ่งเพราะร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถขยับตัวเองได้ ก่อนจะมองจองไปที่ท้องฟ้าด้านบน ปรากฏว่าไม่มีดวงดาว ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์

ที่ดินแดนแห่งนี้ยังมีแสงสว่างเพราะเมฆส่องแสงสว่างลงมายังพื้นดินด้านล่างทำให้แจ๊ครู้สึกแปลกใจ

ระหว่างที่เขากำลังนอนคิดอยู่นั้นแจ๊คได้ยินเสียง

แกรก แกรก แกรก

เสียงเหมือนกระดูกภายในร่างกายกำลังเคลื่อนที่เชื่อมต่อกัน แจ๊คตกใจจึงรีบหันมาดูร่างกายของตนเอง

ปรากฏว่าร่างกายของเขากระตุ้นอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงกระดูกเชื่อมต่อกัน เลือดปีศาจถูกลดพลังลงแต่ยังสามารถฟื้นฟูร่างกายได้อยู่

ทว่าสิ่งที่ฟื้นฟูร่างกายของเขาไม่ได้เป็นเลือดปีศาจ แต่เป็นพลังบางอย่างภายในดินแดนรกร้างแห่งนี้

แจ๊คสังเกตพลังที่อยู่ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ว่าคือพลังอะไร เขาใช้เวลาพักสักใหญ่ ๆ เพราะว่าพลังจิตไม่สามารถใช้ได้

“ดินแดนแห่งนี้มีพลังกระตุ้นความสามารถที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างกาย”

พลังกระตุ้นความสามารถที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างกายคือการดึงพลังที่หลับใหลอยู่ในร่างกายให้ตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ

“น่าเสียดายที่ไม่สามารถค้นหาว่าทำไมมันถึงสามารถกระตุ้นร่างกายได้ ถ้าฉันได้ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อาจจะมีประโยชน์ในอนาคต”

แจ๊คถอนหายใจเพราะว่าไม่สามารถใช้พลังจิตได้ภายในดินแดนรกร้างแห่งนี้แม้แต่พลังมิติ หลังฟื้นฟูร่างกายกลับมา

แจ๊คออกเดินทางยังภูเขาขนาดใหญ่มองไม่เห็นปลายยอดภูเขาเพราะมันมีแค่ภูเขายักษ์เทียมฟ้าอันนี้ที่ตั้งอยู่ในดินแดนรกร้างนอกนั้นก็คือความว่างเปล่า

.........................

เฟรยามองหู่เสวียกำลังนั่งสมาธิอย่างไม่สนใจอะไรหลังรับรู้ว่าถูกตัดขาดจากแจ๊ค ทำให้เฟรยากังวลเป็นอย่างมากแต่หู่เสวียยังมีทีท่าสบายอยู่

“ท่านหู่เสวีย ไม่เป็นห่วงนายท่านบ้างหรือไง”

หู่เสวียลืมตามองเฟรยาอย่างเยือกเย็นจนทำให้เฟรยาถอยหลังอย่างหวาดผวา

“เธอคงไม่คิดว่าไอบ้านั้นจะตายไปนะ อย่าได้ถูกมันหลอกอีกเหมือนเมื่อสักครู่นี้ ดินแดนที่มันอยู่คือดินแดนการฝึกฝนร่างกาย”

หู่เสวียอธิบายให้เฟรยาเข้าใจว่าแจ๊คในตอนนี้อยู่ที่ไหน

“ดินแดนการฝึกฝนร่างกาย.....”

หู่เสวียจ้องมองเฟรยาอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะหลับตาลงอย่างไม่สนใจอะไร เฟรยาพยายามจะพูดอะไรแต่กลืนคำพูดนั้นไป

บรรยากาศภายในมิติชุดแห่งความว่างเปล่าอึดอัดเป็นอย่างมาก เมื่อพวกเธออยู่กัน 2 คน

เฟรยารู้ได้ทันทีว่าหู่เสวียยังรังเกียจเธออยู่ไม่มากก็น้อยหรือไม่เพราะนิสัยของหู่เสวียเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

ทั้งคู่ได้เงียบลงไม่มีใครพูดอะไร หู่เสวียนั่งสมาธิส่วนเฟรยาหยิบของภายในมิติของชุดแห่งความว่างเปล่ามาดูเล่นหรือตรวจสอบดูว่ามีพลังอะไรหรือเปล่า

ระหว่างที่เฟรยากำลังดูสิ่งของวิเศษ เธอได้แอบมองหู่เสวียเป็นระยะ ๆ จนทำให้หู่เสวียรู้สึกรำคาญจึงลืมตาขึ้นมา

“เธอมีอะไรจะถาม”

เฟรยากำลังดูดาบเล่มหนึ่งพอได้ยินเสียงของหู่เสวีย เธอขว้างดาบเล่มนั้นทิ้งพร้อมกระโดดขึ้น

“ฉ....ฉันถามได้หรอ...”

หู่เสวียถอนหายใจอย่างเย็นชา

“พูดมาไม่งั้นก็เลิกมองฉันมันน่ารำคาญ”

เฟรยากลืนน้ำลายพร้อมรวบรวมความกล้าพูดขึ้น

“ดินแดนการฝึกฝนร่างกายคืออะไร ดินไร้ประโยชน์คืออะไร”

หู่เสวียยังไม่ได้ตอบกลับมา เธอมองเฟรยาอย่างเย็นชาราวกับจะแช่แข็งเธอด้วยสายตาเฟรยาตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความหนาวเย็น

“ดินแดนการฝึกฝนร่างกายของเผ่ายักษ์ที่ฉันเคยพูดกับไอบ้านี้ว่าเผ่ายักษ์เป็นเผ่าที่มีพละกำลังแข็งแกร่งระดับต้น ๆ ตั้งแต่เกิด ตั้งแต่ยุคสมัยไหนฉันไม่ทราบ เทพสิราโนของเหล่ายักษ์ในสมัยหนุ่มได้เชื่อว่าพละกำลังของพวกเรายังไม่ถึงขีดสุดต้องมีแรงกระตุ้นจากภายนอก การพูดครั้งนั้นของเทพสิราโนเป็นที่หัวเราะของเหล่ายักษ์เพราะตั้งแต่เกิดมาเหล่าคนยักษ์สามารถยกภูเขาลูกเล็กได้อย่างสบาย พอเผ่าคนยักษ์ฝึกฝนจนถึงเทพพละกำลังของพวกมันสามารถทลายดวงดาวได้อย่างง่ายดายสิ่งมีชีวิตอื่นที่พบเห็นเผ่ายักษ์ได้แต่หนีไปพร้อมกับความหวาดกลัว มีสิ่งมีชีวิตไม่กี่อย่างที่สามารถเท่าเทียบเรื่องพละกำลังของเผ่ายักษ์ได้ พอคิดว่าพละกำลังของตนยังไม่ถึงขีดสุดตามคำพูดของเืพสิราโน ทำให้เหล่ายักษ์หัวเราะอย่างใหญ่และสายตาที่เหล่ายักษ์มองเทพสิราโนเต็มเยาะเย้ย ดูถูกและรังแกเทพสิราโนทุกวิถีทาง แต่เทพสิราโนไม่ยอมแพ้ได้ออกเดินทางจากเผ่ายักษ์ที่เป็นบ้านเกิดของตน ไปผจญภัยในที่ต้องห้ามต่าง ๆ และได้รับความรู้ วิชามากมายจนสามารถคิดค้นวิธีการดึงศักยภาพที่หลับใหลอยู่ในร่างกายออกมาจนหมด พอเทพสิราโนกลับไปที่เผ่ายักษ์และฆ่าหัวหน้าเผ่ายักษ์คนก่อนได้ เรื่องนี้ทำให้เผ่ายักษ์ทั้งหมดแตกตื่นเพราะจากเด็กหนุ่มที่ถูกเหยียดหยาม ดูถูกต่าง ๆ ได้กลับมาฆ่าหัวหน้าเผ่ายักษ์คนเก่าและขึ้นเป็นหัวหน้าคนตั้งไป แน่นอนว่าต้องมีหลายฝ่ายไม่พอใจเผ่ายักษ์ได้รวบรวมกำลังพลของตนเองเพื่อไปชิงบัลลังก์หัวหน้าเผ่ายักษ์กลับมา ผลปรากฏว่าฝ่ายกบฏได้ถูกเทพสิราโนฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว”

“อะไรนะ เพียงครั้งเดียว......”

เฟรยาพูดขึ้นอย่างตกตะลึงก่อนจะรีบปิดปากของตนเอง หู่เสวียมองเฟรยาไม่พอใจเล็กน้อยเธอติดนิสัยชอบพูดขัดจังหวะเหมือนไอบ้านั้นหรือไงก่อนเธอจะพูดต่อ

“ใช่ การโจมตีของจักรพรรดิสินาโนนั้นยิ่งใหญ่มาก ดวงดาวบนท้องฟ้าได้ร่วงหล่น มิติพังทลาย แผ่นดินแยกและมหาสมุทรเหือดแห้ง”

“ขนาดนั้นเลย”

หู่เสวียหงุดหงิดเมื่อมีคนขัดจังหวะเวลามีคนพูดแบบไอบ้านั้นมาก แค่เป็นผู้ฟังเฉย ๆ ไม่ได้หรือยังไง

“เธอยังไม่รับรู้พลังของเทพ หลังกลายเป็นเทพมันต่างกับระดับที่ยังไม่เป็นเทพมาก ทำให้หลังจากนั้นเทพสิราโนเป็นหัวหน้าเผ่าคนต่อไปและได้เผยแพร่เรื่องการกระตุ้นร่างกายให้กับเผ่ายักษ์ขึ้น ซึ่งเป็นผลดีมาก ๆ พละกำลัง ความเร็ว การตอบสนองและด้านอื่น ๆ ของเผ่ายักษ์เพิ่มขึ้นจากปกติถึง 50 เปอร์เซ็นต์หลังจากเรื่องนี้ทำให้อสูรบรรพกาลแตกตื่นก่อนจะหาวิธีฝึกฝนร่างกายเหมือนกัน ส่วนดินไร้ความหมายมาจากความรู้ของเทพสินาโรเหมือนกัน ไม่มีใครรู้ว่าเทพสินาโนได้รับความรู้เรื่องดินไร้ความหมายมาจากที่ใด แต่การสร้างดินไร้ความหมายนั้นกินทรัพยากรเยอะมาก ๆ เพราะต้องมีดวงดาวขนาดใหญ่ธาตุดินบริสุทธิ์ 1 ดวง น้ำทะเลเลือด 1 แม่น้ำ ดวงตาอสูร 362 ปีก แก่นโลกของมนุษย์กลายพันธุ์ 9540 หยดและอื่นอีก 1856 หลอมรวมกันก่อนเผาดวงดาวด้วยไฟจากสวรรค์แก่นทลาย200ล้านปี รอให้ความร้อนลดลงอีก 50 ล้านปี รอให้ธาตุดินหลอมรวมกันอีก 20 ล้านปีถึงจะได้ดวงดาวไร้ความหมาย หลังที่ได้ดวงดาวไร้ความหมายนำดินจากดวงดาวไร้ความหมายมาแจกจ่ายให้กับดินแดนต่าง ๆ เพื่อฝึกฝนร่างกายต่อไป”

เฟรยาได้ฟังเรื่องดังกล่าวจึงพยักหน้าเพื่อตอบหู่เสวียว่าเข้าใจ

“นายท่านเข้าไปในดินแดนการฝึกฝนร่างกายจะไม่เป็นอะไรแน่หรือ”

หู่เสวียมองเฟรยาก่อนจะพูดขึ้น

“ใช่”

สิ้นสุดเสียงของหู่เสวียได้หลับตาลงอย่างไม่สนใจเฟรยา เฟรยาหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นหู่เสวียหลับตาลงโดยไม่สนอะไร

ภายในใจของเฟรยาคิดว่า นายท่านได้โปรดกลับมาเร็ว ๆ เถอะฉันอึดอัด

................................

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ภูเขายักษ์เท่านั้น ร่างกายของเขายิ่งหนักอึ้งราวกับมีภูเขามากดทับร่างกายทุกส่วนไม่ให้เดินหน้าต่อไป

แต่สีหน้าของแจ๊คดูผ่อนคลายเป็นอย่างมากราวกับไม่ได้รับรู้น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ก้าวเท้าเดิน

“ยิ่งเดินจะยิ่งมีแรงกดดันทับร่างกายหรือ”

แจ๊คสำรวจดินแดนล้อมด้านก่อนจะเดินต่อไปเพราะมันไม่มีอะไรนอกจากความรกร้างภายในดินแดนแห่งนี้ แต่พลังที่นี้ช่วยให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ดูเหมือนกับว่าหัวใจกำลังส่องประกายขึ้นมาเล็กน้อย ยิ่งเวลาผ่านไปแจ๊คตื่นเต้นอย่างมากเพราะหัวใจของเขาเข้าใกล้หัวใจสุริยันมากยิ่งขึ้น

ลองคิดดูว่าตนมีปราณเลือดไม่จำกัดและต่อสู้กับศัตรู ให้ศัตรูสิ้นหวังกับพลังและการฟื้นฟูที่ไร้ขีดจำกัดของแจ๊ค

เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงมีกำลังใจในการเดินต่อไปเพราะเขาสนใจว่าด้านในภูเขานั้นจะมีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น

ผ่านไป 1 ชั่วโมง ขาทั้ง 2 ข้างของแจ๊คจมลงไปในดินไร้ความหมายเล็กน้อย แจ๊คยังมีสีหน้าผ่อนคลายแต่ร่างกายไม่ใช้เหงื่อไหลราวกับน้ำตก

แจ๊คหยุดเดินสักพักหนึ่งก่อนจะคิดได้ว่า

“ดูเหมือนร่างกายและจิตใจจะพัฒนาไม่เท่ากัน”

จิตใจของแจ๊คเคยถูกกดดันมาแล้วจากการสร้างพลังจิต แต่ร่างกายไม่ใช้เหมือนกับร่างกายของเขาเป็นเด็กทารกแต่จิตใจเป็นผู้ใหญ่ที่ต้องนอนวันละหลายสิบชั่วโมง

แต่จิตใจภายในไม่ได้เหนื่อยล้าเหมือนกับร่างกาย

แจ๊คถอนหายใจก่อนจะเดินต่อไป นี้คือการฝึกฝนร่างกายเหมือนกับให้เข้ากับจิตใจแต่เขาว่ามันไม่สามารถฝึกฝนร่างกายให้ถึงระดับจิตใจได้ในตอนนี้

ผ่านไปหลายสิบชั่วโมง

ตูม แกรก ตูม แกรก ตูมแกรก

เสียงแรกคือเสียงของร่างกายถูกกดดันจนลงไปนอนกับพื้นดินไร้ความหมาย ส่วนอีกเสียงหนึ่งคือกระดูกแตกหักและฟื้นฟูกลับมาใหม่

สีหน้าของแจ๊คไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว ยังคงผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความกังวลว่าตนจะถึงภูเขานั้นไหม

“มันยังไม่ถึงภูเขาอีกหรือว่านี้”

แจ๊คตะโกนขึ้นเพราะรูปร่างของภูเขามันดูใหญ่มากจนมองเห็นเหมือนอยู่ใกล้แต่ความจริงมันไม่ใช่ ราวกับโอเอซิสภาพลวงตาในทะเลทราย

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากกัดฟันให้แน่นและก้าวเดินต่อไป

เวลาผ่านไปเท่าไรไม่รู้

“ในที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

ตรงหน้าแจ๊คคือทางเข้าภูเขายักษ์สูงเทียมฟ้าและทางเข้าภูเขานั้นสมกับขนาดของภูเขาเพราะกว้าง 3600 เมตร สูง 15000 เมตร ลองมองเข้าไปแจ๊คเหมือนกับตนเองเป็นมด

ตอนนี้ร่างกายของแจ๊คถูกแรงกดดันบดขยี้ไปหลายส่วน เขากำลังคลานเข้าไปในด้านในภูเขานี้ว่ามีอะไรอยู่

“ฮ่า ๆ มดที่สามารถฆ่ายักษ์ได้”

แจ๊คหัวเราะขึ้นพร้อมกับคลานเข้าไปด้านในภูเขายักษ์เทียมฟ้าแห่งนี้ ร่างกายถูกบดขยี้ก่อนจะฟื้นฟูกลับมาได้อย่างทันท่วงทีเพราะว่าเลือดปีศาจของเขาเริ่มจะพัฒนาเหมือนกับหัวใจ

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................