จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ครืนนน—!

ทันทีที่คลื่นพลังงานอันบ้าคลั่งระลอกสุดท้ายของผนึกยมโลกสงบลง ร่างของเฉิน ฮ่าวหราน ก็ไม่รอช้าแม้เพียงครึ่งลมหายใจ!

เขาไม่ได้หันกลับไปมองผลงานของตนเองแม้แต่น้อย! สองเท้าของเขากระทืบลงบนพื้นศิลาที่แตกร้าวอย่างรุนแรง พลังอัสนีบรรพกาลสายสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในร่างถูกรีดเค้นออกมาจนถึงขีดสุด ห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้จนเกิดเป็นประกายสายฟ้าสีดำสนิทที่แลบแปลบปลาบ!

เคล็ดวิชา ก้าวย่างประกายอัสนี

ร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากจุดเดิม กลายเป็นเพียงเงาสีดำสายหนึ่ง พุ่งทะยานจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว ส่งเสียงกรีดร้องแหลมโหยหวน!

เขากำลังหนี! มุ่งหน้ากลับไปยังทางเข้าอุโมงค์ที่จากมา!

ทว่า... แม้ร่างกายจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด แต่จิตใจของเขากลับเยือกเย็นและกระจ่างใสยิ่งกว่าครั้งใด ความคิดแล่นผ่านทะเลแห่งจิตใจของเขาในเสี้ยววินาที...

‘เสียงจากในผนึก... มันมีสติปัญญาและความเย่อหยิ่ง... พลังงานของมันแม้จะชั่วร้าย แต่กลับมีระเบียบแบบแผนที่น่ากลัว... แตกต่างจากกลิ่นอายมารอันบ้าคลั่งโดยสิ้นเชิง... หรือว่าสิ่งที่ถูกจองจำอยู่เบื้องหลังผนึกนั่น... มิได้มีเพียงจอมมารบรรพกาลตนเดียว?’

ในเสี้ยววินาทีที่ความคิดนั้นแล่นผ่านสมองของเขาจนสุด!

พลัน!

เสียงอีกเสียงหนึ่ง ที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิงได้ดังกระหึ่มขึ้นในทะเลแห่งจิตใจของเขา มันไม่ใช่เสียงชั่วร้ายของจอมมาร แต่เป็นเสียงที่เย็นชา ไร้ความรู้สึก และสูงส่งราวกับมาจากฟากฟ้าเบื้องบน เป็นเสียงที่มองสรรพสิ่งเป็นเพียงฝุ่นธุลี:

"ความคิดของเจ้ายังตื้นเขินนัก... แต่ก็นับว่าน่าสนใจ"

!!!

ก้าวย่างประกายอัสนีของเฉิน ฮ่าวหราน หยุดชะงักกลางอากาศ!

ราวกับมิติและเวลาในบริเวณนั้นถูกแช่แข็งให้กลายเป็นผลึกอำพันแห่งห้วงมิติ! ร่างของเขาที่กำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับสายฟ้าฟาดกลับถูกตรึงแน่นิ่งอยู่กับที่อย่างน่าเหลือเชื่อ! พลังอัสนีบรรพกาลที่ห่อหุ้มร่างของเขาไว้สั่นสะท้านอย่างรุนแรงก่อนจะสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่!

ความหนาวเหน็บที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งหมื่นปีแผ่ซ่านไปทั่วจิตวิญญาณ! นี่คือเสียงของ ตัวตนอีกตนหนึ่ง! เป็นผู้เฝ้ามองที่เขาไม่เคยรับรู้ถึงการมีตัวตนของมันมาก่อน!

และมัน... ไม่ได้ให้โอกาสเขาได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย!

เสียงนั้นกล่าวต่อไปราวกับเป็นการประกาศคำตัดสินที่มิอาจโต้แย้ง:

"ตัวตนในผนึกนั่นหาใช่ปัญหาของเจ้าไม่... แต่ตัวเจ้า... ผู้มีอัสนีบรรพกาล... กลับเป็นตัวแปรที่น่ารำคาญ ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องออกจากกระดานหมากนี้ไปเสีย"

สิ้นเสียงนั้น!

ไม่มีการเตือนล่วงหน้า! ไม่มีเวลาให้ตอบโต้!

วูบ!

ลำแสงสีทองบริสุทธิ์สายหนึ่งพลันสาดส่องลงมาจากเพดานถ้ำที่มืดมิดเบื้องบน! มันทะลุผ่านชั้นศิลาหนาทึบหลายร้อยจั้งลงมาราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ อาบร่างของเฉิน ฮ่าวหราน ที่ยังคงถูกตรึงนิ่งอยู่กลางอากาศไว้ทั้งร่าง!

มันคือพลังงานที่อยู่เหนือมิติของธาตุทั้งปวง! มิใช่เพลิง มิใช่อัสนี หรือน้ำแข็ง แต่เป็นอำนาจดั้งเดิมที่ก่อร่างสร้างมิติและสถาปนากฎเกณฑ์ขึ้นมา!

ในชั่วพริบตาที่ลำแสงสีทองสัมผัสร่าง ร่างกายของเขาพลันไร้น้ำหนักราวกับวิญญาณที่หลุดลอยออกจากกายเนื้อ ถูกยกขึ้นอย่างแช่มช้าโดยพลังที่มิอาจขัดขืน เขามองเห็นร่างกายของตนเองเริ่มโปร่งแสง... มองทะลุผ่านฝ่ามือของตนเองไปเห็นผนังอุโมงค์ที่อยู่ห่างไกลออกไป!

ก่อนที่ลำแสงสีทองเจิดจ้านั้นจะหดตัวลงอย่างรวดเร็ว...

พร้อมกับร่างของเขา... ที่ถูก "ลบ" หายไปจากอุโมงค์นั้นราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน!

...

สติสัมปชัญญะของเฉิน ฮ่าวหราน กลับคืนมาอย่างเชื่องช้า...

ความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเย็นชื้นที่ซึมซาบผ่านแผ่นหลัง และกลิ่นดินอันอุดมสมบูรณ์ที่เข้มข้นจนน่าตกใจ มันปะปนมากับกลิ่นอายของพฤกษาโบราณและยางไม้ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

เขาลืมตาขึ้น... และลมหายใจของเขาก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ

เบื้องบน... ไม่ใช่เพดานถ้ำที่มืดมิด แต่เป็น "บางสิ่ง" ที่คล้ายกับรากไม้ขนาดมหึมาที่สอดประสานกันจนแน่นทึบอยู่สูงขึ้นไปหลายร้อยจั้ง ลำแสงสีเขียวมรกตที่ลอดผ่านลงมานั้นน้อยนิดจนทำให้ทั่วบริเวณดูคล้ายกับอยู่ใต้วังบาดาลอันลึกล้ำ

ความเงียบ... เงียบงันจนน่าอึดอัด ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตนเองเต้นระรัวอยู่ในอก สลับกับเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบใบไม้ขนาดใหญ่กว่าเกวียนเป็นครั้งคราว

เฉิน ฮ่าวหราน พยุงร่างลุกขึ้นยืนช้าๆ และเมื่อเขาแหงนหน้ามองจนสุดลำคอ... ความจริงอันน่าตื่นตะลึงก็กระแทกเข้าสู่จิตใจ!

นั่นไม่ใช่รากไม้... แต่มันคือ กิ่งก้าน ของต้นไม้เพียงต้นเดียว!

ลำต้นของมันที่อยู่ห่างไกลออกไป... มีขนาดใหญ่โตราวกับกำแพงนครที่ไม่มีที่สิ้นสุด เปลือกไม้ที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแยกนั้นดูคล้ายกับหน้าผาโบราณที่ผ่านกาลเวลามานับหมื่นนับแสนปี!

เขากำหมัดแน่น... สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาที่ปลายนิ้ว...

นี่ไม่ใช่ความตื่นกลัว... แต่เป็นสัญชาตญาณที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี มันกำลังกรีดร้องเตือนถึงภยันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในทุกเงาไม้ของโลกใบใหม่ที่น่าเกรงขามแห่งนี้!

และสัญชาตญาณของเขาก็ไม่เคยผิดพลาด!

ฟู่!

ความเงียบถูกทำลายลง!

เงาดำทะมึนสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ห่างออกไปร้อยจั้งด้วยความเร็วสูง มันคืออสูรประหลาดที่มีลักษณะคล้ายอสรพิษขนาดยักษ์! ลำตัวของมันยาวกว่าสิบจั้ง หนาเท่าต้นไม้ใหญ่ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวเข้มราวกับมรกตที่สอดประสานกันอย่างน่าพิศวง บนหัวของมันมีเขาแหลมคมสีดำสนิทงอกขึ้นมาหนึ่งเขา ปลายเขามีประกายแสงเย็นเยียบจับจ้องมาที่เขา! มันปลดปล่อยกลิ่นอายพลังที่น่าเกรงขามออกมา... อยู่ในระดับ จินตันขั้นสูงสุด!

อสูรนาคาเขมือบไพร 噬林龙蛇!

มันอ้าปากกว้างจนสุด เผยให้เห็นเขี้ยวพิษที่โค้งงอและแหลมคมราวกับมีดสั้น! กลิ่นคาวเลือดอันเหม็นคลุ้งโชยมาปะทะใบหน้า! มันไม่ส่งเสียงคำรามแม้แต่น้อย มีเพียงเจตนาในการ "กลืนกิน" อย่างบริสุทธิ์เท่านั้น!

ไม่มีเวลาให้ตั้งตัว! ไม่มีเวลาให้ประเมินสถานการณ์!

จิตสังหารที่ถูกขัดเกลามาจากการต่อสู้กับความตายทำให้ร่างกายของเฉิน ฮ่าวหราน ขยับไปก่อน! นิ้วมือขวาของเขาสะบัดไปยังแหวนมิติ!

วูบ!

กระบี่อัสนีกัมปนาทปรากฏขึ้นในมือ! กลิ่นอายแห่งบรรพกาลอันดุดันและทรงพลังระเบิดออกมา! กระแสอัสนีสีดำสนิทแลบแปลบปลาบไปทั่วทั้งใบกระบี่ราวกับอสรพิษคลั่ง!

เผชิญหน้ากับอสูรระดับจินตันขั้นสูงสุด ดวงตาของเฉิน ฮ่าวหราน พลันเยือกเย็นลงถึงขีดสุด! แม้เขาจะอยู่ในระดับยวนอิง แต่ก็จะไม่ประมาทโดยเด็ดขาด! เขาไม่คิดจะหลบ! ไม่คิดจะป้องกัน!

มีเพียงความคิดเดียว... สังหาร!

เขาโคจรพลังอัสนีบรรพกาลทั้งหมดเข้าสู่กระบี่ในมือ ยกมันขึ้นสูงเหนือศีรษะ! ปลายกระบี่ชี้ขึ้นฟ้า! ประกายสายฟ้าสีดำนับไม่ถ้วนควบแน่นรวมกันที่ปลายกระบี่จนเกิดเป็นลูกบอลพลังงานสีดำทมิฬที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

เพลงกระบี่อัสนีกัมปนาท... ท่าร่างแรก!

อัสนีบาตฟาดผ่า 惊雷击!

เขาฟาดกระบี่ลงมาเป็นเส้นตรง!

มันไม่ใช่การฟัน! แต่มันคือการ พิพากษา! ก่อนที่ลำแสงกระบี่จะไปถึง เจตจำนงแห่งอัสนีบรรพกาลอันเย็นชาและทลายสรรพสิ่งได้กดทับลงบนจิตวิญญาณของอสูรร้าย ทำให้ร่างของมันชะงักงันไปชั่วพริบตา เปิดรับความตายที่มิอาจหลีกเลี่ยง!

ลำแสงกระบี่สีดำสนิทที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าอันบ้าคลั่งพุ่งออกจากปลายกระบี่! แหวกอากาศ! ฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้า! พุ่งเข้าปะทะกับหัวของอสูรนาคาเขมือบไพรที่อ้าปากกว้างอย่างจัง!

ตูม!!!

ไม่มีเสียงกรีดร้องใดๆ เล็ดลอดออกมา!

ลำแสงกระบี่อัสนีได้ทะลวงผ่านหัวของอสูรร้ายไปจนถึงลำตัวและระเบิดออกจากภายใน! ร่างที่ใหญ่โตของมันแข็งค้างกลางอากาศไปชั่วขณะ ก่อนจะปริแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! โลหิตสีเขียวเข้มสาดกระจายไปทั่วบริเวณ!

เฉิน ฮ่าวหราน ยืนนิ่งในท่าที่เพิ่งฟาดกระบี่ออกไป... ก่อนจะค่อยๆ ลดกระบี่ลง...

เขาหอบหายใจเล็กน้อย... สะบัดหยาดโลหิตสีเขียวเข้มของอสูรออกจากคมกระบี่...

เสียง "คลิก" ของกระบี่ที่กลับเข้าฝักดังชัดเจนเป็นพิเศษในความเงียบสงัด

เขาหันไปในทิศทางที่ไม่มีที่มาที่ไป... สายตาจับจ้องไปยังป่าบรรพกาลอันไร้ที่สิ้นสุดเบื้องหน้า...

เห้อ..

หนทางข้างหน้า... ยังคงยาวไกล...

(จบตอนที่ 187)