เจียนเฉินลืมตาขึ้น หลังจากได้รับ พลังแห่งความว่างเปล่าที่แท้จริง ทุกสิ่งรอบตัวเขาดูเหมือนเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เพียงมิติแห่งสมดุลที่เขาสร้างไว้ก่อนหน้านี้ แต่มันเป็มิติที่ไม่มีข้อจำกัดใด ๆ
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังที่เหนือกว่าทุกสิ่ง พลังนี้ไม่ได้แค่ทำให้เขาสามารถสร้างหรือทำลายได้ แต่ยังทำให้เขา เป็ส่วนหนึ่งของมิติ ที่เขาเลือกเอง
“นี่คือสิ่งที่ข้าตามหา... พลังที่จะกำหนดทุกสิ่งได้ด้วยตัวข้าเอง”
ทันใดนั้น เสียงก้องดังขึ้นจากทุกทิศทาง พื้นที่รอบตัวเริ่มสั่นะเื ร่างหนึ่งปรากฏตรงหน้าเจียนเฉิน มันคือ ผู้รักษาแห่งว่างเปล่า สิ่งมีชีวิตที่หลอมรวมจากพลังงานดั้งเดิมของมิติ
“เ้าได้ก้าวเข้าสู่จุดที่ไม่มีใครเคยถึง และเ้าคือผู้ที่ทำให้สมดุลของทุกสิ่งสั่นคลอน”
เจียนเฉินยิ้มมุมปาก “ข้าคือผู้สร้างสมดุลใหม่ ไม่ใช่ทำลายมัน”
“งั้นหรือ? ถ้าเ้า้าเป็ผู้กำหนดมิติ เ้าต้องพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง”
ผู้รักษาแห่งว่างเปล่าเริ่มโจมตี คลื่นพลังที่เกิดจากการหลอมรวมของการสร้างและการทำลายพุ่งเข้าหาเจียนเฉิน
“พลังนี้... คล้ายกับข้า”
เจียนเฉินยกมือขึ้น เรียก พลังแห่งสมดุล เพื่อดูดซับการโจมตีและเปลี่ยนพลังนั้นเป็คลื่นสะท้อนกลับไป
แต่ผู้รักษาแห่งว่างเปล่าไม่ได้อ่อนแอ มันสร้างพื้นที่ของตัวเองขึ้นมาในมิติ และพยายามกักขังเจียนเฉินไว้
“คำแนะนำ: ใช้พลังแห่งความว่างเปล่าที่แท้จริงเพื่อทำลายมิติจำลองของศัตรู”
เจียนเฉินรวบรวมพลังแห่งความว่างเปล่า ร่างของเขาเริ่มเปล่งแสงสีดำและสีขาว คลื่นพลังพุ่งออกมาจากตัวเขา ทลายมิติจำลองจนแตกเป็เสี่ยง ๆ
“เ้าคิดจะหยุดข้าด้วยมิติแคบ ๆ แบบนี้หรือ? ข้าคือส่วนหนึ่งของทุกมิติ!”
หลังจากการต่อสู้อันดุเดือด ผู้รักษาแห่งว่างเปล่ายอมรับความพ่ายแพ้ มันค่อย ๆ สลายตัว กลายเป็พลังงานที่ไหลเข้าสู่ร่างของเจียนเฉิน
“เช็คอินสำเร็จ: ได้รับ [พลังแห่งการหลอมรวมมิติ]”
พลังใหม่นี้ทำให้เจียนเฉินสามารถรวมมิติต่าง ๆ เข้าด้วยกัน และสร้างมิติใหม่ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
หลังจากการต่อสู้ เจียนเฉินเริ่มสำรวจความสามารถใหม่ของเขา เขาสร้างมิติทดลองขึ้นมา มิตินี้เป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยความสมดุลและความหลากหลายของพลังจากทุกมิติที่เขาเคยผ่าน
“ข้าสามารถสร้างสิ่งที่ไม่มีอยู่ และลบสิ่งที่ไม่้าได้… แต่ข้าต้องระวังไม่ให้พลังนี้กลืนกินตัวข้าเอง”
ขณะที่เขากำลังสำรวจ เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมิติที่เขาเพิ่งสร้าง มันเป็เสียงกระซิบที่ไม่คุ้นเคย
“เ้าที่หลอมรวมทุกสิ่ง เ้าจะเลือกเดินทางต่อ หรือหยุดอยู่ที่นี่?”
“ข้ายังไม่หยุด จนกว่าข้าจะเข้าใจทุกสิ่ง”
เสียงนั้นเงียบลง และประตูใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเจียนเฉิน ประตูนี้แตกต่างจากทุกครั้ง มันไม่ได้เปล่งแสงหรือความว่างเปล่า แต่มันมีทั้งสองสิ่งรวมกัน
“ข้าจะเดินหน้าต่อ… จนกว่าคำตอบทั้งหมดจะอยู่ในมือข้า”
เขาก้าวเข้าสู่ประตูใหม่ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
68K
