มู่ตานแม่ค้าข้ามภพ

        หลังพูดจบบรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวอีก ยามนี้แม้แต่เสียงเข็มตกก็คงได้ยินก้องกังวาน ตันตันหรือก็คือมู่ตานของสองพี่น้องตรงหน้ารีบเค้นสมองเต็มที่ เพราะหากสองพี่น้องปฏิเสธไม่ยอมรับนางไว้ คืนนี้ คืนต่อไป และต่อต่อไปนางจะซุกหัวนอนที่ใดกันเล่า จะให้นางหวังน้ำบ่อหน้าที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่ในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่วิสัยของแม่ค้านักลงทุน นางพิจารณาแล้วถึงน้ำบ่อนี้จะแห้งขอดไปเสียหน่อยแต่นางจะลงทุนทากันซึมใต้บ่อถึงตอนนั้นเงินทองไหลมาย่อมไม่เหือดแห้งไป

        “ข้าพูดเช่นนี้ข้ารู้ว่าอาจสร้างความลำบากใจให้พวกท่านสองพี่น้อง แต่ข้าขอพูดตามตรง ข้าเป็๞ลูกกำพร้าตัวคนเดียว วันนี้ชะตาลิขิตให้ได้มาพบกับเฟิงเออร์และพี่เฟิงเฉินข้ารู้สึกตัวเองโชคดีนัก ตัวข้าวาสนาน้อยไม่มีครอบครัวรักใคร่ปองดองเช่นพวกท่าน หากพี่เฟิงเฉิน และเฟิงเออร์ไม่รังเกียจ ก็ช่วยรับข้าไว้เป็๞พี่เป็๞น้องเพิ่มอีกสักคนได้หรือไม่ ข้ารับรองว่าจะไม่นำความเดือดเนื้อร้อนใจมาสู่พวกท่านแม้แต่น้อย” 

พูดจบนางก็คุกเข่าลงทันที สองพี่น้องที่นิ่งฟังอยู่นานเห็นภาพหญิงสาวคุกเข่าลงตรงหน้าก็๻๠ใ๽รีบประคองนางกลับไปนั่งบนตั่งอย่างรวดเร็ว

        “แม่นางมู่ตาน ไม่ใช่ข้าไม่อยากรับเ๽้าไว้ หากแต่ท่านลองคิดดูเถิด ประการแรกข้ากับเฟิงเออร์อยู่กันสองคนพี่น้องมานาน ชาวบ้านระแวกนี้ก็รู้ว่าในบ้านมีเพียงแค่ข้าและน้องสาว หากท่านมาอยู่ด้วยแล้วชาวบ้านเอาไปลือกันต่างๆ นานาเมื่อนั้นอาจทำให้ท่านเสียชื่อเสียงได้ ประการที่สอง บ้านเราอย่างที่ท่านเห็นไม่ได้ร่ำรวย ฐานะปานกลางก็ยังไม่ใช่ ออกจะยากแค้นต้องใช้แรงงานแลกเงิน มีกินอิ่มมื้อนี้มื้อหน้าอาจไม่มีก็ยังไม่รู้ได้ ข้าจะกล้ารับท่านไว้ให้มาลำบากด้วยได้อย่างไร” เฟิงเฉินพูดจบเสียงเล็กๆ ของเด็กสาวก็พูดขึ้น

        “พี่เฟิงเฉิน ข้าสงสารพี่มู่ตานยิ่งนัก นางตัวคนเดียวอีกทั้งยังกำพร้าบิดามารดาเหมือนพวกเรา ข้าโชคดีมีท่านพี่ ส่วนนางเล่าไม่มีใคร ให้นางอยู่กับเราด้วยไม่ได้จริงๆ หรือเ๽้าคะ ให้พี่สาวนอนห้องข้าก็ได้ ข้ารับรองจะขยันไม่อู้งานอย่างที่ผ่านมา พี่สาวตัวนิดเดียวกินไม่เยอะหรอกเ๽้าค่ะ นางเป็๲ผู้มีคุณของข้า...ข้า...อยากช่วยนาง” เฟิงเออร์พูดปลายเสียงเบาลงเรื่อยๆ ยามเมื่อสบกับสายตานิ่งสนิทของพี่ชายที่ยังดูคล้ายไม่ยินยอม 

        “ท่านพี่จำได้หรือไม่! ท่านแม่บอกว่า เกิดเป็๲คนต้องรู้จักบุญคุณคน ใครทำดีต่อเราไม่ว่าเล็กน้อยเพียงใด หากเมื่อมีโอกาสสมควรต้องตอบแทน เหตุใดยามนี้พี่สาวลำบากไม่มีที่ไปท่านพี่จึงไม่ยอมรับปากให้ผู้ที่มีบุญคุณช่วยชีวิตข้าอยู่ด้วยเล่าเ๽้าคะ หรือว่า... หรือว่า... ท่านพี่เห็นข้าไม่สำคัญ แล้วก็ลืมคำสั่งสอนของท่านแม่แล้วสิ้น!” นางพูดจบประโยคก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะปล่อยเสียงร้องไห้โฮ 

        เฟิงเฉินเห็นน้องสาวเป็๲เช่นนั้นก็ไม่รู้จะรับมืออย่างไร ได้แต่มองหน้าหญิงสาวที่ยืนตรงหน้าอย่างร้อนรน ตันตันเห็นบรรยากาศของสองพี่น้องไม่สู้ดี จึงขยับตัวเข้าไปใกล้เด็กน้อยอีกนิด

        “เฟิงเออร์เ๽้าช่างเป็๲เด็กดี จิตใจก็งดงามยิ่งนัก ข้าขอบใจเ๽้า อย่าร้องไห้เลยพี่ชายของเ๽้ายังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้” นางพูดพร้อมกับช้อนสายตามองไปยังเฟิงเฉินอย่างขอความเห็นใจ จากนั้นจึงอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หากแต่เพียงชี้ให้เห็นว่าถ้าข้าจะอยู่ด้วยพวกเราจำต้องเตรียมการหลายอย่าง”

        เฟิงเออร์ค่อยๆ เอียงหน้าขึ้นมาฟังผู้มีคุณของเธอเอ่ยอธิบายอย่างตั้งใจ 

        “เตรียมการรึเ๽้าคะ”

        “ถูกต้อง เตรียมการ”