“มีขนมอะไรน่าอร่อยบ้างครับ”
ภานุวัฒน์เอ่ยทักคนขายขนมเค้กเมื่อเจ้าแก๊งเด็กขอทานพาเดินไปยังจุดหมายริมฟุตบาทใกล้กับป้ายรถเมล์แล้วยังมีวินมอเตอร์ไซค์จอดอยู่แถวนั้นอีกด้วย
“อร่อยทุกอย่างแหละน้องชายถ้าไม่อยากทานเค้กขนมปังฮอทด็อกก็มีนะ”
คนขายพูดพร้อมกับชี้ไปที่ขนมปังก้อนโตที่มีไส้กรอกอยู่ข้างในอื้อหือ ดูน่ากินจริง ๆ ด้วย
“ฮอทด็อกชิ้นเท่าไหร่ครับ?”
ไตเติ้ลซัก ถึงจะทานข้าวมาอิ่ม ๆ แต่พอเห็นของน่ากินก็เริ่มอยากจะทำตัวเองให้หิวขึ้นมาเล็กๆ เสียแล้วสิ
“ห้าบาท” คนขายตอบ
“ห๊ะ!?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันควัน
เดี๋ยวนะ…ถึงข้าวของยุคนี้มันจะถูกกว่าปี 256X ก็เถอะแต่ไอ้แบบนี้นี่มันก็ถูกเกินไปแล้วนะ ขนมปัง ฮอทด็อก มีผักมีซอสจัดเต็มขนาดนี้อย่างต่ำ ๆ ถูก ๆ เลยมันควรจะชิ้นละสิบสองแล้วนะ
“ห้าบาท เราก็คนทำมาหากินน่ะพี่รับมาก็ไม่ได้ขายเอากำไรมากอะไร เน้นขายหมด ไม่เน้นขายเหลือ” คนขายตอบ
“แล้วเค้กเท่าไหร่ครับ?”
“ชิ้นละสามบาท”
นั่น! ถูกเวอร์เกินความจริงไปอีกแบบนี้ไม่ได้เรียกว่าไม่ได้ขายเอากำไรมากแต่นี่คือขายไม่เอากำไรเน้นขาดทุนอีกต่างหากนะเนี่ยทำไมถึงมีคนมาขายของราคาโคตรถูกกว่าทุนในย่านทำเลที่ค่าครองชีพสูงได้ล่ะเนี่ยแบบนี้มัน…
หรือว่า…? จะ…?
“เด็ก ๆ อยากทานอันไหนเลือกเลยนะครับแจกให้น้องเค้าตามสบายเลยนะพี่ แล้วมาเก็บเงินที่ผม”
ภานุวัฒน์บอกเด็ก ๆ แล้วหันมาบอกกับคนขายขนมอีกที
“ใจดีนะเนี่ยน้องชาย เป็นอะไรกับเด็กพวกนี้กันล่ะ”คนขายขนมอวยลูกค้า
“เป็นคนที่พาลูกชายมาเดินเที่ยวห้างแล้วโดนเด็กพวกนี้ไถเงินน่ะครับแต่เดี๋ยวนี้แก๊งขอทานมันมีเยอะ ผมจะให้เงินก็ไม่สบายใจ กลัวจะเป็นผลเสียกับเด็ก ๆก็เลยเลี้ยงขนม ให้เป็นของกินมันได้ประโยชน์กับเด็กมากกว่าน่ะครับ” ภานุวัฒน์ตอบ
จังหวะนั้นคนขายขนมก็ชะงักคีมที่กำลังจะคีบขนมเค้กให้เด็กๆ ไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองสบตาชายหนุ่มกะพริบตาปริบด้วยสีหน้าที่ไตเติ้ลคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก
“เป็นคนดีนะน้องชาย คนดีมาก ๆ เลย”
คนขายขนมชมเชยไม่ได้อวยอย่างขอไปทีเหมือนในเมื่อครู่
“เฮ้อ… เรามันไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่ฮีโร่ปราบมารอยากจะช่วยเด็ก ๆ แต่ก็ทำได้เต็มที่เท่านี้ล่ะครับไม่อย่างนั้นลูกชายผมก็ยังเล็กอยู่ เดี๋ยวแกจะมีอันตรายไปด้วย”
ภานุวัฒน์แกล้งพูดหยั่งเชิงอีกฝ่ายเหมือนกับว่าตัวเองรู้ชัดเจนว่าเด็กๆ พวกนี้เป็นเด็กจากแก๊งขอทานอย่างแน่นอน
“ประชาชนคนธรรมดาทำได้แค่นี้ก็เยี่ยมมากแล้วครับถ้าทุกคนคิดได้รอบคอบเหมือนน้องชายไม่สักแต่มีน้ำใจหยอดเงินให้เด็กแล้วคิดว่าตัวเองทำบุญทำทาน…ถ้าเป็นแบบนั้นแก๊งขอทานก็หากินลำบาก เด็ก ๆ ก็จะไม่ต้องถูกลักพาตัวพ่อแม่ก็ไม่ต้องเอาลูกมาขายเข้าแก๊ง ตำรวจก็จะงานเบาลง ไปมุ่งจับโจรผู้ร้ายคดีอื่นๆ ตัดปัญหาสังคมไปได้เยอะมาก ๆ”
หือ…?
นี่มีการแบบว่าขายเด็กให้แก๊งขอทานอยู่ด้วยเหรอเนี่ยนึกว่าเด็กจะถูกลักพาตัวกันมาทั้งหมดซะอีก ว่าแต่ว่า…
พี่คนขายเค้กครับ พี่หลุดทรงออกมาเยอะมากเลยนะครับเติ้ลแค่ลองเปิดช่องนิดเดียวพี่ชายเล่นพูดวิสัยทัศน์ตัวเองออกมาซะชัดเจนให้เติ้ลรู้เลยว่า
‘นี่มันร้อยตำรวจโทปลอมตัวมาชัด ๆ’
ก็ว่าแปลกตั้งแต่ฮอทด็อกชิ้นละห้าบาทล่ะแถมยังไม่แปลกใจเลยด้วยนะ ตอนที่เขาพูดถึงว่าเด็กพวกนี้เป็นเด็กจากแก๊งขอทานเอายังไงดีล่ะเนี่ย สถานการณ์แบบนี้…
ไตเติ้ลแอบเหลือบซ้ายมองขวาหาทั้งสิ่งศักดิ์สิทธิ์และทั้งคนดวงซวยที่อาจจะเป็นหัวหน้ามาเฟียแก๊งขอทานคิดว่าถ้าลองมีร้อยตำรวจโทปลอมตัวมาขายขนมเค้กได้อย่างนี้แล้วแปลว่าไอ้ตัวบอสของแก๊งก็น่าจะอยู่แถว ๆ นี้ด้วยเช่นกัน
ชายหนุ่มมีความเห็นใจอยากช่วยเจ้าแก๊งเด็กขอทานพวกนี้อยู่แล้วมาตั้งแต่ไหนแต่ไรพอเห็นว่ามีร้อยตำรวจโทปลอมตัวมาขายขนมเค้กอยู่แถว ๆ นี้ก็ให้รู้สึกเบาใจขึ้นมาเล็กน้อยเขาคิดว่าตนควรจะเผือกสักนิดสักหน่อยดีไหม เป็นต้นว่าช่วยให้คนขายขนมเค้กได้คุยกับบอสของแก๊งลักเด็กได้ง่ายๆ แต่พอคิดอีกทีแล้ว…
มันก็ยังสองจิตสองใจว่าใช่เรื่องที่ควรจะไปเผือกกับเรื่องของชาวบ้านให้หาซวยเข้าตัวเองอีกไหมวะเนี่ยชาติก่อนก็เผือกจนตายถ้าชาตินี้ยังจะต้องตายเร็วเพราะเผือกก็กังวลว่าลูกพลับจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง
แต่ไอ้มุกร้อยตำรวจโทปลอมตัวมาเนี่ยนะ…ถ้าเจอในชีวิตก่อน ณ โลกปกติก็จะคิดว่าเจ๋งมากได้เจอร้อยตำรวจโทปลอมตัวมาสืบคดีของจริงเลยเว้ย!
แต่นี่มันมีคือโลกในนิยายการที่มาเจอร้อยตำรวจโทแฝงตัวอยู่ในโลกในนวนิยายเนี่ยหรืออาเฮียร้อยตำรวจโทคนนี้จะเป็นพระเอกจากนิยายสืบสวนเรื่องไหนของนักเขียนที่ต้องมาเคลียร์คดีลักพาตัวเด็กรึเปล่า?
หรืออาจจะเป็นมนต์รักบ้านทุ่งที่พระเอกทำคดีลักเด็กในเมืองแล้วเกิดพลาดโดนสั่งย้ายไปอยู่บ้านนา เจอนางเอกที่เป็นแม่เลี้ยงของลูกน้อยวัยสามขวบที่จริง ๆ แล้วเป็นลูกของพี่สาวและพระเอกเข้าใจผิดว่านางเอกสำส่อนท้องก่อนแต่งให้ตบตีกันพอประมาณแล้วเด็กน้อยก็จะเจอแก๊งลักเด็กจากตอนต้นเรื่องลักพาตัวพระเอกให้มาเคลียร์คดีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง
‘...’
เดี๋ยวนะถ้าพล็อตมันมาแนวนี้แล้วเกิดเขาดันไปเผือกแล้วทำให้เรื่องของนักเขียนนิยายคนนั้นพัง…
พิจารณาเหตุและผลดีแล้วไตเติ้ลจึงตัดสินใจเหลือบมองหน้าของพี่ชายร้อยตำรวจโทปลอมตัวมาอีกให้แน่ใจว่าหน้าตาราศีดูคล้ายจะเป็นพระเอกในนิยายได้หรือเปล่าหากพอได้ตั้งใจสังเกตมองหน้าที่เนียนทาสีช็อกโกแลตกลบผิวขาว ๆ เอาไว้ไม่มิดแล้วก็ให้มองเห็นได้ชัดเจนว่า…
‘แม่เจ้าโว้ย! ศรราม เทพพิทักษ์[1] ปลอมตัวมา!?’
‘ศรราม หน้าตาเวอร์ชั่น 2539 วัยเอ๊าะนี่ยังหน้ากลมอยู่เลยนะเนี่ย’
ตอนนี้ไตเติ้ลกำลังคิดในใจถึงยุคสมัยที่ตนเองเคยไปแหกปากตะโกนคำว่าเหินฟ้า[2]ที่ระเบียงโรงเรียนกับเพื่อน ๆ จนโดนฝ่ายปกครองตามมาเขกหัวอย่างนึกทึ่งเมื่อได้มายืนอยู่ต่อหน้าเหินฟ้าตัวจริง…เอ่อ…ตัวปลอมที่นักเขียนมโนเอาหน้าแกให้มารับบทเป็นพี่ร้อยตำรวจโทที่ต้องปลอมตัวอีกทีต่างหาก
อันที่จริงในปี 256X เขารู้สึกว่าศรรามหล่อเท่กว่านี้เยอะมาก ๆ ก็อารมณ์หนุ่มใหญ่วัยกำลังเท่ล่ะนะพอมาเห็นตอนที่ยังเอ๊าะ ๆ แถมอีกฝ่ายยังปลอมตัวอีกตอนแรกจึงไม่ชินตา จำหน้าไม่ได้แต่ถ้าเป็นระดับศรราม เทพพิทักษ์ปลอมตัวมาเองแบบนี้มันก็น่าจะชัดเจนแล้วล่ะนะว่าร้อยตำรวจโทคนนี้น่าจะเป็นพระเอกนิยายเรื่องใดเรื่องหนึ่งของนักเขียนที่ปลอมตัวมาสืบคดีอย่างแน่นอน
‘….’
แล้วยังไงล่ะฟะ!
จะว่าไปแล้วไอ้นักเขียนนิสัยแย่ที่เติ้ลจำชื่อไม่ได้คนนั้นมันยังมีความแค้นกับเติ้ลอยู่ด้วยนี่หว่า
ในความที่บังอาจใจคอโหดร้ายเขียนเรื่องให้เด็กดีน่ารักอย่างลูกพลับต้องเติบโตขึ้นไปเป็นวิญญาณร้ายเนี่ยเพราะฉะนั้นต่อให้นิยายมันจะพัง…
ก็ขอสาปส่งให้พังไปเลยก็แล้วกัน!
เด็ก ๆ แก๊งขอทานพวกนี้ดูแล้วก็ออกจะเป็นเด็กดีไม่ควรต้องดวงซวยโดนจับมาขอทานให้เติบโตขึ้นมามีอนาคตมืดมนแล้วเขาเองก็มีความคิดที่เป็นห่วงอยากจะช่วยเด็ก ๆ พวกนี้อยู่แล้วด้วยเพราะฉะนั้นงานนี้คงต้องขอเผือกโดยไม่สนใจเนื้อหาต้นฉบับของนักเขียนนิยายก็แล้วกันนะก็
เติ้ลสะดวกของเติ้ลแบบนี้ มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะครับคุณนักเขียน!
[1]ศรรามเทพพิทักษ์ ชื่อเล่น หนุ่ม (เรียกว่า หนุ่ม ศรราม) เป็นนักแสดง นักร้องพิธีกรชาวไทย โด่งดังจากบทเหินฟ้า (ละครเรื่องผยองปี 2536)ในปี 2537-2538 แสดงเรื่องดาวพระศุกร์ คู่กับคุณ กบสุวนันท์
[2]ละครเรื่องผยองจะมีบทที่พระเอกของเรื่องจะไปแหกปากตะโกนชื่อตัวเองบนยอดเขาในยุคนั้นก็จะมีเด็กบ้า(เพื่อนไรต์เองค่ะ555+) จำนวนหนึ่งพยายามจะแหกปากตามแถว ๆโรงเรียน ตะโกนเหินฟ้า ตะโกนชื่อตัวเองบ้างเป็นเหมือนกันทุกโรงเรียนรึเปล่าก็ไม่รู้นะคะรู้แต่โรงเรียนเราเพื่อนฉันปัญญาอ่อนกันหนัก 5555+
81K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
