บทที่ 25 คำชมชวนหวิว
แสงแดดยามบ่ายทอแสงสีส้มทองอ่อน ๆ ลอดผ่านยอดกิ่งต้นมะม่วงใหญ่หลังบ้านผู้ใหญ่เฉลิม ลมพัดเอื่อยเฉื่อยหอบเอาไอความร้อนระอุจาง ๆ จากริมคลองธรรมชาติแผ่เข้ามายังบริเวณใต้ถุนบ้านไม้สักทองทรงไทยอันกว้างขวางปัดกวาดสะอาดสะอ้าน บรรยากาศบริเวณลานใต้ถุนบ้านในวันนี้ดูคึกคักจอแจเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่เป็คณะกรรมการหมู่บ้านและหัวหน้ากลุ่มแม่บ้านชาวบ้านตำบลเลียบคลองสวนมะพร้าว ที่พากันเดินทางมาร่วมประชุมสรุปผลสำเร็จของงานวัดประจำปีที่เพิ่งเสร็จสิ้นไปเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เจ๊ส้มในชุดเสื้อลูกไม้สีครีมตัวงามลายดอกพุดซ้อนสะอ้านเรียบร้อยและนุ่งผ้าถุงทอมือขัดเงาสวยงามสีม่วงเข้มอย่างสุภาพ กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมถาดแก้วใส่น้ำมะพร้าวแช่เย็นเจี๊ยบหวานชื่นใจและขนมต้มโรยมะพร้าวขูดหอมฟุ้งเพื่อคอยต้อนรับแขกผู้ใหญ่และชาวบ้านที่มาเยือนบ้านอย่างยิ้มแย้ม
ทว่าในหัวสมองของคุณนายผู้ใหญ่บ้านสาวใหญ่สะพรั่ง ใน ยามนี้กลับไม่ได้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุกจังหวะเวลาที่คุณนายหยิบจับจานชามหรือยกถาดแก้วน้ำ ััอันดุเดือดกระตุ้นความสยิวซ่านรัญจวนใจจากแรงกระแทกกระทั้นของช่างตั้มหลังซุ้มผ้าใบใหญ่เมื่อคืนยามดึกยังคงแล่นพล่านสะท้านทั่วเรือนร่างอวบอัด รอยััอุ่นร้อนจากมือแกร่งหนุ่มแน่นที่บีบเค้นเต้าทรวงอกและแก่นกายปุ่มมุกสามเม็ดขรุขระครูดบดผนังเนื้อนุ่มด้านในรูรักส่วนตัวยังคล้ายกับจะหลงเหลือตกค้างความเปียกแฉะหลั่งน้ำหวานอยู่ข้างในส่วนลึกอย่างสุดแสนจะห้ามใจ ทุกครั้งที่ขยับก้าวเดินเสิร์ฟน้ำชา ความปวดเมื่อยล้าสะโพกผายและบั้นเอวเบา ๆ ยิ่งตอกย้ำเตือนความระทึกขวัญลักลอบรักปนสุขสมแสนหวานที่เพิ่งผ่านพ้นไปหมาด ๆ ชวนให้หัวใจคุณนายผู้ใหญ่บ้านเต้นระริกรัวระทึกแก้มแดงซ่านร้อนผ่าวเหมือนมีไข้จับอยู่ตลอดเวลาชวนให้หวาดวิตกในอก
ผู้ใหญ่เฉลิมสามีคู่ชีวิตร่างใหญ่สวมเสื้อคอพระราชทานสีเหลืองขมิ้นนั่งเป็ประธานการประชุม กำลังเปิดแถลงกล่าวสรุปผลงานอย่างยิ้มแย้มภาคภูมิใจบนเก้าอี้ไม้สักแกะสลักพิงหนังแท้ตัวใหญ่ “เอาละจ๊ะทุกคน งานวัดประจำปีเลียบคลองสวนมะพร้าวของเราหนนี้ประสบความสำเร็จล้นหลามเกินคาดเดาจริง ๆ ทางนายอำเภอและปลัดอำเภอท่านชมเปาะไม่ขาดปากว่าจัดงานได้ยิ่งใหญ่อลังการและเรียบร้อยสว่างไสวดีมาก โดยเฉพาะเื่ระบบไฟฟ้าแสงสีเสียงในงานวัดที่ปีนี้ไม่มีไฟตกไฟดับหรือไฟฟ้าลัดวงจรขัดข้องเลยแม้แต่จุดเดียว ซึ่งความดีความชอบทั้งหมดนี้ ต้องขอบคุณช่างตั้มหนุ่มไฟฟ้า อบต. ของเราเป็อย่างยิ่งเลยจ้ะที่คอยดูแลเป็ธุระ” เฉลิมพูดประกาศชมเชยผ่านโทรโข่งกระบอกสังกะสีส่งเสียงแหลมก้องกังวานสะท้อนโลหะไปทั่วใต้ถุนบ้าน คณะกรรมการวัดและชาวบ้านต่างปรบมือเกรียวกราวหันสายตาไปชื่นชมช่างตั้มหนุ่มแน่นวัยยี่สิบสี่ปีที่นั่งสำรวมเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ไม้สักตัวยาวหน้าโต๊ะประชุม
ตั้มที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตทำงานสีเข้มพับแขนเสื้อเผยผิวสีแทนและกล้ามแขนแกร่งหนั่นแน่น โค้งศีรษะรับคำชมพยักหน้าสุภาพพินอบพิเทาอย่างมีมารยาทดูลื่นไหลไร้พิรุธ “เป็หน้าที่ของผมอยู่แล้วครับผู้ใหญ่บ้าน ผมต้องคอยดูแลบำรุงรักษาระบบพลังงานไฟฟ้าในตำบลเลียบคลองสวนมะพร้าวให้เรียบร้อยสมบูรณ์ที่สุดครับ” ช่างหนุ่มกล่าวตอบเสียงทุ้มพร่านิ่งสงบ ทว่าแววตาคมกริบประหนึ่งเสือหนุ่มแอบสบสายตาเชื่อมเสน่หาหันไปสบประสานสายตากับเจ๊ส้มที่เพิ่งยกถาดแก้วเสิร์ฟน้ำมะพร้าวแช่เย็นมาถึงข้างโต๊ะประชุมพอดี แววตาคมกริบของตั้มฉายประกายแวววับลึกซึ้งทำเอาเจ๊ส้มสะดุ้งแ่เบาสะท้านสยิวในอกจนมือสั่นไหวระริกหวาดเสียวถาดแก้วน้ำจะร่วงหล่นลงพื้นกระเบื้องดินเผาให้ขายหน้า
ผู้ใหญ่เฉลิมหัวเราะร่าเริงอย่างชอบอกชอบใจตบไหล่แกร่งของตั้มดังปึกใหญ่ “ฮ่า ๆ ดีมากช่างตั้ม ฝีมือกวดขันแ่าของเธอนี่พึ่งพาได้เสมอจริง ๆ เมียฉันเองก็ชมไม่ขาดปากเลยนะ เมื่อคืนตอนพี่เดินไปตรวจไฟหลังเวทีรำวงย้อนยุค ส้มเขายังสะกิดบอกพี่เลยว่าช่างตั้มเข้ามากวดขันเต้ารับสายไฟและขันสวิตช์สะพานไฟใหญ่ได้ลึกซึ้งแ่าและเข้าสลักกระชับรูดีมาก ไฟหลังเวทีและไฟหน้างานถึงได้สว่างไสวไม่มีตกเลยตลอดทั้งคืน ส้มเขาบอกว่าประทับใจฝีมือการกวดขันกระชับเต้ารับของช่างตั้มจนใจสั่นเลยล่ะจ้ะฮ่า ๆ”
คำกล่าวชื่นชมของสามีผู้ใหญ่บ้านประดุจฟาดเปรี้ยงสะท้านิญญาเจ๊ส้มจนหน้าถอดสี รอยยิ้มหวานคุณนายสั่นระริกแปรเปลี่ยนเป็ความตึงเครียดลนลานในทันตาเห็น แก้มสาวใหญ่ซับสีเืสุกปลั่งร้อนวูบวาบแดงก่ำไปถึงใบหูขาวผ่องลามลงไปถึงคอระหง เสื้อลูกไม้ตัวงามแทบจะปิดบังหัวใจที่เต้นโครมครามด้วยความหวาดวิตกกลัวความลับแตกกระจายกลางวงประชุมเพื่อนบ้านไม่ได้ เธอรีบเสหลบตาพลางขยับถาดน้ำหวานไปเสิร์ฟคณะกรรมการวัดคนอื่นเพื่อปกปิดพิรุธหน้าแดงที่ฟ้องความจริงซ่อนเร้นสวาทชู้รัก เจ๊ส้มพยายามประคองน้ำเสียงเอ่ยตอบแกมเหนียมอายปนเสียวสะท้านหัวใจ “จ้าพี่เฉลิม ฉันก็แค่เห็นช่างตั้มเขาทำงานอย่างขะมักเขม้นตั้งใจกวดขันรูเต้ารับสายไฟหลังเวทีรำวงอยู่คนเดียวหลังซุ้มผ้าใบในค่ำคืนงานวัด เลยเอ่ยชมไปตามเนื้อผ้าจ้ะช่างตั้มเขาทำงานดีจริง ๆ ละจ้ะ...”
พวกคณะหัวหน้ากลุ่มแม่บ้านและกรรมการวัดต่างหัวเราะเอิ๊กอ๊ากพยักหน้ารับเห็นพ้องต้องกัน “ใช่เลยจ้ะเจ๊ส้ม ช่างไฟหนุ่ม ๆ วัยรุ่นพละกำลังดีแบบช่างตั้มเนี่ย ทำงานรวดเร็วทันใจ กระฉับกระเฉงกวดขันอะไรก็แ่าแข็งแรงทนทานดีเหลือเกิน ผิดกับช่างแก่ ๆ ในตำบลเราที่ขันอะไรก็หลวมคลายตัวง่ายตลอดปวดหัวจริง ๆ” หัวหน้ากลุ่มแม่บ้านเอ่ยชมอย่างยิ้มแย้มหยอกเย้า เจ๊ส้มยิ้มแห้งคอร้าวผ่าวแห้งผากพยายามกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ลึก ๆ สูดลมหายใจลึกรวบรวมสติ ขณะที่ตั้มแอบเหลือบสายตามองใบหน้าสะพรั่งที่แดงก่ำและทรวดทรงอกอิ่มอวบอัดสะท้านสั่นไหวเบา ๆ ของเจ๊ส้มด้วยแววตาซุกซนเสน่หาชู้รักต่างรุ่น แฝงรอยยิ้มกริ่มมุมปากแ่เบาสนุกสนานในการลอบหยอกเย้าท่ามกลางคนหนาแน่น
ตั้มขยับกายตอบรับเรียบร้อยเสริมสองแง่สามง่ามอย่างนบนอบไร้พิรุธดูดี “ขอบพระคุณครับพี่ ๆ และคุณนายผู้ใหญ่บ้านที่เอ็นดูช่างไฟคนนี้ หน้าที่ดูแลซ่อมแซมระบบพลังงานไฟและบำรุงรักษาเต้ารับสายไฟทุกจุดในบ้านคุณนายและตำบลของเราให้ฟิตกระชับแน่นสนิทเข้าสลักลึกซึ้งไม่ปล่อยให้หลวมเด็ดขาด เพื่อความสุขและความปลอดภัยของทุกคน เป็สิ่งที่ผมยินดีเต็มใจรับใช้ให้บริการบำรุงรักษาอย่างสุดพละกำลังแรงกายแน่นอนครับผม” คำพูดสองแง่สองง่ามที่เล่นน้ำเสียงทุ้มหวานนุ่มของช่างตั้มเน้นเสียงคำว่า *ขันกวดเต้ารับบำรุงรักษาอย่างสุดพละกำลัง* ส่งผลให้เจ๊ส้มร้อนวูบวาบสะท้านลึกเสียวแปลบปลาบสะโพกผายด้านลึกจนร่องรักขยับรัดตอดเกร็งระริก รอยเปียกชื้นบางเบาแทบจะกลับมาร้อนผ่าวเปียกชุ่มใต้ผ้าถุงทอมือขัดเงาสวยงามอีกคราวชวนสะท้านใจ
หลังการประชุมสรุปงานวัดเสร็จสมลุล่วงเรียบร้อยดี คณะกรรมการและชาวบ้านต่างทยอยพากันกล่าวลาและเดินทางกลับบ้านช่องของตน เหลือเพียงผู้ใหญ่เฉลิมที่เดินลากรองเท้าแตะขึ้นเรือนไม้สักทองชั้นบนเพื่อไปเอนกายพักผ่อนนอนกลางวันรับลมเย็นยามบ่ายที่พัดโชยมา ช่างตั้มกวาดสายตามองซ้ายมองขวาอย่างรวดเร็วเมื่อสลัดความพลุกพล่านของหมู่คนได้เรียบร้อยไร้ผู้คนรบกวน ช่างหนุ่มจงใจแสร้งเดินลัดเลาะเงียบกริบเข้าไปในมุมอับสลัวของห้องครัวไม้สักหลังบ้านเรือนใหญ่เพื่อหาเจ๊ส้มที่กำลังล้างทำความสะอาดถาดแก้วและจานชามคราบขนมต้มอยู่เพียงลำพังเงียบเชียบในก้นครัว
ตั้มก้าวเดินเงียบกริบตรงเข้าประชิดเจ๊ส้มจากด้านหลังอย่างแม่นยำ โอบกอดกระชับเอวคอดบางอวบของเจ๊ส้มแน่นดึงสะโพกอิ่มงามงอนเบียดเข้าหาแผงอกกว้างร้อนผ่าวตึงเปรี๊ยะ ตั้มกดริมฝีปากจูบไซ้สูดความหอมละมุนแป้งร่ำมะลิอ่อนแก้มระเรื่อผ่องใสของคุณนายผู้ใหญ่บ้านจนเธอครางหวิวสะดุ้งสุดตัวสะท้านใจ เจ๊ส้มรีบสะบัดบิดกายเบา ๆ พยายามประคองความเงียบสงบเอ่ยกระซิบเตือนเสียงกระเส่าสั่นไหวด้วยความใปนเสน่หารัญจวนชวนสยิวสะท้าน “ตั้มจ้ะ... อย่าจ้ะ... เดี๋ยวพี่เฉลิมเดินลงมาจากบ้านเรือนใหญ่จะมาเห็นเข้า... พี่หัวใจจะวายเสียก่อนแล้วจ้ะ”
ช่างหนุ่มหัวเราะแ่เบาสะใจอย่างเอ็นดู โน้มตัวกระซิบชิดใบหูอุ่นเนื้อนุ่มละมุนเสียวซ่านลึกซึ้ง “เมื่อครู่ผู้ใหญ่เฉลิมชมผมเสียงดังฟังชัดกลางวงประชุมขนาดนั้นว่าฝีมือกวดขันแ่าของผมดีเยี่ยมมากพึ่งพาได้เสมอไม่มีหลุดลอย แล้วพี่ส้มล่ะครับ ประทับใจฝีมือการขันกวดเต้ารับของผมจนอยากเรียกใช้บริการช่างไฟบ่อย ๆ ประจำสัปดาห์บ้างหรือยังครับพี่ส้ม” คำพูดและริมฝีปากอุ่นที่ขบเม้มติ่งหูแ่เบาบวกฝ่ามือหนาที่ลูบคลำผ่านผ้าถุงลื่นมือบีบเค้นท้ายสะโพกอิ่มเนื้อนุ่มปลาบเสียว ปลุกปั่นความกระสันสวาทแสนเสน่หาให้เจ๊ส้มละลายระทวยคาอกแกร่งหนาแน่น เจ๊ส้มตาปรือตาฉ่ำหวานเอ่ยตอบแ่ชิดริมฝีปากตั้มหวานกระเส่า “ตั้มคนเก่ง... ฝีมือกวดขันของตั้มแ่าลึกซึ้งทำพี่ติดใจจะขาดอยู่แล้วจ้ะ... เดี๋ยวพี่จะหาทางจิกเรียกตัวตั้มเข้ามาขันกวดระบบไฟฟ้าเต้ารับข้างฟูกเตียงนอนของเรายาว ๆ นะจ๊ะตั้ม ขอพี่คิดแผนการและหาช่องทางปลอดคนก่อนจ้ะ” สองคนประสานกอดรัดบดจูบกระชับชิดอย่างดื่มด่ำแสนชื่นใจและแสนหวาน ท่ามกลางเงาสลัวมืดมิดในห้องครัวไม้สักก่อนจะรีบสลัดผละถอนตัวออกจากกันอย่างสุขสมและแสนเสียดาย ปูทางสร้างความตื่นเต้นระทึกขวัญของชู้รักต่างรุ่นครั้งใหม่ในเวลาอันใกล้
--- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ---