เดินวิถีเซียน (Water Qi immortal)

....ณ เกาะร้างเล็กๆ กลางมหาสมุทรไร้ขอบเขต เงียบงันจนแม้แต่เสียงคลื่นยังเหมือนกลายเป็นเสียงคำรามแห่งปีศาจ หลินเซียนนั่งอยู่บนพื้นที่เย็นชืด ลมทะเลโหมกระหน่ำกลิ่นเกลือทะเลคละคลุ้ง บนท้องฟ้ามีเพียงก้อนเมฆดำหนาทึบปกคลุม ราวกับฟ้ากำลังจับตามองเขาอย่างเย้ยหยัน

นิ้วมือของเขาลูบไปที่แหวนเก่าแก่สีฟ้าอมเงินซึ่งสวมอยู่ที่ข้อนิ้ว

"แหวนธาราสวรรค์" ในที่สุดข้าก็ได้เจ้ามา แต่กลับไม่รู้วิธีใช้ แหวนสงบนิ่ง ไม่ตอบสนอง

หลินเซียนทดลองด้วยการนั่งหลับตาสงบลมหายใจ พลังปราณในกายค่อย ๆ ไหลเวียนดุจสายน้ำ

ชั่วขณะนั้นเอง แหวนกลับส่งเสียงสั่นแผ่วเบา…

ติ้ง…

เสียงนั้นเหมือนหยดน้ำตกกระทบสายน้ำ แต่กลับสะท้อนดังก้องไปทั่วเกาะ

แหวนเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมาเป็นวงแหวนปราณ แผ่ขยายออกไปราวกับจักรวาลน้ำหมุนวน 

หลินเซียนนั่งขัดสมาธิอยู่เพียงลำพัง ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจค่อย ๆ จางหายไปจนแทบไม่เหลือ เขาปล่อยสติทั้งหมดจมลงสู่ห้วงจิต

ภายในความมืดลึกล้ำ แหวนธาราสวรรค์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ไม่ใช่ในโลกภายนอก แต่ในแดนห้วงจิตของเขาเอง

แสงสีน้ำเงินลึกลับชุ่มชื้นราวหยดน้ำ กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันอันไร้ที่สิ้นสุด

ปราณวารีในร่างเขาไหลเวียนราวกับธาราแคระ แต่เมื่อเผชิญกับทะเลอันไร้ขอบเขตของแหวน มันเล็กจ้อยดุจหยาดฝนเทียบกับมหาสมุทร

ความรู้สึกนี้กดทับจนหัวใจสั่นสะท้าน  ความสิ้นหวังโอบล้อมอยู่ทุกทิศ

“ข้า…เล็กเพียงนี้หรือ?”

“สายน้ำ…หาใช่สิ่งที่แข็งกร้าว แต่กลับไหลเวียนไม่หยุด…”

เขารวบรวมสติทั้งหมด ปล่อยให้ปราณวารีในกายหลอมรวมกับเจตจำนงของตนเอง

ไม่ขัดขืนต่อแรงกดดัน แต่ยอมไหลตามมหาสมุทรสีฟ้านั้นแทน

ความอ่อนน้อมกลับกลายเป็นกุญแจ ปราณเล็กจ้อยของเขาค่อย ๆ ซึมซับเชื่อมโยงกับแหวน คล้ายหยาดน้ำฝนที่รวมเข้ากับทะเล

เวลาผ่านไปไม่รู้กี่ลมหายใจ สุดท้ายคลื่นมหาสมุทรในห้วงจิตสงบลง เงียบงันราวกับสวรรค์หยุดเคลื่อนไหว

แหวนธาราสวรรค์ค่อย ๆ แผ่แสงอบอุ่นห่อหุ้มร่างวิญญาณของเขา 

หลินเซียนสะดุ้งตื่นขึ้นในโลกความจริง แหวนบนมือเปล่งประกายสีน้ำเงินแผ่วเบา ราวกับยอมรับว่า “สายน้ำเล็กน้อยผู้นี้” ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมันแล้ว

.

หลินเซียนยังทำความเข้าใจแหวนบรรพกาลนี้ได้ไม่มาก ตอนนี้เขารู้แค่ว่าหากเขาอัดพลังปราณใส่เก็บลงไปในในแหวนเรื่อยๆ พลังมันจะมากขึ้นๆ

เมื่อยามจำเป็นต้องใช้ก็เรียกออกมาใช้ทีละมากๆได้ เช่นปัจจุบันเขาสร้างกระบี่จากปราณวารีได้ 10 เล่ม

หากเขาอัดปราณประจุเก็บใส่แหวนทุกๆวันเป็นเวลา 1 เดือน เขาก็อาจสร้างกระบี่ปราณวารีทีเดียว 100 เล่มได้เป็นต้น

เมื่อทุกอย่างเข้าใจดีแล้ว หลินเซียนจึงสื่อจิตผ่านหยดน้ำสวรรค์ เรียกปลาหมึกยักษ์ตัวที่ช่วยเขาเมื่อคืนมาหา

สักพักปลาหมึกยักษ์ก็มาหา มันมีรอยแผล หนวดบางเส้นก็ถูกตัดขาด

"ข้าขอบใจเจ้ามาก ที่ช่วยให้ข้าบรรลุวัตถุประสงค์"

หลินเซียนหยิบผลอวิ๋นฮวาออกมา เขาส่งพลังปราณตนเองหลอมกับผมไม้เซียน โดยมีเจ้าเสี่ยวหมิงช่วยส่งพลังธาตุไม้ให้ด้วย

ผลไม้เซียนถูกหลอมกลายเป็นยาเม็ดเล็กๆที่มีออร่าปราณสีม่วงสว่าง หลินเซียนใช้ปราณผลักให้มันพุ่งเข้าไปสู่ข้างในกายของปลาหมึกยักษ์

บาดแผลเล็กๆน้อยๆปลาหมึกยักษ์เริ่มสมานแผล แผลใหญ่ก็เช่นกัน แล้วแสงนั้นก็สว่างวาบ พลันทำให้เจ้าปลาหมึกยักษ์ได้เลื่อนระดับจากอสูรระดับ 4 เป็นอสูรระดับ 5 ซึ่งมันดีใจมาก

"ขอบใจเจ้ามาก นี่คือรางวัลที่เจ้าสมควรได้รับ...."