Ep10: ปริศนาของยานอนหลับ
ผมยืนอยู่หน้า ฟีนิกซ์ ทาวเวอร์ ตึกสูงเสียดฟ้าที่ผมเคยออกแบบทุกรายละเอียด มันคือผลงานชิ้นเอกของ ณัฐ ศิรินันท์ และเป็ฐานทัพของศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม
ผมใช้รหัสที่วิรินทร์ให้มาในการเจาะระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกของตึกอย่างง่ายดาย ผมรู้ว่า ID-10 คาดการณ์การมาของผมไว้แล้ว แต่เขากำลังรอผมอยู่บนชั้นสูงสุด... เขาปล่อยให้ผมเข้ามาอย่างจงใจ เพื่อเล่นเกมทางจิตวิทยากับผม
ผมเข้ามาในอาคารผ่านช่องทางบริการที่อยู่ใต้ดิน กลิ่นสีและคอนกรีตใหม่ ๆ ตีเข้าจมูก แม้แต่กลิ่นก็ยังเป็กลิ่นของความทะเยอทะยานที่ผมเคยมี
ในขณะที่ผมกำลังเดินไปตามทางเดินที่ซับซ้อน ทักษะการต่อสู้ของผมก็ทำงานหนัก... แต่เป็การต่อสู้กับความคิดของตัวเอง
* ณัฐคนเก่าจะเข้าลิฟต์และพุ่งไปที่ห้องบัญชาการทันที
* ID-09 ที่สูญเสียความทรงจำจะหลบซ่อนและหนีไป
แต่ผมเลือกที่จะไม่ทำตามทั้งสองอย่าง ผมจะใช้ความสามารถของ ณัฐ ในการค้นหาจุดอ่อน และใช้ความระมัดระวังของ ID-09 ในการเอาชีวิตรอด
ผมมุ่งหน้าไปยัง ห้องปฏิบัติการวิจัยชีวภาพ ที่ชั้นใต้ดินลึกที่สุด ที่ที่เอกสารโครงการฟีนิกซ์ระบุว่าใช้ในการสร้างและพัฒนา 'สารเคมีแห่งการควบคุม'
ผมเจาะเข้าสู่ห้องปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว มันเป็พื้นที่ไฮเทคที่ถูกออกแบบมาอย่างปราณีต มีตู้แช่แข็งขนาดใหญ่ และคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลกราฟิกและสูตรเคมีที่ซับซ้อนเต็มไปหมด
ผมใช้แหวนของผมเชื่อมต่อกับระบบคอมพิวเตอร์หลักของห้องปฏิบัติการ และค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ยานอนหลับและสารลบความจำ ที่ผมได้รับที่ท่าเรือ
ข้อมูลปรากฏขึ้นบนโทรศัพท์เก่าของผม:
> ชื่อรหัสสารเคมี: โปรเจกต์ 'โอเมก้า' (Omega Project)
> วัตถุประสงค์: สารออกฤทธิ์ที่สามารถลบความทรงจำหลัก (Core Memories) ได้อย่างถาวร แต่ยังคงรักษาทักษะและข้อมูลเชิงฟังก์ชันไว้ในจิตใต้สำนึก
> ผลข้างเคียง: หากใช้ร่วมกับ 'าแทางศีรษะ' จะทำให้เกิดอาการมึนงงชั่วคราว แต่ ทำให้ความสามารถในการเรียนรู้และการวิเคราะห์เพิ่มขึ้น 200%
>
ผมชะงักงัน ยานั่นไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายผม... แต่มันทำให้ผมเก่งขึ้น!
ความมึนงงและอาการปวดหัวที่ผมเผชิญมาตลอดไม่ใช่ผลข้างเคียง... แต่มันคือ กระบวนการปรับปรุง ที่ทำให้ผมกลายเป็นักสืบและนักต่อสู้ที่เฉียบคมยิ่งกว่า 'ณัฐ' คนเดิมที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน
ผมค้นพบสูตรเคมีหลักของสาร 'โอเมก้า' และบันทึกมันไว้ในชิปความทรงจำหลักทันที นี่คือไพ่สำคัญที่ผมจะใช้ในการต่อรองกับองค์กร!
ผมจำได้ว่าสารนี้มี 'สารต้านทาน' (Antidote) ที่สามารถทำให้ความทรงจำที่ถูกลบกลับมาได้อย่างสมบูรณ์ แต่สารต้านทานนี้ต้องถูกผลิตในปริมาณมาก... ซึ่งผมไม่มีเวลาทำ
ในขณะที่ผมกำลังจะออกจากห้องปฏิบัติการ เสียงของ ID-10 ก็ดังขึ้นจากลำโพงภายในห้อง
"ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ของเรา... ณัฐ" เสียงของเขาผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน มันเป็เสียงของผมเอง แต่เ็าและสมบูรณ์แบบกว่า
"นายรู้ว่าฉันอยู่ข้างใน" ผมพูดกับลำโพงอย่างไม่กลัว "นายปล่อยให้ฉันเข้าถึงข้อมูลนี้ทำไม?"
"เพราะฉันรู้ว่านาย้ามัน" ID-10 ตอบ "ยานั่นไม่ได้ทำให้นายโง่ลง... แต่มันทำให้นายกลายเป็ ID-09 ที่สมบูรณ์แบบ ... นายได้ทิ้งความทะเยอทะยานที่อันตรายและไร้ประโยชน์ของ 'ณัฐ' ไปหมดแล้ว"
"นายกำลังทำอะไรอยู่ ID-10? นายไม่ใช่แค่อยากใช้ชีวิตของฉัน"
"ฉันกำลังกอบกู้ทุกอย่างที่เราพยายามจะทำไง ณัฐ! ฉันกำลังทำให้ โครงการฟีนิกซ์ เป็ความจริง... โดยไม่มีความผิดพลาดใด ๆ!" เสียงของเขาเริ่มมีโทนที่แข็งกร้าวขึ้น "ฉันกำลังปกป้อง อาณาจักร ที่นายสร้างขึ้น... อาณาจักรที่นายทิ้งมันไปเพื่อหนีความจริง"
"นายไม่สามารถควบคุมอาณาจักรนั้นได้! องค์กรจะตามเก็บนายในไม่ช้า!"
"พวกเขาตามเก็บฉันไม่ได้... เพราะฉันมี นาย อยู่ในมือ" ID-10 หัวเราะเบา ๆ "ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายอยู่ที่ไหน และนายก็มี ชิปความทรงจำหลัก... ชิปที่องค์กร้าที่สุด"
"นาย้าอะไรจากฉัน" ผมถามอย่างตัดพ้อ
"มาหาฉันที่ ชั้น 80 ห้องบัญชาการหลัก ณัฐ! นายมีชิป... และฉันมี เครือข่ายทั้งหมด ขององค์กรอยู่ในมือ... เรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่สมควรจะใช้ชีวิตนี้ต่อไป"
เสียงของ ID-10 เงียบไป และมีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นแทน
"ล็อคดาวน์! ตึกถูกล็อคดาวน์แล้ว! ผู้บุกรุกถูกตรวจพบ!"
ผมถูกขังอยู่ในตึกระฟ้าที่ผมออกแบบเอง!
ผมมองไปที่ปืนพก... ผมมีชิปและสูตรยาแก้ในมือ... แต่ผมถูกขัง!
การเผชิญหน้ากับเงาที่สมบูรณ์แบบของตัวเองกำลังจะเกิดขึ้น... บนยอดตึกที่ถูกออกแบบมาให้ไม่มีทางหนี!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
3K
