time-

        ตั้งแต่เข้าเรียนชั้นประถมเจมส์ก็ถูกลากเข้ากลุ่มของบอลในตอนแรกก็ดีใจที่จะได้เพื่อนใหม่แต่เขาก็คิดผิดเพราะบอลและเพื่อนเอาแต่สั่งเขาราวกับว่าเขาเป็นทาสพอไม่พอใจก็ขู่บ้างทำร้ายเขาบ้างนานวันเข้าเจมส์เริ่มทนไม่ไหวจึงไปบอกยายให้ย้ายโรงเรียน

        “ขอโทษนะลูกยายไม่มีเงินขนาดนั้นที่จะให้หนูย้ายโรงเรียนน่ะลูก หนูทนไปก่อนได้มั้ย”

        ประโยคนั้นจากยายทำให้เจมส์ไม่มีทางเลือกเขาต้องทนอยู่แบบนั้นจนเรียนจบประถม พอขึ้นมอต้นก็คิดว่าเขารอดแล้วแต่ไม่เลยบอลก็เรียนที่นี่ สุดท้ายตอนมอต้นเขาก็ยังคงต้องเป็นลูกน้องของบอลยันขึ้นมอปลายเขาไม่สามารถหนีไปไหนได้พอจะหนีบอลก็จะตามมาแล้วใช้เงินเป็นข้ออ้างในการบังคับเขาให้เรียนต่อด้วยการจ่ายค่าเทอมให้

        พอขึ้นมหาวิทยาลัยแม้เจมส์จะเรียนต่างคณะบอลก็ยังจะลากเขาให้ไปนั่นไปนี่ตลอดพอจะหนีบอลกับพวกก็จะตามไปถึงบ้านเพื่อขู่ยายยายไม่ได้บอกหรอกแต่เพื่อนป้าข้างบ้านเขาได้ยินเลยมาเล่าให้ฟังเพื่อไม่ให้ยายเข้ามาเกี่ยวข้องเขาเลยต้องยอมไปกับเจมส์

        วันเวลาผ่านไปเขายังคงเป็นเบ้ของบอลแล้วจนวันหนึ่งเขาก็ได้รู้จักกับไทม์ไทม์เป็นผู้ชายหน้าติ๋มใส่แว่นที่มีนิสัยเหมือนกับเขามีสิ่งที่แตกต่างกันนิดเดียวคือไทม์มีความกล้ากว่าเขาส่วนเขาไม่มี

        วันนั้นไทม์กับเพื่อนของเขาช่วยชีวิตเขาไว้แถมยังจ่ายเงินค่ารักษาให้อีกแถมหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นพวกบอลก็ไม่มาหาเรื่องเขาแล้ว เรียกได้ว่าอิสระของจริงแต่มันก็ได้ไม่นานเพราะเมื่อช่วงตอนที่เขาไปทำงานพาร์ทไทม์พวกบอลกลับมาหาเขาอีกครั้ง

        ขณะที่เจมส์กำลังกลับบ้านจู่ๆก็มีกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งขับมอเตอร์ไซค์มาดักหน้า พอสังเกตดูหน้าชัดๆพบว่าเป็นพวกบอล

        “เฮ้ยคุยด้วยหน่อยดิ” ด้วยความกลัวเจมส์ไม่กล้าปฏิเสธเลยทำให้ต้องยอมตามไป

        “มึงทำงานที่คาเฟ่ที่ห้างนั่นใช่มั้ย”คำถามของบอลทำเอาเจมส์ถึงกับช็อค ทำไมบอลถึงรู้เรื่องเขาได้ เขาไม่ได้บอกใครเลยนะ

        “กูถามก็ตอบดิ!!”บอลกระชากคอเสื้อเจมส์ด้วยความโมโหจนเจมส์เริ่มกลัวจนเขาต้องยอมบอกความจริงไป

        “ขโมยเงินสามหมื่นมาให้พวกกูดิ”

        “ถ้าเราทำแบบนั้นเราก็โดนไล่ออกสิแถมอาจจะโดนจับติดคุกด้วย”

        “มึงก็โยนให้ไอ้ไทม์ดิมันก็ทำอยู่ที่นั่นไม่ใช่หรอ” เขาไม่อยากทำเพราะมันไม่คุ้มเลยอีกอย่างถ้าโยยนให้ไทม์อย่างที่รู้ว่าไทม์คบกับลูซี่แล้วแล้วเธอก็มีอิทธิพลค่อนข้างมากถ้าไปมีปัญหากับแฟนเธอเขาได้มีปัญหาแน่ๆ

        “มึงจะไม่ทำก็ได้นะแต่กูไม่รับประกันว่ายายมึงจะอยู่รอดรึเปล่า”พวกบอลทำแน่เพราะครั้งนึงก็เคยบุกบ้านมาหาเขาแล้วมาอาละวาดทำให้เจมส์เลือกไม่ได้เขาจำเป็นต้องทำเพื่อความปลอดภัยของยาย

        วันนั้นเจมส์ได้ขโมยเงินจากคาเฟ่มา30,000 และได้ลบไฟล์กล้องวงจรปิดที่คิดว่าจะไม่จับภาพเขาตอนที่ขโมยแต่พอเอาเงินไปให้พวกบอลก็ดันเหิมเกริมอยากจะได้อีกแถมยังทำร้ายยายจนในที่สุดยายก็เสียชีวิต

        ในตอนรู้เรื่องเขาเสียใจมากไม่มีโอกาสได้บอกลา ไม่มีโอกาสได้ขอโทษเขารู้สึกผิดจนเคยคิดจะฆ่าตัวตายแต่สุดท้ายก็มีคนมาช่วยทันเขาไม่อยากอยู่อยากจะไปหายาย อยากไปหาพ่อแม่เต็มทนแล้วทำไมถึงไม่ยอมให้เขาไปกันจะปล่อยให้เขาจมอยู่กับชีวิตเฮ็งซวยทำไม

        หลังจากเหตุการณ์นั้นสภาพจิตใจของเจมส์ก็เหมือนจะเริ่มดีขึ้นแต่ก็ไม่ได้หายสนิทวันหนึ่งขณะเจมส์กำลังไปซื้อของให้น้าเขาสังเกตเห็นว่ามีกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งมาเกาะกลุ่มสุมหัวอยู่ที่โกดังแถวๆบ้าน ด้วยความสงสัยเขาเลยไปแอบดูแต่ก็ต้องตกใจเพราะพวกกลุ่มวัยรุ่นที่ว่าคือพวกบอล

        เขาได้ยินในสิ่งที่พวกนั้นพูดอย่างชัดเจนและรู้ว่าพวกนั้นกำลังจะล่อไทม์มาทำร้ายที่นี่พอกลับมาบ้านเขาตั้งใจจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ เรื่องของไทม์ไม่เกี่ยวกับเขา

        ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะเข้านอนสายตาก็ไปเหลือบเห็นเพจเฟสบุ๊คของน้ำพริกแม่ศรถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นร้านของแม่ไทม์

        นิ้วเรียวกดเข้าไปดูเลื่อนลงมาด้านล่างก่อนจะหยุดที่โพสต์หนึ่ง

        ‘หยุดรับออเดอร์3 วันนะครับ’

        อ่านจากโพสต์ดูท่าทางจะดีใจกับออเดอร์นั้นมากสินะก็นะ ตั้งเยอะหนิแถมจะได้เงินเยอะอีกคนเป็นแม่ค้าพ่อค้าก็คงจะดีใจมากแต่เขารู้ว่าออเดอร์มันก็แค่ตัวล่อ ตัวที่จะทำให้ไทม์โดนทำร้าย

        จู่ๆความคิดบางอย่างก็เข้ามาในหัวภายในใจลึกๆ ก็ไม่อยากให้เขามาที่นี่นิ้วเรียวกดเข้าแชทเพจตัดสินใจพิมพ์ข้อความหนึ่งลงไป

        james : ออเดอร์นั่นมันเป็นของพวกบอลมันวางแผลจะล่อนายมาทำร้าย

        พิมพ์นั่งไล่อ่านแต่ก็ยังไม่ได้กดส่งคิดแล้วคิดอีกจะว่าไปเขาไม่ได้สนิทกับไทม์ขนาดนั้นนี่อีกอย่างก็ไม่ได้อยากจะยุ่งด้วยแล้วเขาขะพิมพ์ไปบอกเขาทำไมอีกอย่างเขาทำกับไทม์ไปตั้งขนาดนั้นเขาคงจะเชื่อหรอก

        สุดท้ายก็ลบไม่ได้ส่งไปปล่อยให้มันเป็นไปตามนั้นเจมส์ล้มตัวลงนอนมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่าช่างเถอะมันไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักหน่อย ไทม์จะเป็นอะไรก็เรื่องของเขาสิ

        วันต่อมาเจมส์ไม่ได้ไหนเอาแต่นั่งในห้องที่ข้างหน้าต่างคอยมองทางเข้าของโกดังนั่งมองไปสักพักก่อนจะมีรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาพบว่าเป็นพวกไทม์ในตอนนั้นเขารู้สึกร้อนรนคิดแล้วคิดอีกจนสุดท้ายก็ตัดสินใจตามไทม์ไป

        เจมส์เข้ามาที่ด้านหลังของโกดังหยิบท่อเหล็กติดมือมาเมื่อเห็นภาพที่ไทม์กำลังจะโดนรุมสกรัมจู่ๆใจของเขาก็เกิดสั่นกลัวขึ้นมา

        จะกลับดีตอนนี้ดีมั้ยแต่ถ้าเขากลับไทม์ก็จะโดนทำร้าย

        ความคิดในหัวตีกันมั่วไปหมดจนสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินออกไปเพื่อไปช่วยไทม์แม้ในใจจะกลัวมากจนไม่อยากตายแต่ถ้าได้คืนหนี้ที่ติดค้างกันแล้วไทม์ปลอดภัยมันก็คงจะดี

        เจมส์โดนรุมข่มขืนแทนไทม์กี่คนก็ไม่รู้ที่ผลัดเปลี่ยนข่มขืนเขาไม่พอคนพวกนั้นยังกระทืบและตีเขาจนร่างกายเจ็บปวดไม่หมด แรงก็ไม่มีตาก็พร่ามัวเห็นแค่ภาพของไทม์ที่กำลังร้องอ้อนวอนอย่างเรือนลางเท่านั้น

        นี่คงจะเป็นหนี้ของเขาที่ต้องใช้คืนไม่เป็นไรหรอก แค่นี้มันก็มากพอแล้ว เพราะอย่างน้อยเขาก็ได้คืนหนี้ให้ไทม์แล้ว

        คืนหนี้ให้แล้วนะจากนี้ก็ใช้ชีวิตต่อแทนเขาด้วยล่ะ

        พ่อครับแม่ครับ ยายครับ ผมจะไปหาแล้วนะ

        ขอบคุณนะไทม์ขอบคุณที่ทำให้รู้จักคำว่าเพื่อนอีกครั้ง

        REST IN PEACE James