ตอนที่ 18
ทักษะฝ่ามือเปลวเพลิง 1
ภายในโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่บนถนนเส้นที่หนึ่ง ห้องพักที่ใหญ่โตเท่ากับห้องธรรมดาสองห้องต่อเรียงกัน ห้องแห่งนี้มีเอาไว้ต้อนรับแขกระดับสูงเท่านั้น
หลิงเฉินที่กำลังนั่งจิบน้ำชาอย่างเย็นใจอยู่ที่ภายในห้อง โดยมีเด็กน้อยชายหญิงนั่งอยู่ด้วย
ใบหน้าและดวงตาของเด็กน้อยทั้งสองยังคงเต็มไป พวกเขาเพิ่งจะสูญเสียมารดาของตนเองให้กับโชคชะตาที่แสนจะโหดร้ายไป
“ นี่ลู่ิน้องสาวของเ้าชื่ออันใดกัน ” หลิงเฉินที่นั่งจิบน้ำชาอยู่หันไปถาม
เด็กน้อยเพศหญิงวัยสามปีที่สวมใส่อาภรณ์เก่าๆที่แสนจะสกปรก มีผมสีดำขลับและรูปหน้าน่ารักน่าเอ็นดูกำลังใช้ดวงตาสีดำพองโตมองมาที่หลิงเฉินด้วยความประหลาดใจ
“ ขอรับน้องสาวของข้าชื่อลู่หนิงขอรับ...”
“ เข้าใจแล้วต่อจากนี่พวกเ้าเรียกข้าว่าพี่หลิงเฉินแล้วกัน ” หลิงเฉินกล่าวออกไปอย่างเรียบเฉย
“ อันใดนะขอรับ!!! ”
“ เป็อันใดเ้ามิอยากได้ข้าเป็พี่งั้นรึ ”
เด็กน้อยทั้งสองตระหนกอยู่สักพักก่อนที่จะรีบคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มศีรษะคำนับหลิงเฉิน “ ขอบคุณขอรับท่านผู้ฝึกตน ขอบคุณขอรับท่านผู้ฝึกตน!!! ”
เด็กน้อยรู้สึกขอบคุณจากใจเขาและน้องสาวมิมีญาติที่ใดเหลืออยู่แล้ว จะให้กลับไปอยู่ที่บ้านหลังเก่าเช่นเดิมก็เกรงกลัวพรรคพวกของชายพวกนั้นจะกลับมาอีกครั้ง
“ ไปกันเถอะ!!! ” หลิงเฉินกล่าวออกมาพลางกับลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ที่ตนเองนั่งอยู่
“ จะไปที่ใดหรือขอรับ ” เด็กน้อยถามอย่างสงสัย
“ ไปที่ร้านขายผ้าอย่างไรเล่า ข้าจะซื้อเสื้อผ้าให้พวกเ้าใหม่ ”
หลิงเฉินได้พาเด็กน้อยทั้งสองเดินทางไปที่ร้านผ้าไหมร้านเดิมที่เขาซื้ออาภรณ์ที่เขาใส่อยู่มา เมื่อครั้งนี้เดินทางไปถึงเถ้าแก่ร้านก็ต้อนรับเขาเป็อย่างดี หลิงเฉินพาเด็กน้อยทั้งเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ทั้งหมดลู่ิและลู่หนิงผู้เป็น้องสาวได้เปลี่ยนจนบัดนี้ทั้งสองกลายเป็ คุณชายน้อยและคุณหนูน้อยแล้ว
เมื่อได้เปลี่ยนอาภรณ์ใหม่แล้วหลิงเฉินก็พาเด็กน้อยทั้งสองเดินเล่นบนถนนของเมืองหลวงราวกับเมื่อคืนไม่ได้เกิดเื่อันใดขึ้นมา ระหว่างที่เดินไปบนถนนเสียงพูดคุยเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นบนถนนเส้นที่สิบเอ็ดอย่างตื่นตระหนก แต่หลิงเฉินก็ไม่ได้สนใจกับคำพูดพวกนั้นเลยสักนิด
ขณะที่หลิงเฉินกำลังเดินนำหน้าอยู่นั้นเขาก็ได้สังเกตุว่าเด็กน้อยทั้งสองหยุดเดินอยู่ด้านหลังของเขา หลิงเฉินเหลียวมองด้านหลังของตน สายตาของทั้งสองกำลังจ้องมองไปที่อันใดบางอย่าง เด็กน้อยทั้งสองกำลังจ้องขนมน้ำตาลที่ถูกวางขายอยู่ที่ร้านข้างทาง
ลู่ิและลู่หนิงจ้องมองขนมที่ตนเองอยากกินอย่างไม่กระพริบตา เด็กน้อยทั้งสองอยากกินขนมอันนี้ยิ่งนักแต่ที่ผ่านมาหลังจากบิดาตายไปก็มิมีเงินพอที่จะซื้อมัน เพียงแค่หาเงินให้กินข้าวได้แบบไม่อดมื้อกินมื้อก็ยากแล้ว
“ เป็อันใดเล่าอยากกินงั้นรึ เหตุใดไม่ไปซื้อเล่า ” หลิงเฉินเข้ามาถามเด็กทั้งสองจากด้านหลัง
“ เอ๋!!! ท่านผู้ฝึกตน ”
“ เอ้านี่!!! ” หลิงเฉินยื่นเงินจำนวนนึงให้กับเด็กน้อยลู่ิ “ ไปซื้อซะสิ ”
เด็กน้อยทั้งสองคนมองเงินที่อยู่ภายในมือแล้วเงยมองหน้าของหลิงเฉินอย่างเกรงใจ
“ เป็อันใดเล่าไม่ไปซื้องั้นรึ ” หลิงเฉินอย่างออกมาด้วยความงุนงงหลังจากที่เห็นว่าเด็กน้อยทำท่าทางแปลกๆ
“ คือว่าข้า ข้า… ”
“ ไปซื้อเถอะข้าเป็พี่ใหญ่ของพวกเ้านะ ” หลิงเฉินกล่าวออกมาก่อนจะใช้มือข้างซ้ายลูบผมของลู่ิและมือข้างขวาลูบผมของลู่หนิง หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นเด็กน้อยทั้งสองก็ยิ้มแป้นแล้ววิ่งไปซื้อขนมน้ำตาลที่ตนเองอยากจะกิน
หลิงเฉินพาเด็กน้อยทั้งสองเดินเล่นชมเมืองเพื่อหวังจะให้พวกเขาลืมความรู้สึกที่แสนจะหดหู่ที่เกิดขึ้น เมื่อตะวันนั้นเริ่มตกดินแสงอาทิตย์ทอประกายเปล่งแสงสีส้มอมแดง เด็กน้อยทั้งสองได้กลับมานอนพักที่ห้องพักภายในโรงเตี๊ยม ทั้งสองนอนหลับลงด้วยหมดแรงที่เที่ยวเล่นมาทั้งวัน
เด็กหนุ่มชุดสีดำทมิฬนั่งจิบน้ำชาอย่างเย็นใจอยู่บนโต๊ะกลางห้องพัก ในขณะที่มือข้างขวายกน้ำชาดื่มมือข้างซ้ายของหลิงเฉินกำลังเปิดตำราทักษะฝ่ามือเปลวเพลิงพลันใช้สองตากวาดมองตัวอักษรภายในนั้น
ทักษะ ' ฝ่ามือเปลวเพลิง ' เป็ทักษะระดับสีฟ้าโดยทักษะนี้หลังจากหลิงเฉินได้ลองอ่านอย่างละเอียด ทักษะนี้ใช้ในคุณสมบัติธาตุภายในพลังิญญาในการเป็พื้นฐาน โดยพื้นฐานของพลังิญญานั้นจะมีรากฐานคือพลังหยินหยาง ภายในพลังหยินและพลังหยางนั้นก็จะมีธาตุทั้งห้าแฝงอยู่ ไฟ ดิน ทอง น้ำ ไม้
โดยทักษะฝ่ามือเปลวเพลิงจะใช้พื้นฐานของธาตุไฟในคุณสมบัติหยางมาเป็พัฒนาในการฝึกฝน หลังจากที่กวาดสายตาอ่านตำราทักษะเล่มนี้มาสักพักเขาก็ได้ปิดมันลงแล้ววางลงที่โต๊ะ ถ้วยน้ำชาภายในมือขวาเองก็วางลงตามหลังไปเช่นกัน
ขณะที่วางของที่มือทั้งสองข้างลงจนหมดแล้วดวงตาทั้งสองข้างก็พับปิดลงทันที สมาธิของเขาตั้งมั่นพลังิญญาสีฟ้าอ่อนภายในร่างกายของหลิงเฉินแผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย
ก่อนที่หลิงเฉินจะได้เรียกเร้นพลังิญญาภายในร่างกายออกมาที่มือทั้งสองข้าง แต่พลังิญญาที่ถูกเรียกเร้นออกมามันมิใช้พลังิญญาทั่วไป แต่เพราะว่าหลิงเฉินนั้นคัดสรรพลังิญญาหยางธาตุไฟออกมาที่มือมิมีธาตุอื่นปะปน
ดวงตาของหลิงเฉินเปิดขึ้นหลังจากหลับตาลงไปได้เพียงไม่เท่าไหร่ ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขามีพลังิญญาสีฟ้าอ่อนปกคลุมอยู่ หลิงเฉินยกมือทั้งสองขึ้นมามองอย่างเรียบเฉย
“ สำเร็จแล้ว… ”
หลิงเฉินสามารถฝึกฝนทักษะฝ่ามือเปลวเพลิงได้สำเร็จ ที่เขาได้รับชื่อว่าจักรพรรดิอักขระมันไม่ได้มาเพราะโชคช่วยหรอกนะ แม้ว่าจะเป็จักรพรรดิแห่งอักขระแต่ในยุคสมัยนั้นเขาถูกเรียกว่าผู้ที่มีพร์ที่สุดแห่งยุค
จบตอน
9K
