ตอนที่22มีแต่เื่ให้ใ
เมื่อโพรทาเลียออกมาจากจุดอันตรายหลังจากที่เธอรู้ว่าตัวสารนั้นคืออะไร ทำเอาเธอทั้งเคืองและทั้งโกรธมากๆเพราะสารนั้นเป็ตัวยาที่เธอนั้นเป็คนสร้างขึ้น เธอไม่ได้อยากสร้างยานั้นแต่เธอโดนแซเทิร์นข่มขู่ให้ทำมัน เธอถึงทดสอบหลายครั้งจนมันได้ยาตัววันนั้นมา ส่วนผสมในยาได้มาจากทุกทีที่แซเทิร์นไปเอามาเธอเลยนำมาใช้ผสมยานั้น
ตอนนี้เธอเลยเคืองมากๆเธอมาระบายอารมณ์ของเธอที่โซนจุดดูพุลนี้แต่แล้วเธอกับต้องใที่มีคนอยู่หลังหินที่เธอชกจนมันแตกละเอียดไปด้วยความโกรธของเห็นหายไปกลายเป็ความใที่เจอกับแซเทอร์และนางไม้2ตนแถมแซเทอร์ตนนั้นเป็คนรู้จักเธอ ตอนที่เขาพาเธอมาที่ค่ายนี้
“อา...อาร์เธอร์...” โพรทาเลียพูดตะกุกตะกักอย่างกังวลใจ
อาร์เธอร์จ้องอีกฝ่ายอย่างอึ้งๆเขาจำได้แค่ว่าตัวเขาชวนน้องสาวสองคนมาเก็บก้อนหินเพื่อนำไปให้พวกเด็กบ้านเฮเฟตัสที่จะนำไปทำอาวุธแต่พวกเขากลับมาเจอคนอาละวาดแถวที่เขาเก็บหิน แต่สิ่งที่พวกเขาได้ยินเขาได้ยินคนที่อาละวาดบอกว่าตัวเองชื่อโพรทาเลีย แล้วอยู่ๆหินก็เกิดแตกละเอียดตรงหน้าพวกเขา แต่แล้วพอเห็นคนตรงหน้า พวกเขากับเห็น คีย์วันเดอร์เลอร์ อยู่ตรงหน้า ทำเอาเข้างงว่าเมื่อกี้ไม่ใช่โพรทาเลียอาละวาดเหรอทั้งสามคนต่างมองหาว่าแถวนี้ไม่มีโพรทาเลียเหรอ
“เอ่อ...ว่าพวกนายมาทำอะไรแถวนี่กัน...อาร์เธอร์”โพรทาเลียลองถามอีก
“พวกฉันต้องถามนายต่างหากล่ะ? คีย์!! เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าเสียง...เดียวนะเมื่อกี้เสียงเหมือนนายแต่พูดชื่อว่าโพรทาเลียอยู่นะ?”
“เอ่อ...พวกนายหูฝาดหรือเปล่า? พวกนายอาจจะเหนื่อยก็ได้นะ...” โพรทาเลียบ่ายเบี่ยงเื่ที่พวกเขาได้ยินเสียงเธอพูดทันที
“นายกำลังแก้ตัวเพื่อให้นายรอดเหรอ?นายเป็ใครกันแน่ๆ?” เสียงนางไม้คนหนึ่งพูด
โพรทาเลียหันไปมองเธอกำลังขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยในตัวเธอไม่รู้ทำไมพอมองอีกฝ่าย แล้วเธอรู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายชอบกล เธอมีผิวสีเขียวผมสีน้ำตาล และดวงตาสีน้ำตาล
“เอ่อ...เธอพูดขึ้นอะไรนะ?” โพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเกร็งๆ
“ก็พูดอย่างที่ฉันพูดไง นายเป็ใครทำไมเมื่อกี้นายพูดเหมือนกับว่านายเป็คนอื่น เหมือนนายไม่ใช่คีย์” นางไม้ตนนี้เอาแต่จ้องคีย์อย่างสงสัย
“คือว่า” โพรทาเลียมีสีหน้าเจื่อนๆเธอไม่รู้จะแก้ตัวยังไงเลยจริงๆ
“แซเทิร์น!! แก!!แกกล้าส่งยานั้นมาให้นูอัส!! ฉัน!! ฉัน!! โพรทาเลียแจ็กสันคนนี้โกรธแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยย!! ”
โพรทาเลียใทันทีที่มีเสียงเธอดังมาจากไหนอีก เธอหันมาเจอนางไม้อีกตนที่ถือกล่องบางอย่างอยู่มันเป็กล่องสี่เหลี่ยมยาว ข้างในมีวงกลมๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวหมุนไปเรื่อยๆ อยู่แล้วเธอก็ปิดมันทันทีที่เล่นจบ
“ดีนะที่ฉันอัดเสียงนายตอนประโยคสุดท้าย” นางไม้ตนนั้นยิ้มให้ทันที“แต่ที่นายะโออกมานี้ มันทั้งเจ็บและดูแค้นจังนะ แต่เสียงนี่ของนายใช่ไหมล่ะเพื่อน”
นางไม้ตนนั้นยิ้มให้เธอแบบไม่น่าไว้ใจจริงๆแต่ตนนี้มีผมสีส้ม ดวงตาสีน้ำตาลเหมือนนางไม้อีกตนทำให้โพรทาเลียมองอย่างสงสัยหน่อยๆ
“จริงสิ พวกเราคงไม่เคยเจอกันมาก่อนสินะแต่เราสองคนเคยเจอพี่สาวนายมากแล้วน่านะ วันเดอร์เลอร์” นางไม้ผมสีน้ำตาลพูดกับคีย์
“พวกเธอรู้จักฉันเหรอ?” โพรทาเลียถามนางไม้สองคน
“แม้นายเป็คนดังของค่ายเราแล้วนี่น่า ฉันเนเวอร์รี่ แล้วสาวผมส้มนั้นน้องสาวฉัน เทียน่า”
พอโพรทาเลียได้ยินชื่อของทั้งสองคนทำเอาเธอมีใบหน้าที่เครียดกว่าเดิมอีก สองสาวเริ่มเข้ามาใกล้โพรทาเลียก่อนที่พวกเธอจะพูดพร้อมกัน
“นายเป็ใครกันแน่? วันเดอร์เลอร์!!”
โพรทาเลียโดยจ้องแบบไม่ให้เธอปฏิเสธได้ตัวของโพรทาเลียก็แบบพวกเธอยังจะมาถามอีกเหรอว่าเธอเป็ใครโพรทาเลียขยี้หัวของตัวเองแรงๆ ก่อนจะพูดบางอย่างขึ้น
“ยังจะมาถามอีกนะว่าฉันเป็ใคร!!ทำไมฉันต้องมาพลาดท่ากับพวกเธอสองคนด้วยนะ”
“พลาดท่า?” เทียน่าสงสัยที่อีกฝ่ายพูด
“เดียวนะนายพูดแบบนี้อย่าบอกนะที่นายพูดตอนะโมาทั้งหมดนั้นนายคือ?” เนเวอร์รี่ก็พูดขึ้นเธอขมวดคิ้วอย่างสงสัยเธอเริ่มรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็ใคร
“เฮ้อ...ใช่...เนล ฉันเอง...โพรทาเลีย...”โพรทาเลียหันไปทางเนเวอร์รี่
“ห๊า!!” ทุกคนใทันที
“นี้มันเื่อะไรกัน!!” เทียน่าะโออกมาด้วยความใ
เนเวอร์รี่กำลังสับสนว่าคนตรงหน้าเธอคือเพื่อนสนิทเธอเหรอแล้วคนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดหลายปีเป็ใครกัน โพรทาเลียมองเนเวอร์รี่ที่น่าจะอึ้งไปเลยก่อนที่เธอจะพูดบางอย่างกับอีกฝ่าย
“เนล...ขอโทษนะ...”
“เอ๋...” เนเวอร์รี่ได้ยินอีกฝ่ายพูด
“ที่เธอต้องมาเจอกับฉันอีกคนเข้านะ...” โพรทาเลียพูดด้วยเสียงเศร้า
เนเวอร์รี่เดินเข้ามาใกล้โพรทาเลียโพรทาเลียมองอีกฝ่ายทันที เธออึ้งไปทันทีที่ใบหน้าของเนเวอร์รี่มีน้ำตาไหลออกมา
“โพร...โพรจริงๆ ใช่ไหม?” เนเวอร์รี่น้ำตาไหลอาบใบหน้าของเธอแล้วเขาไปกอดโพรทาเลียทันที “คิดถึง...คิดถึงเธอเหลือเกิน”
“ขอโทษนะ...เนล...” โพรทาเลียกอดอีกฝ่ายตอบทั้งสองคนเป็เพื่อนที่รักกันมาั้แ่เป็ทารกเลยได้รู้จักมานานหลายปี
ระหว่างเหตุการณ์ตรงหน้ากำลังเศร้าและซึ้งอยู่ก็มีคนเดินมาทางนี้ ทำให้ทั้งสี่คนหันไปมองโพรทาเลียเห็นก็โล่งใจที่เห็นกลุ่มที่เดินมาทางนี้
“พวกพี่ๆ เองเหรอ?” โพรทาเลียทักพวกที่เดินมา
“ฉันเห็นว่านายวิ่งมาทางนี้เลยตามมาน่านะ”โอราอุสเดินตรงมาทางพวกโพรทาเลีย
“ใช่แล้วครับ” มาร์โคพูดเสริม“เอ่อ...พี่ไม่เป็ไรนะ เอ่อ..คีย์...”
“จริงด้วยนะ คีย์ น้องไม่เป็อะไรไหม?”ลิซ่าถามเช่นเดียวกัน
โพรทาเลียส่ายหน้าทันที “ไม่เป็ไรนะ...แต่...ความแตกแล้วอ่ะ...”
“เอ๋?” ทั้งสามคนต่างงงเลยว่าอะไรนะ
โพรทาเลียชี้แนเวอร์รี่ที่เอาแต่กอดเธออยู่ “ทั้งสามคนรู้แล้วอ่ะ....”
“ห๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!”
พวกพี่โอราอุสใทันทีที่สามพี่น้องอันเดอร์วู้ดรู้แล้วว่าคีย์เป็ใครโพรทาเลียก็ทำสีหน้ายิ้มอย่างลำบากใจทางด้านสามพี่น้องอันเดอร์วู้ดถามโพรทาเลียกับเื่ทั้งหมด ทำให้โพรทาเลียต้องยอมบอกเื่ทั้งหมดั้แ่ตอนเธอโดนลักพาตัวจนถึงตอนที่เธอหนีออกมาจนมาถึงค่ายฮาล์ฟบลัดนี้พวกเขาหาที่นั่งเพื่อเล่าเื่ทั้งหมด เวลาผ่านไปนานถึง 2 ชั่วโมงจนโพรทาเลียเล่าจนจบ พวกหนุ่มๆ ต้องเอาผ้าเช็ดหน้าให้สองสาวเนเวอร์รี่กับเทียน่าที่มีน้ำตาไหลอาบใบหน้าจนทำให้เครื่องสำอางที่พวกเธอแต่งหน้าตัวเองเลอะใบหน้าไปหมด
“ฮืออออ...ทำไมเป็แบบนี้กันฮือ...โพร...ทำไมเธอยอมทำทุกอย่างขนาดนั้นกัน...ฮือ...” เนเวอร์รี่รับผ้าเช็ดหน้าจากมาร์โคที่ส่งมาให้เธอรับแล้วมาเช็ดน้ำตาแล้วสั่งน้ำมูกของเธอ
มาร์โคเห็นถึงกับสีหน้าเจื่อนๆ ทันที “ไม่ต้องคืนนะพี่เนเวอร์รี่...”
“เหรอ...” เนเวอร์รี่มองมาร์โคนิ่งๆ
“จริงด้วยนะคะฮือ...ทำไมพี่ถึงต้องเจออะไรที่โหดร้ายแบบนี้กัน ฮือ...เป็หนูคงตายก่อนแน่ๆ”
เทียน่าร้องไห้อย่างหนักอาร์เธอร์ให้ผ้าเช็ดหน้ากับน้องสาว เขาก็เศร้ากับเื่ของโพรทาเลียไม่นึกเลยว่าเด็กน้อยอายุแค่ 6 ขวบกับเจอเื่เลวร้ายขนาดนี้มานานหลายปี
“คีย...เอ๊ย...โพรทาเลียฉันเสียใจกับเื่ทั้งหมดของเธอที่เธอเจอมานะ”
“อืม ขอบคุณมากๆ ค่ะ พี่อาร์เธอร์” โพรทาเลียโค้งขอบคุณอีกฝ่ายที่แสดงความเสียใจกับเธอเธอหันไปมองสองสาวทันที ” พวกเธอสองคนก็เลิกร้องได้แล้วนะ”
“แต่ว่า!!” เนเวอร์รี่พูดขึ้นเธอยังมีน้ำตาไหลอยู่เธอเช็ดน้ำตาก่อนจะพูดทันที “เื่ที่เธอเจอมามันโหดร้ายนี่น่า!!เธอแบกรับอะไรมั้งก็ไม่รู้...แถมเข้ามาในค่ายยังโดนตัวปลอมของตัวเองจ้องเล่นงานอีกแถมทำไมไม่บอกเราเลยล่ะ!!”
เนเวอร์รี่ลุกขึ้นแล้วกระโจนมาอยู่ตรงหน้าของโพรทาเลียทันที
“อ๊า....แบบว่า...” โพรทาเลียไม่รู้ว่าจะตอบยังไงเธอเกาแก้มของตัวเองอย่างลำบากใจ
“เนเวอร์รี่ ไม่น่าถามแบบนั้นเธอยังไม่รู้เลยสินะว่าโพรทาเลียนะยังไม่เคยบอกครอบครัวแจ็กสันเลยยังรู้ไม่กี่คนเองนะ” โอราอุสพูดขึ้น
“เอ๋!!” เนเวอร์รี่หันไปมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วแล้วหันกลับมามองโพรทาเลีย “นี่!!เธอยังไม่ได้บอกพ่อแม่เธอเหรอ?”
โพรทาเลียไม่กล้ามองอีกฝ่ายเลย “ใช่...”
“ทำไมกันล่ะ? ถ้าพวกคุณแจ็กสันรู้เื่พี่สาวพวกท่านจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่ๆ!!” เทียน่าลุกขึ้นพูดขึ้นเธองงว่าทำไมพี่โพรทาเลียถึงไม่ยอมบอกครอบครัว
“นั้นล่ะที่ฉันไม่อยากบอกนะ...รู้ๆอยู่พวกท่านนั้นเห็นลูกๆ สำคัญเสมอ...นั้นทำให้ฉันไม่กล้าบอกพวกท่านหรือคนไหนที่ฉันเคยรู้จักน่านะ”โพรทาเลียทำหน้าเศร้าหน่อยๆ
เนเวอร์รี่เห็นก็นั่งข้างๆ แล้วปลอบอีกฝ่าย “โธ่...โพร...แต่ฉันดีใจนะ...ที่เธอไว้ใจพวกเรา...”
” อืม...” โพรทาเลียยิ้มให้เนเวอร์รี่
“ฉันก็ดีใจนะ...” อาร์เธอร์เข้ามาแซงระหว่างทั้งสองคน“แล้วอยากขอบคุณเธอมากๆ ด้วยนะ”
“ขอบคุณฉัน...ทำไม?” โพรทาเลียสงสัยว่าอาร์เธอร์อยากขอบคุณเธอทำไม
“เอ่อ...คือเธอจำสาวที่ตู้ขายตั๋วได้ไหม?”อาร์เธอร์พูดถึงสาวที่อยู่ในตู้ขายตั๋ว
โพรทาเลียนึกสักแป๊บ ก่อนจะคิดได้ว่าใคร “จำได้...ทำไมเหรอ?”
“คือว่า...” อาร์เธอร์มีสีหน้าที่เขินอายหน่อยๆ
เนเวอร์รี่ฟังที่พี่ชายพูดออกมาเธอเหมือนเคยได้ยินพี่พูดว่าคีย์ช่วยทำให้พี่คบกับโซเฟีย นางไม้ที่ขายตั๋ว
“อ๋อ!!พี่เคยบอกว่าคีย์ช่วยทำให้พี่คบกับโซเฟียได้งั้นความดีความชอบเป็ของโพรทาเลียนะสิ!!” เนเวอร์รี่พูดขึ้นอย่างชอบใจ
“คบ? เดียวนะอาร์เธอร์คบกับคุณโซเฟียแล้วเหรอ?”
“ใช่!!” สองสาวพูดขึ้น
“พอสองคนคบกันนะ ทั้งคู่หวานกันมากๆพี่เขาเคยบอกว่าจะขอบคุณคีย์ตั้งหลายรอบ แต่เขาก็ลืมตลอด” เทียน่าพูดพร้อมกับขำไปด้วย
“พอเลยนะ เทียน่า” อาร์เธอร์เตือนน้องสาวตอนนี้เขาเขินมากๆ
“แบบนี้เอง...” โพรทาเลียเข้าใจเธอหันไปหาอาร์เธอร์ “ฉันดีใจด้วยนะ อาร์เธอร์ที่สมหวังแล้วนะ”
“แหะๆ ...ขอบใจนะ โพรทาเลีย เพราะเธอแท้ๆ”อาร์เธอร์พูดแล้วเกาแก้ม
“คิกๆ” โพรทาเลียอารมณ์ดีขึ้นทันที
“เอ่อ...ผมมีคำถามนะ” มาร์โคยกมือขึ้นกลางวง
ทุกคนต่างหันไปมองมาร์โคโอราอุสสงสัยว่าน้องชายเขามีอะไรจะถาม “นายมีอะไรจะถามหรือ?มาร์โค”
“เอ่อ...ทำไมพี่โพรทาเลียถึงพรวดพราดออกมาจากไหนก็ไม่รู้แล้วออกมาอาละวาดเหรอครับ?”
พอมาร์โคพูดแบบนั้น ทุกคนก็สงสัยเหมือนกันทุกคนหันไปมองโพรทาเลียทันที โพรทาเลียทำหน้าเครียดแบบสุดๆจนใบหน้าเธอจะเหมือนั์อยู่แล้ว
“โพรทาเลีย...ทำไมเธอถึงออกมาระบายอารมณ์ที่นี่เหรอ?”โอราอุสหันมาถามทันที
โพรทาเลียถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้น “คือว่า...ฉันรู้แล้วล่ะว่านูอัสใช้ยาอะไรทำให้ทุกคนสลบไป...”
“เอ๋!!”
ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกันแต่โพรทาเลียกับได้ยินว่าเสียงอุทานนั้นออกมาถึง 9 เสียง โพรทาเลยสงสัยทันทีว่าทำไมจากเสียงที่น่าจะมีแค่6 เสียง แต่ทำไมมีถึง 8 เสียงได้โพรทาเลียค่อยๆ หันไปมองทางด้านที่พวกพี่ๆ อยู่ก็ทำให้เธอเห็นว่าสองสาวบ้านแจ็กสันทำเอาโพรทาเลียถึงกับชี้ไปข้างหลังมาร์โค มาร์โคเห็นพี่สาวชี้มาข้างหลังเขาทุกคนต่างมองไปทางที่โพรทาเลียเห็นทุกคนก็หน้าซีดเหมือนกัน มาร์โคเลยค่อยๆหันไปข้างหลัง เขาก็เห็นเข้ากับพี่สาวฝาแฝดเขา
“พวกพี่สองคน!! มาทำอะไรนะ!!”
ตรงหน้าของมาร์โค คือพี่สาวของเขา คารีเซลกับเรน่าสองสาวยิ้มออกมาทันที ก่อนจะพูดพร้อมกัน
“ก็เห็นว่าพี่โพรทาเลียะโจากต้นหนึ่งไปต้นหนึ่งเลยสงสัยนะว่าพี่เขาเป็อะไร แถมทำหน้าน่ากลัวอีก เลยตามมาเพราะห่วงนะ”
“เอ๋...” มาร์โคใทันที
“หือ?” โพรทาเลียขมวดคิ้วทันทีที่ว่าทำไมสองสาวถึงรู้ว่าเธอเป็ใคร“เดียวนะทั้งสองคน โพรทาเลียไม่ได้อยู่ที่นี้นะ”
โพรทาเลียเริ่มแก้ตัวเพื่อทำให้ทั้งสองคนคิดว่าตาฝาด
“อ้าว...พี่ค่ะ” สองสาวขมวดคิ้วพูดพร้อมกันแล้วพวกเธอก็เดินตรงมาหาโพรทาเลียที่กำลังนั่งอยู่
“พี่จะเล่นมุกว่าตัวเองไม่ใช่พี่โพรทาเลียเหรอคะ”คาเร็นน่าพูดขึ้น
“จริงด้วยค่ะ” เรน่าย่อตัวนั่งลงแล้วพูดขึ้น
“พี่โพรทาเลีย!” ทั้งสองคนพูดพร้อมกันพวกเธอเขยิบเข้ามาใกล้ตัวโพรทาเลีย
โพรทาเลียหลบหน้าอย่างลำบากใจเธอละสงสัยเลยว่าทำไมสองคนนี้ถึงรู้เื่ของเธอได้ เธอเลยลองถามทั้งสองคนดู “ทะ....ทำไมพวกเธอคิดว่าฉันคือโพรทาเลียกันล่ะ!?”
“ก็ตอนที่พวกเราอยู่ในควันกันทั้งสามคนนะคะ” คาเร็นน่าพูดเสริมขึ้นมา
“ตอนนั้นพี่ติดต่อมาแล้วมาร์โคเรียกพี่ว่าพี่โพรยังไงล่ะคะ” เรน่าก็พูดถึงสิ่งที่เธอรู้ว่าทำไมถึงรู้ว่าคีย์คือใคร
โพรทาเลียได้ยินสองแฝดพูดก็ถึงกับหันไปหามาร์โค “มาร์โคคคคคคคคคคค!!”
“ผมขอโทษ!! ตอนนั้นมันเผลอนี่น่า!!” มาร์โคทำหน้าแสยะยิ้มทันที
“เฮ้อ....” โพรทาเลียนั่งกลุ้มใจเลยว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่ 3คนที่รู้เื่ของเธอ แต่เป็ 5 คนในวันเดียว “โอเคงั้น!!ทุกคนที่รู้แล้วว่าฉันคือใคร งั้น...ได้โปรดอย่าเอาเื่นี้ไปบอกใครอีกไม่มีข้อแม้ ถึงจะเป็ครอบครัวก็ตาม!!”
“ว่าไงนะ!” ทั้ง 5 คนที่พึ่งรู้สงสัยเลยว่าทำไมต้องปิดบัง
“เราต้องปิดเงียบเลยเหรอ?” คารีเซลถามโพรทาเลีย
“ขอโทษนะ คารีเซลพี่ไม่อยากให้พวกอสูรในค่ายรู้ตัวหรอกนะ”
“เดียวนะ!!” อาร์เธอร์ตาโตทันที“ในค่ายมีอสูรเหรอ! ?”
“ใช่” โพรทาเลียตอบด้วยสีหน้านิ่ง
“ว้อยยยยยยยยย!!” อาร์เธอร์กลัวขึ้นมาทันที“แบบนี้ต้องบอกพวกแซเทอร์ที่อยู่ในค่ายนะ!!”
“อาร์เธอร์!!” โพรทาเลียเรียกชื่ออีกฝ่ายอาร์เธอร์มองโพรทาเลียทันที “ขอล่ะถ้าบอกทุกคนได้แตกตื่นแน่ๆ อย่างพวกแซเทอร์เป็ต้น”
“แน่อยู่แล้ว!” อาร์เธอร์ทำหน้าเจื่อนๆ
“ไม่ต้องห่วง อาร์เธอร์ถ้าพวกของนูอัสยังไม่มายุ่งกับพวกแซเทอร์ พวกนั้นคงไม่กินนายหรอกนะ”
“อ๊ากกกกกกกก กินเหรอ!?” อาร์เธอร์ตื่นกลัวทันทีเขารีบเข้าไปหาโพรทาเลียแล้วเขย่าตัวเธอ “กินเหรอ!? แล้วแบบนี้คนที่หายไปบ่อยๆ แปลว่าโดนพวกอสูรพวกนั้นกินเหรอ!!”
โพรทาเลียได้ยินที่อีกฝ่ายพูดเธอก็หันไปถามทันที “เอ๋...มีคนหายไปด้วยเหรอ?”
“ใช่ พวกแซเทอร์ที่มีอายุเยอะหายตัวไปเรื่อยๆ ั้แ่ เมื่อ 3 ปีก่อนนะตอนนี้เลยเหลือแค่พวกคนหนุ่มๆ ขอละโพรทาเลีย ช่วยพวกเราด้วย!!”
“เอ่อ...เดี๋ยวจะคิดหาวิธีให้ละกันนะ...” โพรทาเลียคิดเลยว่ามีคนหายไปไม่แน่อาจจะโดนพวกอสูรพวกนั้นจับกิน “แปลว่าหนึ่งในพวกนั้นมีั์ไซคลอปส์อยู่ด้วยสินะ”
“ยื้ออออออออออ!!”
โพรทาเลียพูดเยอะจนอาร์เธอร์ร้องด้วยหวาดกลัวเข้าไปอีก
โพรทาเลียเริ่มรำคาญหมอนี้ขึ้นแล้วนี่สิ “ใครช่วยจัดการอาร์เธอร์ทีสิ!!”
“รับทราบค่ะ!!” สองพี่น้องอันเดอร์วู้ดจัดการพี่ชายของตัวเองทันทีเขาโดนจับมัดทันที
“แต่นะ...เื่ที่มีอสูรอยู่ในค่ายพักไปก่อนตอนนี้พี่อยากรู้แล้วล่ะว่ายาที่ใส่ในเครื่องพ่นควันนั้นคืออะไร? แล้วใครเป็คนสร้างนะ โพรทาเลีย” โอราอุสพูดขึ้น
โพรทาเลียหันไปมองพี่ชาย ก่อนจะพยักหน้า “ค่ะ...ยาในเครื่องพ่นควันนั้นก็คือยาสลบ...ส่วนคนสร้าง...หรือหนูเอง...”
ทุกคนต่างตื่นใกันหมดทันทียกเว้นเทพีเธอทำหน้าสงสัยว่าที่โพรทาเลียพูดมาจริงแค่ไหน
“เดียวนะโพร ตอนนั้นยาที่เธอสร้างเธอทำร้ายหมดแล้วนี่น่า?”
“ใช่ แต่ดูเหมือนว่า เ้านั้น แซเทิร์นส่งยาบางส่วนออกมาข้างนอกนี้ด้วยนะสิ!!”โพรทาเลียขมวดคิ้วทันที
“แย่เลยนะนั้น” ลิซ่าส่ายหน้าทันทีก่อนจะคิดขึ้น “แบบนี้...แล้วยาตัวอื่นล่ะ?”
“จริงด้วย!!” โพรทาเลียขมวดคิ้วทันที“คงต้องจัดการทุกอย่างก่อนที่นูอัสจะทำอะไรบ้าๆ อีก”
“เอ่อ...ขอโทษนะ...” โอราอุสยกมือขึ้นก่อนจะถามขึ้น "ถ้ารู้ถึงตัวยาแล้วว่าคืออะไร...แล้วยาแก้มันมีไหมนะ"
โพรทาเลียมองพี่ชายของตัวเอง ก่อนจะทำหน้าซีเรียส “มันมีแค่สูตรนะแต่วัตถุดิบนะ...”
“วัตถุดิบอยู่ที่เกาะที่แซเทิร์นอยู่ถึงตัวยาสลบจะหาตามรอบโลกได้แต่ก็ยาก แต่ตัวยาแก้ยิ่งหายากกว่าเดิมอีกนะ” ลิซ่าพูดขึ้นทันที
“ว่าไงนะ!!”
ทุกคนที่ฟังก็อึ้งอีกกับสิ่งที่ได้ยินพวกเขาไม่นึกเลยว่ายาที่โพรทาเลียสร้างจะดูยุ่งยากอะไรแบบนี้
“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ” เนเวอร์รี่ถามขึ้น
“ถ้าอยากได้วัตถุดิบทั้งหมด หนูมีนะ” เสียงของคาเร็นน่าดังขึ้น
ทุกคนต่างงงเลยว่าเสียงมาจากไหนพวกเขาต่างหันมองกันเป็สายตาเดียวกันว่าเสียงเมื่อกี้มาจากไหนกันโพรทาเลียรู้เลยว่าเสียงใคร เธอเลยล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าคาดเอวของเธอแล้วก็หยิบลูกแก้วขึ้นมา
“ลูกหมายความว่าไง? คาเร็นน่า”
คาเร็นน่าออกมาให้เห็นตัวเธอที่อยู่ในลูกแก้ว “พอดีหนูเก็บของที่แม่ชอบทำยามาตลอด1 ปี หนูเก็บทุกอย่างไว้ในกระเป๋าคาดเอวที่แม่ทำให้หนูนะคะทุกส่วนผสมอยู่ในขวดที่แม่ชอบเก็บบ่อยๆ นะคะ”
“ถึงได้!! แม่สงสัยว่าทำไมของหายไปไหนสินะ!!เก่งมาก! คาเร็นน่า”
“แหะๆ” คาเร็นน่าได้รับคำชมจากแม่ของตัวเองเธอก็เขินทันที
“งั้นแม่ก็ต้องหาวิธีพาลูกออกมาให้ทันก่อนที่ผู้คนจะตายซะก่อน!!”
“ถูกต้องค่ะ!”
โพรทาเลียเอาหน้าผากัักับลูกแก้วเธอรู้สึกถึงสายตาสงสัยบางอย่างขึ้นมา เธอค่อยๆ หันกลับไปมองคนอื่นๆที่กำลังมองเธอด้วยความอึ้งอยู่
“โพรทาเลีย...” เนเวอร์รี่เอ่ยชื่อโพรทาเลียแล้วยกนิ้วชี้มาทางเธอ
“นี่พี่...” สองสาวก็พูดขึ้นเช่นกันเมื่อเห็นลูกแก้วเรียกพี่สาวว่าแม่
โพรทาเลียแสยะยิ้มทันที “เอ่อ...คือว่า...เื่มันซับซ้อนนะ...แฮะๆ”
“โพรทาเลียยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”
จบตอนที่ 22 โปรดติดตามอ่านตอนที่23 ต่อไป
2K
