ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

ข้าราชบริพารในวังหลวงต่างวุ่นวายกับการเตรียมฉลองพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้ แต่ถึงกระนั้นทางวังหลวงก็มิลืมส่งของขวัญมาร่วมแสดงความยินดีกับอ๋องสี่และจิ่งอัน

"ท่านอ๋อง พระชายา องค์ฮ่องเต้ได้ให้กงกงประจำพระองค์นำของขวัญมาให้แต่ตอนนี้ทางวังหลวงกำลังวุ่นวายเพราะเตรียมจัดงานพระราชสมภพแก่องค์ฮ่องเต้จึงมิได้อยู่รอ"

"อื่ม คงเป็นเช่นนั้นจริงเพราะเท่าที่ได้ยินมาตอนนี้ทั้งเมืองกำลังวุ่นวายเพราะการจัดเตรียมงานอยู่ไม่น้อย พ่อบ้านเฉินได้ให้ของฝากแก่ท่านกงกงไปหรือไม่"

"เรื่องนั้นย่อมไม่สามารถลืมได้พะยะค่ะ"

พ่อบ้านเฉินเอ่ยตอบเซียวมู่หรงที่นั่งกินผลไม้รสเปรี้ยวอยูข้างพระชายาอย่างเอร็ดอร่อย

"คุณหนูตระกูลอีได้ฝากของขวัญมาให้พระชายาด้วยพะยะค่ะ"

ชายมากอายุนำของมาให้จิ่งอันที่นั่งปอกผลไม้ให้สามี เสี่ยวเถารับของมาก่อนจะยื่นให้แก่คุณหนูของตน หญิงสาวนำของขึ้นมาดูก่อนจะเปิดออกมาแล้วยื่นให้เซียวมู่หรงดู

"โสมและรังนก คุณหนูตระกูลอีช่างใส่ใจเจ้ายิ่งนัก"

"อีสือถือได้ว่าเป็นคนที่น่าคบคนหนึ่งเพคะ"

จิ่งอันยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปหาเสี่ยวเถาที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากนาง

"เสี่ยวเถา เจ้านำกล่องขนมที่ข้าเตรียมไว้ส่งใปให้คุณหนูตระกูลอี 2 กล่องนะ อีกกล่องส่งให้ท่านพ่อ"

"เพคะพระชายา"

เสี่ยวเถาคับนับจิ่งอันก่อนจะเดินออกไปจัดการเรื่องที่หญิงสาวได้สั่งนางทันที

"ท่านพี่ไม่ต้องการกินคุ้กกี้หรือเพคะ"

เซียวมู่หรงส่ายหน้าไปมาช้า ๆ ตั้งแต่ที่เขามีอาการแพ้ท้องแทนจิ่งอัน ปากของเขาก็มิสามารถทานของหวานได้อีกเลย แม้กระทั่งชาที่เคยหอมและเป็นของที่เขาชอบดื่มก็ยังไม่สามารถดื่มได้ แต่สิ่งที่เขากลับชอบทานมากกลับกลายเป็นผลไม้ เรียกได้ว่าตอนนี้เขาและจิ่งอันแข่งกันกินผลไม้ก็ว่าได้

"พระชายา เมื่อสักครู่ห้องครัวได้ผลไม้จากทางใต้ไม่ทราบว่า...."

"บอกห้องครัวให้นำออกมาได้เลย ข้าและพระชายารออยู่"

"เพคะ"

"จริงสิแม่นม หากมีผลไม้อะไรในตลาดก็ให้ทางห้องครัวจัดซื้อมาให้หมดเลยนะ"

"เพคะ ๆ "

สตรีมากอายุอมยิ้มกับท่าทางของเซียวมู่หรง เพราะตั้งแต่พระชายาทรงตั้งครรภ์องค์ชายน้อยของนางเหมือนกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง พระองค์ชอบเดินมาอ้อนแม่นมให้หาผลไม้มาให้ทานแทบจะทั้งวัน

"ท่านอ๋อง"

เมื่อเห็นว่าอ๋องสี่และจิ่งอันนั่งกันเพียงลำพัง เหวินจูได้เดินมาทำความเคารพแก่เซียวมู่หรงและจิ่งอัน

"เรื่องที่ให้ไปตามเป็นอย่างไรบ้าง"

"ทูลท่านอ๋อง ตอนนี้จวนอ๋องหุ้ยและอ๋องสามต่างเงียบสงบผิดปกติพะยะค่ะ"

เซียวมู่หรงพยักหน้าช้า ๆ คิ้วคู่งามขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด

"เช่นนั้นให้จับตาดูต่อไป ส่งคนไปคุ้มครององค์รัชทายาทด้วย"

"พะยะค่ะ"

"งานฉลองพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้ดูยิ่งใหญ่มากนะเพคะ"

จิ่งอันหันมาคุยกับเซียวมู่หรงที่ยังเคี้ยวผลไม้อยู่ในปากตุ้ย ๆ ชายหนุ่มหันมายิ้มให้ภรรยาของตนก่อนจะพยักหน้ารับ

"ใช่ ตอนนี้ผู้คนต่างหลั่งไหลเข้ามาในเมืองหลวงจนตอนนี้แทบจะรู้สึกเหมือนกับว่าเมืองหลวงนั้นดูเล็กลงไปมาก"

"คนเยอะ เรื่องแยะ"

"ถูกของเจ้า ผู้คนที่เข้ามาต่างล้วนแล้วแต่มีจุดประสงค์ที่แตกต่างกันออกไป เราจึงต้องป้องกันไว้ทุก ๆ ทาง"

"แล้วทางในวังล่ะเพคะ ตอนนี้คงวุ่นวายไม่ต่างจากท่านพี่เป็นแน่"

"ถูกต้อง แต่กระนั้นหากจะมิจัดงานฉลองพระราชสมภพก็มิสามารถทำได้"

จิ่งอันพยักหน้าอย่างเข้าใจแต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวกลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ'งานนี้ข้าคงต้องเตรียมตัวเตรียมใจเสียแล้ว'

"ท่านอ๋อง ช่างตัดชุดมาแล้วเพคะ"

บ่าวรับใช้เข้ามาแจ้งแก่เซียวมู่หรงและจิ่งอัน

"ท่านพี่สั่งให้ช่างมาตัดชุดหรือเพคะ"

"ใช่ ชุดที่มีของเรามันเก่าแล้ว เราจึงออกแบบชุดใหม่ให้เจ้าสวมใส่ในวันงาน"

จิ่งอันพยักหน้าช้า ๆ'ชุดที่ใส่เก่าแล้ว? ฮึฮึ อย่าหาว่าเก่าเลย ที่มียังใส่ไม่หมดเสียด้วยซ้ำ' ตั้งแต่จิ่งอันแต่งเข้าจวนอ๋องสี่มา ชายหนุ่มตัดชุดไว้รอนางมากมายและทุกชุดที่ตัดล้วนเข้าคู่กับของเซียวมู่หรงทุกชุด