รักกี่ครั้งก็ยังเป็นเธอ

.

.

เลยเวลานัดมาเกือบชั่วโมงแล้ว แต่นทียังไม่มา ฟ้าใสได้แต่นั่งชะเง้อมอง " คุณรอนานรึเปล่า พอดีผมเพิ่งประชุมเสร็จ " นทีเดินมาด้วยท่าทางเร่งรีบ " ไม่นานค่ะ ฉันก็เพิ่งมาเหมือนกัน " ฟ้าใสรีบลุกขึ้นเอามือจัดชุด ด้วยความตื่นเต้น " งั้นเราไปกันเลยไหม? " " ค่ะ " นทีเดินนำไปที่รถ แต่นทีก้าวขายาวมากทำให้ฟ้าใสต้องวิ่งเอา ถ้าเดินตามคงไม่ทัน

.

.

.

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

เป็๞ร้านที่เห็นวิว 360 องศา ร้านตกแต่งหรูหราและโรแมนติกมาก " คุณไม่ถ่ายรูปเหรอ? " พอพนักงานมาเสิร์ฟอาหารฟ้าใสก็ทานเลยทันที ~ ฉันรอคุณเกือบ 2 ชั่วโมง หิวจะแย่... ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูปหรอก ~ ฟ้าใสคิดในใจ " ทำไมคะ? " " เปล่า ผมเห็นโต๊ะอื่นๆผู้หญิงเขาจะถ่ายรูปก่อนทานไง " นทีพูดตะกุกตะกัก " ปกติฉันก็ชอบถ่ายรูปนะคะ แต่ครั้งนี้ฉันขอบันทึกไว้ตรงนี้ค่ะ " ฟ้าใสชี้ไปที่หัวใจของตนเอง " เวลาอยู่กับคุณ ฉันจำทั้งภาพและความรู้สึกได้ดีเลยค่ะ ภาพบางภาพที่ถ่ายไว้ ฉันจำความรู้สึกตัวเองตอนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ ฉันไม่เคยลืมค่ะ " ฟ้าใสจ้องมองนทีด้วยสายตาอันหวานเยิ้ม " ทานเลยดีกว่าเดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด " นทีหลบตาฟ้าใส ด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ฟ้าใสอมยิ้มอย่างมีความสุข

.

.

.

ทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็นั่งคุยกันครู่หนึ่ง " กลับกันเลยไหม? " นทีถามฟ้าใส " งั้นขอถ่ายรูปกับคุณสักรูปนะคะ " " ไหนคุณบอกว่าจะเก็บไว้ในนี้ไง " นทีเลียนแบบท่าทางของฟ้าใส " ฉันเก็บไว้แล้วค่ะ แต่ฉันรู้แค่ความรู้สึกตัวเองหนิคะ ไม่เห็นรู้ความรู้สึกของคุณเลย ถ่ายรูปออกมา ฉันจะได้ดูไงคะ ว่าคุณมีความสุขไหม " นทีได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไป ฟ้าใสยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายทันที " 123 ยิ้มค่ะ " ฟ้าใสถ่ายโดยที่นทียังไม่ทันตั้งตัว ฟ้าใสนั่งดูรูปและยิ้มอย่างมีความสุข " ผมขอดูหน่อย " นทีพูดพร้อมยื่นมือมา ฟ้าใสเอาให้ดูและรีบเอาคืนอย่างไว เพราะกลัวนทีจะลบ " ผมยังไม่ทันตั้งตัวเลย " " แบบนี้น่ารักแล้วค่ะ " นทีนั่งมองด้วยความมันเขี้ยวกับความน่ารักของฟ้าใส แต่นทีพยายามเก็บอาการของตัวเองไว้

.

.

.

ทานอาหารเสร็จนทีก็มาส่งฟ้าใสที่โรงเเรม " งั้นผมขอตัวก่อน " นทีพูดพร้อมเดินกลับไปที่รถ " เดี๋ยวค่ะ พรุ่งนี้คุณว่างไหมคะ คือ... พรุ่งนี้ฉันมีงานแค่๰่๭๫เช้า ๰่๭๫บ่ายว่างไม่มีอะไรทำอะค่ะ " " แล้วยังไง? " " ก็... ถ้าคุณว่างเราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันไหมคะ? " " พรุ่งนี้ผมไม่ว่าง " " อ๋อค่ะ งั้นไม่เป็๞ไรค่ะ กลับดีๆนะคะ " ฟ้าใสยืนมองนทีเดินไป ก่อนขึ้นไปบนห้อง

.

.

.

วันต่อมา..

ทำงานเสร็จ ฟ้าใสก็กลับมานอนที่ห้อง นอนพลิกตัวไปพลิกมาจน 5 โมงเย็น ฟ้าใสเสิร์ชหาสถานที่เดินเที่ยวใกล้ๆโรงแรม เพราะไม่อยากนอนเหงาอยู่ที่ห้อง และหิวมากด้วย

ณ. ตลาดนัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

ฟ้าใสเดินดูของด้วยความเพลิดเพลิน มีทั้งของกิน เสื้อผ้า เยอะมากจนเลือกไม่ถูก " นั่นคุณนทีหนิ " ฟ้าใสเห็นนทียืนอยู่ เลยวิ่งไปหาด้วยความดีใจ แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาควงแขนนทีและเดินไปด้วยกัน ฟ้าใสมือสั่นใจหวิวๆ ทำอะไรไม่ถูก จู่ๆอาการหิวก็หายไปในพริบตา ฟ้าใสตัดสินใจกลับห้องมาทันที 

.

.

.

" ไหนบอกมีงานไง คนนิสัยไม่ดี เมื่อวานเพิ่งพาเราไปกินข้าว วันนี้ไปกับผู้หญิงคนอื่นได้หน้าตาเฉย อีตาบ้าเอ้ย " ฟ้าใสนั่งพูดคนเดียวอยู่ในห้อง พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ~ตึ้ด.. ตึ้ด..~ เสียงโทรศัพท์ฟ้าใสดังขึ้น " อืม " ฟ้าใสรีบเช็ดน้ำตาก่อนรับโทรศัพท์ " ถ้านิน่าไม่บอก ฉันคงไม่รู้ว่าแกไปกรุงเทพฯ " มดแดงพูดขึ้นทันทีที่ฟ้าใสรับสาย นิน่าและมดแดงวีดีโอคอลมา " ฉันเองก็ไม่รู้ล่วงหน้าเหมือนกัน มันเป็๲งานด่วนน่ะ " " แล้วนั้นแกเป็๲อะไร เสียงเหมือนคนเพิ่งร้องไห้มาเลย " มดแดงถาม " เปล่า ฉันเพิ่งตื่นนอนอ่ะ " " ตาแกก็บวม " นิน่าเสริม " เกิดอะไรขึ้น " นิน่าและมดแดงพูดพร้อมกัน เพื่อนทั้งสองต่างจ้องฟ้าใส

.

.

.

" ก็ได้ ฉันบังเอิญเจอคุณนทีที่นี่ด้วย " ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงแ๶่๥เบาอย่างหมดแรง " เขาตั้งใจไปหาแกรึเปล่า? " นิน่าถาม " เปล่า เขามาทำงาน เขามีโรงแรมอยู่กรุงเทพด้วย " " แล้ว " " เมื่อวานเขาพาฉันไปทานข้าว " " อร้ายย " นิน่ากรี้ดออกมาด้วยความตื่นเต้น " วันนี้ฉันไปสัมมนาแค่๰่๥๹เช้า เลยชวนคุณนทีไปเที่ยว แต่เขาบอกว่าเขาติดงาน แต่ฉันเห็นเขาไปเดินเล่นกับผู้หญิงคนหนึ่ง " ฟ้าใสเริ่มมีสีหน้าเศร้าหมอง " อาจจะเป็๲เพื่อนของคุณนทีก็ได้มั้ง " มดแดงพูด " แล้วทำไมแกไม่เข้าไปทักเขาล่ะ จะได้รู้ แกคงเดินกลับห้องแบบนางเอกเอ็มวีสิน่ะ " นิน่าพูด " ฉันสับสนอ่ะ และไม่รู้จะเข้าไปหาเขาในฐานะอะไร หรือโกรธเขาในฐานะอะไร อยู่ๆความคิดพวกนี้ก็โผล่เข้ามา " " เอาน่า แกอย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้น เขาอาจจะเป็๲เพื่อนเหมือนที่มดแดงบอกก็ได้ " " ใช่ แกทำใจให้สบายก่อนน่ะ " เพื่อนทั้งสองต่างให้กำลังใจ " งั้น ฉันนอนก่อนน่ะ พรุ่งนี้ต้องไปเอาเอกสารแต่เช้า " " แล้วแกจะกลับมาพรุ่งนี้เลยไหม? " นิน่าถาม " อืม รับเอกสารเสร็จก็กลับเลย " " โอเค ไว้เจอกัน " " อืม " " บ๊ายบาย " ฟ้าใสถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนนอนลง

.

.

.

เช้าวันใหม่...

ฟ้าใสตื่นมาพร้อมตาที่บวมเป่งเพราะร้องไห้เมื่อคืน วันนี้เ๹ื่๪๫งานไม่มีอะไรมากแล้ว แค่ไปรับเอกสารก็กลับได้เลย ฟ้าใสกลับมาที่โรงแรมเพื่อเช็คเอาท์และกลับภูเก็ต " คุณ " เสียงเรียกที่ทำให้ฟ้าใสใจสั่นระรัว ฟ้าใสค่อยๆกันมามองนที " คะ " " คุณทานอะไรรึยัง ไปหาอะไรทานกันไหม คือผมกำลังไปทานข้าวพอดี " นทีพูดตะกุกตะกัก " คือ ฉันกำลังจะกลับอ่ะค่ะ เรียกเเท็กซี่ไว้แล้วด้วย ต้องขอโทษด้วยนะคะ ฉันคงไปทานข้าวกับคุณไม่ได้ " ฟ้าใสฝืนยิ้มให้นที " งั้นไม่เป็๞ไร " " งั้น.. ฉันขอตัวก่อนนะคะ " " ครับ " ฟ้าใสเดินลากกระเป๋ามาขึ้นรถแท็กซี่หน้าโรงแรม

.

.

.

พอขึ้นรถฟ้าใสก็รู้สึกกระวนกระวาย " กลับไปดีไหมน่ะ ถ้ากลับไปเสียหน้าแย่ แถมขึ้นเครื่องไม่ทันอีก " ฟ้าใสมือมือปิดหน้าและสายหัวไปมา " คุณเป็๞อะไรรึเปล่าครับ? " คนขับแท็กซี่ถามเมื่อเห็นท่าทีของฟ้าใส " เอ่อ.. คือ.. เปล่าหรอกค่ะ พอดีคิดอะไรนิดหน่อยอะค่ะ " " อ๋อครับ " ฟ้าใสพยายามเก็บอารมณ์ไว้

.

.

.

ณ. จังหวัดภูเก็ต

ฟ้าใสเดินเข้าบ้านด้วยท่าทีหงอยๆ " อร้ายย!!!!! " เมื่อเข้าบ้านฟ้าใสก็กรี้ดออกมา จนมดแดงและนิน่าที่กำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัวรีบวิ่งออกมาดู " แกเป็๲อะไร? " มดแดงถามฟ้าใส " พวกแกมากัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่? " ฟ้าใสถามเพื่อนทั้งสอง " สักพักแล้ว ฉันสองคนมาเตรียมกับข้าว แกมาเหนื่อยๆจะได้กินเลยไง แล้วแกเป็๲อะไร จะตอบได้รึยัง? " นิน่าถามกลับด้วยความสงสัย 

.

.

.

" ฉันเพิ่งทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตลงไป " เพื่อนทั้งสองต่าง๻๠ใ๽ " แกทำอะไร? " มดแดงเดินเข้ามาใกล้ฟ้าใส " คุณนทีชวนฉันไปทานข้าว แต่ฉันปฎิเสธอ่า " ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง " เห้อ... " เพื่อนทั้งสองต่างเดินไปในครัว " เดี๋ยวสิ พวกแกจะไม่ฟังฉันหน่อยเหรอ? " ฟ้าใสเดินตามเพื่อนไปในครัว