เสี่ยวเป่า ลูกรักสวรรค์พลิกชะตา

แสงอรุณของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านม่านลูกไม้อย่างอ่อนโยน แต่บรรยากาศภายในห้องนอนของเสี่ยวเป่ากลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ยังไม่จางหาย มู่เฉิง ในชุดสูทที่ดูยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งเฝ้าทั้งคืน ยืนกอดอกมองร่างเล็กๆ ของลูกสาวที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียง โดยมี ซูหว่าน นั่งกุมมือน้อยๆ ไว้ไม่ห่าง และ คุณท่านมู่ ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

"อาเฉิง... เรื่องเมื่อคืนมันเกินกว่าที่ย่าจะจินตนาการได้จริงๆ" คุณท่านมู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ย่าเคยได้ยินแต่เรื่องเล่าเก่าๆ เกี่ยวกับพลังลี้ลับในตระกูลเรา แต่ไม่คิดว่ามันจะมาปรากฏชัดแจ้งในตัวหลานสาวตัวน้อยแบบนี้"

มู่เฉิงถอนหายใจยาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและห่วงใย "ผมผิดเองครับที่ประเมินหลิวจื่อหานต่ำไป ผมคิดว่ามันแค่จะเล่นงานเราทางธุรกิจ แต่การที่มันจ้างหมอผีมาทำร้ายเด็กถึงในบ้านแบบนี้ มันคือการประกาศสงครามที่ไม่มีขีดจำกัด"

ซูหว่านเงยหน้าขึ้นมองมู่เฉิง น้ำตาคลอเบ้า 
"คุณมู่คะ... พลังของเสี่ยวเป่ามันเหมือนดาบสองคม เมื่อคืนลูกกระอักเลือดเพราะพยายามปกป้องเรา ฉันกลัวว่าถ้ามีครั้งต่อไป... ร่างกายเล็กๆ ของลูกจะรับไม่ไหว"

มู่เฉิงก้าวเข้าไปวางมือบนไหล่ซูหว่านอย่างมั่นคง "ผมสัญญาหว่านเอ๋อร์ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาของดีมาคุ้มครอง หรือต้องจ้างกองกำลังระดับโลกมาเฝ้าคฤหาสน์นี้ 24 ชั่วโมง ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเสี่ยวเป่าได้อีก พลังนี้อาจจะเหนือธรรมชาติ แต่ความรักที่ผมมีให้ลูก... มันแข็งแกร่งกว่าคาถาอาคมใดๆ"

แผนการร้ายในมุมมืด

ในขณะเดียวกัน ณ สำนักลี้ลับของ อาจารย์กุมภ์ กลิ่นธูปและไออาคมดำยังคงอบอวลไปทั่วห้อง หลิวจื่อหาน นั่งจิบน้ำชาอย่างไม่สบอารมณ์นักที่แผนการเมื่อคืนถูกขัดขวาง แต่คำพูดของอาจารย์กุมภ์กลับทำให้เขาเริ่มมองเห็น "โอกาส" ที่ใหญ่กว่าเดิม

"ประธานหลิว... อย่าเพิ่งโมโหไป" อาจารย์กุมภ์เอ่ยพลางลูบหุ่นพยนต์ที่ไหม้เกรียม "เด็กคนนั้นมี 'จิตบริสุทธิ์' ที่หาได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี พลังสีทองที่ข้าสัมผัสได้เมื่อคืน หากเราได้ตัวนางมา และข้าสามารถทำพิธี 'เปลี่ยนถ่ายดวงจิต' ได้... พลังนั่นจะกลายเป็นของท่าน ท่านจะกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือทุกคนทั้งในโลกธุรกิจและโลกมืด"

จื่อหานหูผึ่ง ดวงตาฉายแววโลภอย่างเห็นได้ชัด "อาจารย์หมายความว่า ถ้าผมได้ตัวเด็กนั่น ผมจะสามารถควบคุมทุกอย่างได้งั้นหรือ?"

"ถูกต้อง... แต่มู่เฉิงคุ้มครองนางหนาแน่นเกินไป การจะบุกเข้าไปในคฤหาสน์ที่มีพระเครื่องศักดิ์สิทธิ์และบอดี้การ์ดพร้อมพรั่งนั้นยากนัก" อาจารย์กุมภ์ยิ้มเหี้ยม "เราต้องล่อให้พญามังกรพา 'มุกมังกร' ออกมานอกรังเอง"

งานเลี้ยงสมาคมการค้า: เวทีแห่งการล่า

จื่อหานขบคิดครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มออกมา "อีกสามวันจะมีงานเลี้ยงการกุศลของสมาคมการค้าชุดใหม่ ซึ่งมู่เฉิงต้องไปปรากฏตัวเพื่อรักษาความเชื่อมั่นของนักลงทุน และเขารู้ดีว่าหากไม่พาครอบครัวไปด้วย สังคมจะยิ่งครหาเรื่องข่าวลือที่ผมปล่อยไว้"

"นั่นแหละคือโอกาส" อาจารย์กุมภ์กล่าว "ข้าจะเตรียม 'ยันต์มหาละลวย' และ 'ผงสะกดวิญญาณ' ชนิดพิเศษที่พระเครื่องของมู่เฉิงจะตรวจจับไม่ได้ในทันที ทันทีที่เด็กนั่นเดินเข้างาน ข้าจะใช้อาคมพรางตาเพื่อชิงตัวนางออกมาท่ามกลางฝูงชน"

จื่อหานกำหมัดแน่น "ครั้งนี้ห้ามพลาด! ผมจะเตรียมทีมชิงตัวที่เก่งที่สุดไว้รองรับที่ประตูหลังงาน ทันทีที่เด็กนั่นหลุดจากมือมู่เฉิง... ผมจะพานางไปยังที่ที่ไม่มีใครตามหาเจอ!"
ลางสังหรณ์ที่เริ่มปรากฏ

ที่คฤหาสน์มู่

เสี่ยวเป่าเริ่มขยับตัวเล็กน้อย หนูน้อยละเมอพึมพำออกมาเบาๆ ว่า "มืดจังเลย... พ่อจ๋า อย่าไปที่ที่มีแสงไฟเยอะๆ นะจ๊ะ..."

มู่เฉิงและซูหว่านหันมามองหน้ากันทันที ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง แม้จะยังไม่รู้ว่างานเลี้ยงที่กำลังจะมาถึงคือกับดัก แต่สัญชาตญาณของคนเป็นพ่อเริ่มเตือนเขาว่า พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าหาครอบครัวมู่อีกครั้ง และครั้งนี้... ศัตรูไม่ได้ต้องการแค่ทำลาย แต่ต้องการ "กลืนกิน" จิตวิญญาณของลูกสาวเขาไปตลอดกาล