ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“เสี่ยวเป่า เจ้าหาที่ได้ดีนี่”
“อิ๋งๆ”จากนั้นไม่นานในถ้ำที่ซ่อนอยู่ไกลออกไปหลายไมล์ ถังฮวนวางหญิงในเสื้อคลุมดำบนไหล่ซ้ายเขาลงบนก้อนหินขนาดใหญ่ที่ลื่นเหมือนขัดเงาจากนั้นจึงวางอัญมณีลงอย่างระมัดระวัง เมื่อน้ำหนักที่แบกรับทั้งหมดถูกปลดออกไป จึงวางดาบยาวนั้นลงกับพื้น
น้ำหนักอาวุธของจ้าวหมาป่าวั่งเทียนนั้น เกินกว่าที่ถังฮวนคาดไว้มากจากที่เขาประเมินน้ำหนักของดาบยาวเล่มนี้ อาจมากกว่าสองร้อยกิโลกรัม
นี่เป็นเพราะถังฮวนได้กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถแบกดาบยาวขนาดสองร้อยกิโลกรัมมาได้ในขณะที่ไหล่อีกข้างยังแบกผู้หญิงอีกคนไว้ ทั้งยังมีอัญมณีอีกจำนวนหนึ่งอยู่ในกระเป๋า
“ไม่รู้ว่าใช้แร่เหล็กชนิดใดหลอมดาบนี่ขึ้นมากัน?แต่มีสิ่งหนึ่งที่ถังฮวนแน่ใจ ดาบเล่มนี้ไม่ใช่เพียง “เหล็กดำ” อย่างที่เขาใช้หลอมกระบี่เพลิงเมฆาแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงจะไม่หนักขนาดนี้
ถังฮวนวางแผนที่จะเอาดาบนี้ไปด้วย เพื่อไปหลอมอาวุธอันใหม่ๆหลังจากที่จ้าวหมาป่าทำลายมันจนเขาต้องเสียกระบี่เพลิงเมฆาไป เขาต้องหาทางชดเชยให้ได้โชคดีที่ดาบเล่มนี้นั่นไม่ใช่อาวุธระดับสูง หากเคยหลอมรวมอัญมณีไว้ก่อนหน้าแล้ว จะไม่สามารถหลอมมันขึ้นมาใหม่ได้อีก
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ถังฮวนหันไปมองหญิงสาวในชุดคลุมสีดำบนโขดหินแล้วถึงกับปวดหัวขึ้นมาแบบฉับพลัน
ลึกเข้าไปในป่า ถังฮวนไม่อาจแบกนางไปได้ทุกที่ เมื่อช่วยมาแล้วจึงไม่อาจทิ้งนางไว้คนเดียวได้ทว่าตอนนี้เขาเกิดคำถามขึ้นมาในใจ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร แม้ว่านางจะตื่นขึ้นมาได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานขนาดไหน
เขาออกเดินทางมานานกว่ายี่สิบวัน หรืออาจจะหนึ่งเดือนสิ่งที่ผู้อาวุโสมู่หยุนเรียกว่า “การจับคู่ของนักหลอม” กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า
เขาต้องเข้าร่วมการแข่งครั้งนี้ และจะต้องได้ตำแหน่งที่ดีกว่าเดิม เพื่อที่จะได้มีชื่อเสียงมากขึ้นด้วยวิธีนี้ผู้คนจากหลายสารทิศจำนวนมากจะมาหาเขาเพื่อให้หลอมอาวุธให้ไม่เพียงแต่ต้องปรับปรุบความแข็งแกร่งของเครื่องหลอมให้ทนทานแต่ยังมีแนวโน้มว่า เขาจะได้เห็นอัญมณีหากยากมามากยิ่งขึ้นด้วย
นี่เป็นวัฏจักรของนักหลอมที่ยากจะเปลี่ยนแปลง!
ก่อนการแข่งขัน ถังฮวนต้องใช้เวลาฝึกฝนการหลอมอาวุธมากขึ้นแต่หากผู้หญิงชุดดำคนนี้หมดสติไปสักสิบวันไม่ตื่นขึ้นมาสักทีจะทำอย่างไร? ถังฮวนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาแน่นอนว่าถ้าเขาเป็นคนหน้าด้านพอ คงจะค้นเอาชิ้นส่วน แผนที่เนรมิต จากตัวนางแล้วปล่อยนางมีชีวิตต่อไปตามยถากรรมแล้ว
น่าเสียดายที่ถังฮวนไม่อาจทำเช่นนั้นได้
“รอดูสักพักละกัน ดูสถานการณ์ไปก่อน ถ้าทำอะไรไม่ได้จริงๆ ก็แค่พานางออกไปจากป่า”ถังฮวนสลัดเรื่องนี้ทิ้งไปก่อน แล้วหยิบเอา “หินเรืองแสง” ออกมาจากกระเป๋าทันใดนั้นถ้ำแห่งนี้ซึ่งมีพื้นที่กว้างหลายตารางเมตรถึงกับสว่างไสวราวกับกลางวัน
โชคดีที่ยังมีรากไม้และเถาวัลย์บางส่วนปกคลุมอยู่ด้านหน้าถ้ำ ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าแสงนี้จะเล็ดลอดออกไปได้ถ้ำนี้อาจจะเป็นรังหมาป่าเก่า ตามมุมถ้ำมีมูลหมาป่าอยู่แห้งกรังหลายจุด แม้แต่กลิ่นคาวก็อบอวลอยู่ในอากาศโชคดีที่ไม่หนักหนามานักจึงพอทนอาศัยได้อยู่
“ร้อน ร้อน....”ถังฮวนหันมองไปที่หญิงสาวในชุดเสื้อคลุมดำบนก้อนหิน นางส่งเสียงครวญคราง ร่างบอบบางบิดตัวไปมาอย่างกระวนกระวาย
ถังฮวนนิ่งไป เอามือแตะหน้าผากของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำอย่างไม่รู้ตัวโอ้นางตัวร้อนจี๋เลยทีเดียว
“ทำไมถึงเริ่มตัวร้อนล่ะ?”ถังฮวนรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย โลกนี้ไม่เหมือนในชีวิตก่อน ที่นี่ไม่มียาแก้ปวดหรือยาที่แก้ไข้ จะทำยังไงให้ไข้นางลดได้?
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นไข้สินะ?”เมื่อเข้าไปมองดูใกล้ๆ ถังฮวนก็พบว่าสถานการณ์ดูผิดปกติไปเล็กน้อยร่างของหญิงสาวในชุดคลุมดำไม่เพียงแต่เปลี่ยนเป็นสีแดง แต่ทั้งคอและมือของนางก็กลายเป็นสีแดงด้วยเขาที่เผลอสัมผัสโดยไม่รู้ตัวมันร้อนแรงมากๆ
ถังฮวนย่อมไม่ใช่คนฉวยโอกาส ที่อยากจะเห็นส่วนสัดของผู้หญิง...แต่บางทีก็คล้ายว่าโอกาสมันจะมาเอง
เขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้นางเป็นแบบนี้? จ้าวหมาป่าไม่ได้แตะต้องตัวนางเลยแม้สักนิดนี่นา? หรืออาจจะเป็นเพราะนางใช้พลังเวทย์มากเกินไป มันอาจสะท้อนกลับมาก็เป็นได้
อีกอย่างหนึ่งคือ เขาก็ไม่ว่านางจะซ่อนคันธนูของไว้ที่ไหน?ตอนที่ถังฮวนแบกนางมานั้น ดูแล้วก็ไม่รู้สึกเลยว่านางมีอาวุธที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างกายมากมาย
“ร้อนเหลือเกิน....”หญิงสาวในชุดคลุมสีดำครางขึ้นอีก
มือซ้ายนางกำลังปัดป่ายไปทั่วชุดตัวเอง คิ้วทั้งสองของนางขมวดมุ่น เม็ดเหงื่อซึมออกมาจากรูขุมขนทีละหยดและเสื้อคลุมสีดำที่เพิ่งแห้งก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออีกครั้ง จนแนบเนื้อกับผิวกาย เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอ่อนช้อยงดงามยิ่ง
ถังฮวนเพลิดเพลินกับภาพสวยงามเบื้องหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ หน้าผากของเขาฉายแววกังวลเล็กน้อย
“ข้าจะทำยังไงดี?”เขาบ่นพึมพำ ถังฮวนอดไม่ได้ที่จะแตะหน้าผากของหญิงสาวดูอีกครั้ง แล้วก็ต้องตกใจ เพราะความร้อนในตัวนางเพิ่มขึ้นอย่างมากร่างกายของนางคล้ายเตาที่มีเปลวไฟลุกท่วม แม้แต่ลมหายใจที่ออกมายังร้อนราวถูกแผดเผา
ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปกว่านางจะฟื้นขึ้นมา อาจจะถูกแผดเผาจนตายเพราะความร้อนสูงมากในร่างกายได้
ถังฮวนยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่เมื่อสักครู่นี้เขาพบว่า “เตาสวรรค์เก้าสุริยัน” ที่จุดตันเถียนค่อยๆ หมุนวนมีกระแสความร้อนไหลไปตามร่างกายและผ่านฝ่ามือของเขา จากนั้นตลอดจนขึ้นไปถึงจุด หลิงเม่ย แล้วเข้าไปสู่เตาหลอม
“หือ?”ถังฮวนถึงกับผงะ รีบสะบัดมือออกจากหน้าผากของหญิงสาว แต่ภายในจุดตันเถียน “เตาสวรรค์เก้าสุริยัน” ยังคงหมุนอยู่ความร้อนที่ไหลเข้ามาในนั้นก็หลอมรวมกับลมปราณแท้ และปรับพลังในกายของเขา
“นี่มันยังไงกันแน่?”ถังฮวนถึงกับตกตะลึง แต่เตาหลอมยังคงหมุนวนต่อ เขาคิดว่าหรือนี่เป็นภาพลวงตากัน
พลังที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของผู้หญิงคนนี้ ถูกดูดซับและกลั่นกรองโดย “เตาสวรรค์เก้าสุริยัน” และเขาก็สามารถใช้มันเป็นพลังอัคคีพิสุทธิ์ได้
ในโลกนี้ยังมีสิ่งที่น่าเหลือเชื่อกว่านี้อยู่อีกหรือไม่?
จากนั้นไม่นาน ถังฮวนก็กลับมาได้สติ เห็นเสี่ยวเป่ากระโดดขึ้นไปที่โขดหินแล้วมองตรงไปข้างหน้า ดวงตาสีน้ำเงินขนาดใหญ่ดูสับสนเล็กน้อย
“ไม่เห็นมีอะไรนี่ เจ้ามองอะไรอยู่?”ถังฮวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ลองมองตามสายตามันไป ครู่ต่อมาถังฮวนแทบจะตาถลนบนก้อนหินที่ผู้หญิงคนนั้นนอนอยู่รูปร่างของนางราวกับหยกเนื้อดีเสื้อผ้าบนตัวนางหลุดออกจากตัวนางหมดสิ้น แม้แต่ชุดชั้นในก็ถูกถอดออก!
ถึงอย่างนั้นความร้อนแรงในกายนางก็ไม่ได้จางหายไป ร่างของนางคล้ายคนเพิ่งขึ้นจากสระน้ำบนผิวกายเหมือนผ้าแพรมันวาว เหงื่อไหลหยดย้อยตามสัดส่วน ร่างกายที่บอบบางของนางเหมือนงูน้ำภาพที่ดูบิดเบี้ยวนี้ เห็นแล้วน่าตื่นเต้นอย่างมาก
ถังฮวนไม่คาดคิดเลยว่าสิ่งที่เขาได้เห็นจะเป็นฉากเช่นนี้เขากลั้นหายใจไว้จนแทบจะหายใจไม่ออก หัวใจถึงกับเต้นระรัว!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 43 กระจ่างเต็มตา

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 43 กระจ่างเต็มตา

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้