เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นนอนเวลาประมาณ 10.00 น. ยังรู้สึกเจ็บที่แขนซ้ายอยู่พอควร แต่ก็ทนได้ ผมลุกจากเตียงไปหาพ่อ เพราะต้องเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ฟัง เขาน่าจะอยู่ที่ออฟฟิศภายในบ้าน เมื่อมาถึงผมเคาะประตู ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป
เขาหันกลับมาทักทายผมว่า "เฮ้ คนขี้เซา งานปาร์ตี้เป็ไงบ้าง? ลูกสนุกกับมันไหม? "
“ใช่ มันโอเค แต่มีบางอย่างเกิดขึ้น และผมต้องบอกพ่อเกี่ยวกับเื่นี้” ผมตอบ
“โอวว เล่ามาเถอะ พ่อเองก็ได้ไปงานปาร์ตี้แบบนั้นมานานมากแล้ว”
ผมบอกพ่อเกี่ยวกับงานปาร์ตี้ และการทะเลาะวิวาทที่เกิดขึ้น เมื่อผมพูดถึงการเดินทางไปโรงพยาบาลแบบสบาย ๆ พ่อของผมก็ลุกขึ้นและไปหาผม เขาจับแขนซ้ายของผมอย่างระมัดระวังแล้วพับแขนเสื้อขึ้นก่อนจะเห็นผ้าพันแผล
สองตาของพ่อเบิกกว้างก่อนจะร้องเสียงดังด้วยความตื่นใ "พระเ้า เจสัน ลูกคิดยังไง ถึงไปต่อสู้แบบนั้น ลูกอาจถูกฆ่าตายได้เลยนะ"
“มันเป็เื่ของการต่อสู้แบบกลุ่มโดยมีอันธพาล 10 คนที่ตัวใหญ่โต กับเด็กมัธยมปลายขี้เมา ผมคิดมันคงจะดีกว่า หากต่อสู้แบบตัวต่อตัว เพื่อถ่วงเวลาให้พวกตำรวจมาถึง”
“มันก็ถูกที่เลือกแบบนั้น และพ่อก็รู้ว่าลูกออกกำลังกายอยู่เสมอแต่นั่นมันก็อันตรายมากนะ..”
“พ่อที่นิวยอร์ก ผมเก่งที่สุดในชั้นเรียนศิลปะการต่อสู้ และครูของผมก็ทำให้แน่ใจว่า ผมจะจัดการตัวเองได้นอกห้องออกกำลังกาย ปีที่แล้วเขาสอนผมมากมายเกี่ยวกับการต่อสู้บนท้องถนน ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วคือการต่อสู้แบบไร้กฎเกณฑ์ และยังรู้อีกว่าเมื่อคู่ต่อสู้มีอาวุธบางอย่างอยู่ควรต้องทำยังไง ผมก็เลยรู้ว่าผมจัดการตัวเองได้ แต่ลึก ๆ แล้วก็รู้ดีว่าผมไม่สามารถใช้ กลยุทธ์ที่ดีที่สุดได้”
“และกลยุทธ์ที่ดีที่สุดคืออะไร?” พ่อของผมถาม
“รีบหนีไปให้เร็วที่สุด เลี่ยงการทะเลาะวิวาทดีกว่าต้องเข้าโรงพยาบาล แต่เมื่อวานผมไม่มีโอกาสนั้น”
ด้วยสายตาที่ครุ่นคิด พ่อของผมพูดว่า "ผมเข้าใจเหตุผลของลูกเจสันได้อย่างถ่องแท้ ตามหลักการแล้ว ผมต่อต้านการต่อสู้ หรือใช้ความรุนแรง แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะสามารถจัดการกับสถานการณ์ได้ดีกว่านี้มากนัก ในท้ายที่สุดแล้ว พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ ลูกเป็ลูกชายที่ดีคนหนึ่ง”
หลังจากนั้นเขาก็กอดผม ก่อนที่เราจะคุยเื่สัพเพเหระกันนิดหน่อย จากนั้นผมก็ขอตัว แล้วไปอาบน้ำ
—
หลังจากอาบน้ำผมก็ได้ทานอาหารเช้า ผมอยู่คนเดียวในครัวขณะที่ลิซ่า และไบรอันออกไปเยี่ยมเพื่อน ของพวกเขา
ผมกินอาหารเช้าหลังอาบน้ำ และต้องอยู่คนเดียวในครัว เพราะตอนนี้ลิซ่ากับไบรอันออกไปเยี่ยมเพื่อนบางคนข้างนอก
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาเบอร์แกรี่ เราตัดสินใจว่าเขาจะขับรถของฉันมาในครึ่งชั่วโมง
ผ่านไป 20 นาที ก็เห็นรถวิ่งมาที่บ้าน ผมเดินออกจากประตูหน้า เห็นแกรี่ขับรถฮัมวี่ของผมมาหยุด ก่อนที่แกรี่ออกจากรถ
ผมยิ้มทักทายเขาว่า "สวัสดีเพื่อน ขอบคุณที่ช่วยไว้เมื่อวานนี้"
"นี่เป็อย่างน้อยที่ฉันทำได้ แล้วจิ๋ว แขนนายเป็ไงบ้าง"
"พิจารณาโดยรวมก็ยังดี หัวเป็ไงบ้าง"
"มันแย่มาก และฉันรู้สึกว่าเมื่อวานนี้ฉันต้องจัดการมันด้วยตัวเอง - มันปวดเหมือนจะะเิ" แกรี่กล่าวด้วยสีหน้าซีดเซียว
“งั้นให้ผมพาคุณกลับบ้านนะ คุณจะได้พักผ่อน”
“คุณไม่จำเป็ต้องทำแบบนั้น ผมนัดให้นิโคลมารับผมแล้ว” แกรี่ตอบและพูดต่อพร้อมชี้ไปที่รถที่กำลังเข้าใกล้บ้าน “เธออยู่นั่น”
รถบีเมอร์ แล่นมาหยุด และนิโคลก็ออกไป เมื่อคืนผมคงเวียนหัวมากตอนที่เจอนิโคล เพราะผมไม่ได้สังเกตเธอมากนัก แต่ท่ามกลางแสงแดดเธอก็สร้างผลกระทบได้ค่อนข้างมาก เธอตัวเล็กมากสูงเพียง 5 ฟุตเท่านั้น ผมของเธอยาว และเป็สีน้ำตาลแดง เธอมีดวงตาสีเขียวมีขนตายาว คิ้วโค้ง และริมฝีปากที่ดูบูดบึ้ง เธอสวมเสื้อแขนกุดซิปหน้าสีดำพร้อมคอวี ซึ่งไม่เพียงแต่โชว์สะดือของเธอที่ถูกเจาะเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความจริงที่ว่าหน้าอกของนิโคลนั้นเล็ก แต่มันก็เหมาะสมกับรูปร่างของเธอดี นิโคลสวมกระโปรงระบายสีขาวที่โชว์เรียวขาสวยซึ่งตัดกับผิวสีแทน
“สวัสดีเจสัน ฉันนิโคล” นิโคลพูดพร้อมยิ้มให้ผม “ฉันไม่รู้ว่าคุณจะจำฉันได้จากเื่เมื่อวานรึเปล่า”
“เฮ้ นิโคล คุณพูดถูก ผมค่อนข้างเวียนหัวเมื่อวานที่เจอคุณ แต่ผมก็ดีใจนะที่ได้พบคุณอีกครั้งวันนี้” ผมตอบกลับ
“แขนเป็ยังไงบ้าง เจ็บมากไหม?”
“ไม่หรอก มันแค่ปวดนิด ๆ เท่านั้น” ผมบอกเธอ ก่อนจะถามพวกเขาทั้งสองคนต่อว่าจะเข้าบ้านไหม
“ไม่ล่ะ ขอบใจ ฉันคิดว่าฉันอยากกลับบ้านแล้วไปนอนซะ” แกรี่พูด แล้วพูดต่อ “ตกลงไหมที่รัก”
“ใช่ แกรี่” นิโคลพูด และขยิบตามาที่ผม เธอพูดต่อ “วันนี้แกรี่ดูแย่จริง ๆนะ เมื่อวานเขาน่าจะทำเหมือนเธอเจสัน เขาไม่ควรจะดื่มเบียร์นั่นเข้าไปเลย”
“ผมว่าเราไปกันเถอะ..” แกรี่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์ ก่อนที่เขาจะพานิโคลเดินกลับเดินไปที่รถและ ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในบีเมอร์ แกรี่โบกมือโบกมือว่า "พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ บักหำน้อย"
นิโคลหน้าแดงกับคำพูดนั้น แต่ผมรู้สึกประทับใจเป็พิเศษ ที่รู้ว่าชื่อเล่นของผมไม่เพียงแต่เป็ที่รู้จักโดยเพื่อนกลุ่มเล็กๆ เท่านั้น แต่ตอนนี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะแล้ว และนิโคลก็รู้สาเหตุของชื่อเล่นนั้นซะด้วย..
ผมโบกมือลาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและเดินเข้าไปในบ้าน
จบตอน
1K
