ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

ตอนที่ 42: ทางเลือกระหว่างใจ กับแผ่นดิน

รุ่งเช้าหลังเหตุการณ์ลอบสังหารหลี่อิ๋นหยาง

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงยังไม่เปิด

แต่ลานหน้าตำหนักราชครูกลับเต็มไปด้วยผู้คน—ประชาชนที่เดินทางมาดูด้วยตา ว่าผู้หญิงที่พวกเขาเรียกว่า “เสียงของแผ่นดิน” จะยังยืนอยู่หรือไม่

เหยียนซือหรงยืนอยู่ที่นั่น

ไม่พูด ไม่แสดงสีหน้า

ในมือตนมีเพียงกล่องไม้เล็ก ๆ กล่องหนึ่ง

…

เมื่อองค์ชายเฉิงเดินเข้ามา

เขาถามนางด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเดิม—อ่อนลงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“เจ้าจะทำอะไร?”

ซือหรงเปิดกล่องให้เขาดู

ภายในคือ ตราผู้ตรวจราชการพิเศษ ที่ฮ่องเต้ประทานให้

“ข้าจะคืนมัน”

เธอตอบเรียบง่าย

…

องค์ชายเฉิงนิ่งงัน

แม้จะพยายามสงบน้ำเสียง แต่แววตาไม่ปิดบังความตื่นตกใจ

“ทำไม?”

“เจ้าชนะศึกใหญ่แล้ว เจ้าคือเสียงของประชาชน เจ้าสร้างสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน…”

ซือหรงมองเขาตรง ๆ

“ข้าก็แค่คนธรรมดา”

“คนที่กำลังถูกลากให้กลายเป็นสัญลักษณ์…ทั้งที่หัวใจกำลังอ่อนแรง”

…

นางกล่าวต่อ

“ข้าเหนื่อย…ไม่ใช่เพราะการต่อสู้”

“แต่เพราะข้ารู้ว่า ยิ่งข้าก้าวไปข้างหน้า…คนที่อยู่ข้างข้า ยิ่งต้องเสี่ยง”

หลี่อิ๋นหยางยังบาดเจ็บ

ม่อหรงฉีไม่กลับมานานแล้ว

ราชครูจิ้งเหวินเหลือแต่ลมหายใจแผ่วบาง

แม้แต่เขา—องค์ชายเฉิง—ก็เกือบต้องตายเพื่อปกป้องเธอหลายครั้ง

…

ซือหรงพูดเสียงเบา

“ถ้าข้ายังเดินต่อ…เจ้าจะตามข้าไหม?”

“ทั้งที่รู้ว่าทางข้างหน้าเต็มไปด้วยเลือด?”

องค์ชายเฉิงไม่ตอบทันที

เขาเพียงเดินเข้ามาใกล้

วางมือลงบนกล่องไม้ ปิดฝาช้า ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงกว่าครั้งไหน

“เจ้ามองทางนี้…ในฐานะเส้นทางที่เจ็บ”

“แต่ข้ามองมัน…ในฐานะเส้นทางเดียวที่เจ้าจะได้เป็นตัวเอง”

…

เขาถอด “ตราของรัชทายาท” จากอกเสื้อ

แล้ววางลงเคียงข้างตราของนาง

“ถ้าเจ้าจะคืนมัน…เจ้าก็ต้องให้ข้าคืนของข้าด้วย”

…

เสียงลมหายใจของผู้คนรอบลานดังขึ้นพร้อมกัน

ทุกคนเงียบเมื่อเห็นชายผู้เป็นว่าที่กษัตริย์…เลือกจะวางมงกุฎลง

…

ซือหรงเบือนหน้าหลบ

เธอไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าผู้คนมาก่อน

แต่หยดน้ำใสกลับไหลลงโดยไม่อาจหยุด

“ข้าไม่ต้องการให้ใครยอมสละอะไรเพราะข้าอีกแล้ว…”

เขาตอบทันควัน

“ข้าสละเพราะเชื่อ ไม่ใช่เพราะรัก”

…

ฉากสุดท้ายของบท

เย็นวันนั้น

ตราผู้ตรวจราชการและตรารัชทายาท…ถูกส่งคืนไปยังห้องพระราชลัญจกร

โดยไม่มีคำร้องลา ไม่มีโองการ ไม่มีประกาศ

เพียงจดหมายสองฉบับ

หนึ่งฉบับของเขา

หนึ่งฉบับของเธอ

ที่มีข้อความเหมือนกัน

“หากวันหนึ่งแผ่นดินนี้ต้องการผู้นำ…ขอให้เลือกผู้ที่ไม่กลัวความจริง”

…

ฮ่องเต้อ่านจดหมายด้วยสายตานิ่ง

ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ และตรัสเบา ๆ กับขันทีข้างกาย

“บางครั้ง คนที่ไม่อยากครองอำนาจ…คือคนที่ควรมีมันที่สุด”

…

ตอนที่ 43:

ในขณะที่ซือหรงและเฉิงอวี้ถอยออกจากอำนาจ

ราชินีกับเสวี่ยอิงจะเริ่มเดินหมากเงา—รื้อฟื้นระบบเก่าด้วยคนใหม่

และประชาชน…จะเริ่มส่งเสียงแทนพวกเขา