เสียบโลดเลเวลลิ่ง!

ผัวะ! ตูม! ผัวะ! ตูมม!

ก๊าาาซ์!! อ๊ากซ์ โอ๊กกก!

โว้วววว!! สุดยอด! ฮิฮิฮิ!

เหอๆ?

.

หลังจากรู้ซึ้งถึงพลังที่ซ่อนอยู่ในร่างอวบอัดของตัวเอง 

สาวออฟฟิศคนสวยก็ "เครื่องติด" อย่างหนัก! 

ชินต้องคอยวิ่งประคองพาเธอ

ตะลุยฆ่าพวกมนุษย์จักรกลกลายพันธุ์ไปเป็นสิบๆ ตัว 

ซึ่งมันง่ายดายจนน่าเหลือเชื่อ 

แม้ว่าค่าความทนทานของเธอจะอยู่แค่ระดับ D 

พลาดโดนโจมตีแค่ไม่กี่ทีก็ตาย

แต่เมื่อมีพลังทำลายล้างระดับ A ที่หวดเข้าหัวซอมบี้ทีเดียวสมองกระจาย 

บวกกับมีผู้ช่วยที่เจนจัดสนามรบอย่างชิน

คอยนำทางและเลือกจุดโจมตีที่ได้เปรียบ 

การกวาดล้างในโซนนี้จึงกลายเป็นสนามเด็กเล่นของเธอไปในทันที!

.

ตึ๊ง! [เลเวล 3!!]

ชิ้งงง… ฮิฮิฮิ!

สาวสวยลูกหนึ่งหัวเราะร่าจนหน้าบานรวยริน

อยู่หน้าเสาสัญญาญที่เป็นจุดพักอัพเลเวล 

นอกจากเลเวลที่พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้ว 

ชินยังพาเธอไปเอาไอเทมหายากตรงสายอาชีพ 

นั่นคือ "กระบองพลังงาน" (Energy Mace) รูปร่างดุดันน่าเกรงขาม 

ที่เวลาเหวี่ยงจะดึงพลังงานนาโนเมมโมรี่จากชั้นบรรยากาศ

มาควบแน่นจนตัวกระบองเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบ 

และเมื่อฟาดลงบนร่างศัตรู มันจะระเบิดคลื่นกระแทก 

(Shockwave) กระจายออกไปรอบๆ 

สะใจคุณแม่สายโหดเขาล่ะ!

.

“ฮิฮิ โชคดีจริงๆ ที่สตางค์รู้จักกับชินจัง 

ตอนแรกพี่นึกว่าเราแค่หล่ออย่างเดียวซะอีกนะเนี่ย!” 

เงอะ…ฉ่าห์? 

คิกคิก

เธอหัวเราะคิกคักพลางจ้องมอง

ใบหน้าหล่อเหลาของชินที่เริ่มแดงซ่านเพราะโดนเต๊าะ 

พอหยอกล้อจนพอใจ 

พี่อั้มก็หันไปออกแรงหวดกระบองต่อด้วยความคึกคะนอง 

ชินยืนมองแผ่นหลังที่งดงามนั้นพลางวิเคราะห์... 

เขาดูออกว่าที่เธอใส่ไม่ยั้งขนาดนี้ 

ส่วนหนึ่งเพราะความ "เก็บกด" จากชีวิต

พนักงานออฟฟิศที่เงินเดือนน้อยแถมงานยังล้นตัว 

พอได้มาระบายอารมณ์ใส่พวกหน้าเหล็กพวกนี้ 

มันเลยเหมือนเป็นการปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบที่เก็บซ่อนอยู่ลึกๆ!

.

ตูม!! ตูมม!! ว้ากกก!x5+

เปรี้ยงงงง!

ทีนี้กระบองที่มีดาเมจแบบกระจายพลังงาน 

(Splash Damage) ก็ทำงานได้อย่างทรงประสิทธิภาพ 

พี่อั้มเหวี่ยงแขนเรียวสวยที่อัดแน่นไปด้วยพลังนาโนเมมโมรี่

หวดซอมบี้แตกกระเจิงไปทีละกลุ่ม 

แม้ตัวที่อยู่รอบนอกจะไม่โดนทีเดียวตาย 

แต่แรงกระแทกก็ทำให้พวกมันกระดูกแหลกเหลว 

ส่วนตัวที่โดนจังๆ ตรงกลางน่ะเหรอ? ไม่ต้องสืบ... 

ร่างแหลกกลายเป็นเศษเหล็กและเนื้อสดทันที!

.

“ฮ่าฮ่า! วันนี้พี่จะทำได้กี่แต้มนะชิน!? ฮ้า…ฮ้าห์! ฮ้าห์...”

.

แม้ว่าการพักที่จุดอัพเลเวลจะช่วยฟื้นฟูร่างกาย

ให้กลับมาสมบูรณ์และเติมพลังกายจนเต็ม 

ทว่า "ความเหนื่อยอ่อนทางจิตวิญญาณ" 

นั้นเป็นสิ่งที่ระบบไม่ได้เยียวยา 

.

ตอนนี้พวกเขาตรากตรำกันอยู่ในมิตินี้มานานถึง 16 ชั่วโมงเต็มๆ 

โดยยังไม่ได้นอนพักสายตาเลยแม้แต่นาทีเดียว 

ผลกระทบเริ่มแสดงออกมาทางร่างกายของพี่อั้ม... 

เธอเริ่มมีอาการหอบพร่าอย่างเห็นได้ชัด 

เหงื่อเม็ดใสไหลซึมจากขมับผ่านพวงแก้มขาวอมชมพู ลงไปตามลำคอระหง 

จนเสื้อเชิ้ตออฟฟิศสีขาวบางเฉียบนั้นเปียกชุ่มและแนบไปกับผิวเนื้อขาวผ่อง 

เน้นให้เห็นรูปทรงของหน้าอกคู่โตที่กระเพื่อมขึ้นลงรัวเร็วตามจังหวะการหายใจ 

ยอดปทุมถันชูชันดันเนื้อผ้าออกมาเป็นจุดเด่นชัดจนชินแทบจะละสายตาไม่ได้

.

“พี่อั้ม... ผมว่าพี่เริ่มไม่ไหวแล้วนะ จิตใจพี่เหนื่อยเกินไปแล้ว” 

ชินท้วงขึ้นพลางมองดูสาวสวยที่พยายามยืนทรงตัว 

แม้พลังกายจากนาโนเมมโมรี่จะยังเต็มเปี่ยม 

แต่ดวงตาของเธอกลับเริ่มเยิ้มปรือด้วยความเพลีย 

กระโปรงทรงสอบสั้นจู๋รั้งขึ้นมาจนแทบ

จะเห็นขอบชั้นในสีหวานที่ตัดกับถุงน่องลูกไม้สีดำ 

.

“ฮ้าห์... จริงด้วยจ้ะชินจัง... พี่เริ่ม... หน้ามืดไปหมดเลย... งื๊อออ...”

สาวสวยเองก็เห็นด้วย 

เพราะเธอเริ่มรู้สึกนิดๆว่าอาการคล้ายว่าความดันจะต่ำ!?

.

“มาทางนี้ครับพี่... เราต้องหาที่ตั้งแคมป์พักสายตากันก่อน”

“อะ…อื้อ?”

.

ชินพูดพลางเอื้อมมือไปกุมมือเรียว

ของพี่อั้มที่ยังสั่นเทาน้อยๆ จากความเหนื่อยล้า 

เขาพาเธอลัดเลาะผ่านซากปรักหักพังเข้าไปยังตึกแถวเก่าๆ 

ข้างทางที่สภาพพังไปเกือบครึ่งซีก 

แต่ชั้นสองยังดูมั่นคงพอที่จะใช้ซ่อนตัวได้ 

ชินพาสาวงามขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด 

ไปยังห้องนอนเล็กๆ ที่ฝาผนังเปิดโล่ง

จนมองเห็นทัศนียภาพสีแดงฉานของเมืองมิติบิดผัน 

.

กริ๊ก! แกร๊ก!

.

ชินไม่ได้ประมาท เขาจัดการวางเครื่องเซนเซอร์

ตรวจจับความเคลื่อนไหวไว้ตามจุดอับรอบๆ ตึก 

สัญญาณไฟสีแดงดวงเล็กๆ 

กะพริบเป็นจังหวะเหมือนหัวใจของเขาที่กำลังเต้นรัว 

ส่วนพี่อั้มเธอทรุดตัวลงนั่งบนฟูกเก่าๆ พลางถอนหายใจยาว 

เหงื่อที่ชุ่มโชกทำให้เสื้อเชิ้ตออฟฟิศสีขาว

แนบสนิทไปกับแผ่นหลังและทรวงอกอวบหยุ่น 

จนเห็นลายลูกไม้ของบราเซียสีดำข้างในอย่างชัดเจน

.

“ทำไมเราไม่พักที่เสาสัญญาณล่ะชินจัง? 

ตรงนั้นดูปลอดภัยกว่านะ... งื๊อออ”

.

“ไม่ได้หรอกครับพี่อั้ม... ที่นั่นมันประเจิดประเจ้อเกินไป” 

ชินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางตรวจเช็คความเรียบร้อย 

.

“ในมิตินี้... พวกปาร์ตี้อื่นที่ผ่านมาอาจจะร้ายกว่าซอมบี้หลายเท่า 

ผู้หญิงสวยๆ อย่างพี่ ถ้าถูกเจอเข้า... พวกมันคงไม่แค่ปล้นแต้มแน่ๆ 

ที่นี่ไม่มีกฎหมาย และไม่มีใครเอากลับไปฟ้องใครได้ที่โลกปกติ 

พี่จะกลายเป็น ‘ของเล่น’ ให้พวกมันย่ำยีจนกว่าจะพอใจได้เลยนะครับ!”

งึ?!

.

คำพูดของชินทำให้พี่อั้มหน้าซีดวูบ เธอเผลอกอดอกตัวเองไว้แน่น

และมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง 

เขาช่างมีความรับผิดชอบและปกป้องเธอ

ที่ช่างอ่อนต่อโลกต่างมิติได้อย่างน่าประทับใจ

.

แกร๊กๆ! วู้วๆ! “มาแล้วครับ... กับข้าวร้อนๆ!”

.

ชินล้วงเอากล่องอาหารพิเศษที่เก็บรักษาอุณหภูมิได้ออกมา 

กลิ่นหอมของผัดกะเพราเนื้อรสจัดจ้านและไข่ดาวขอบกรอบๆ 

พุ่งกระจายไปทั่วห้อง 

.

“ฮ้าาา!! สุดยอด! รู้ใจพี่ที่สุดเลยชินจัง!” 

พี่อั้มอุทานเสียงหลง ดวงตาเป็นประกายวาววับ 

เธอรีบรับกล่องข้าวไปทันที 

.

ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เองที่ทำให้ชินกลายเป็น ‘ผู้รับใช้ระดับท็อป’ 

ในขณะที่นักสู้คนอื่นเคี้ยวแท่งอาหารยังชีพที่รสชาติเหมือนกระดาษลัง 

แต่อาหารปรุงสุกใหม่ๆ 

ที่ยังส่งควันฉุยแบบนี้ต่างหากที่ช่วยเยียวยาจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าได้ดีที่สุด 

แม้ว่ามันจะแลกมาด้วยแต้มที่ค่อนข้างแพง 

และทำให้ชินเก็บแต้มส่วนตัวได้น้อยลง 

แต่มันก็ทำให้พวกนักสู้ที่ไม่จำเป็นต้องมีผู้รับใช้ด้วยซ้ำ

เลือกจะร่วมงานกับเขาไม่เคยขาด

.

“ฮ้าา... อิ่มสุดๆ เลยชิน... เอิ๊ก! อุ๊ย! ฮิฮิ ชินไม่ถือพี่นะ?” 

.

สาวงามเรอออกมาเบาๆ 

พลางเอามือปิดปากขำคิกคักด้วยความลืมตัว 

ใบหน้าของเธอแดงปลั่งเพราะรสเผ็ดและความร้อน 

ผิวขาวผ่องเริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม ชุดออฟฟิศที่เคยเรียบกริบ 

ตอนนี้หลุดรุ่ยรั้งขึ้นมาจนเห็นโคนขาที่สวมถุงน่องดำเปียกชื้น 

.

“หะๆ... ไม่ถือหรอกครับพี่อั้ม พี่ดูผ่อนคลายขึ้นผมก็ดีใจ” 

.

ชินยิ้มเจื่อนๆ พลางลอบสังเกตเรือนร่าง

ที่ขยับเขยื้อนอย่างเป็นธรรมชาติของเธอ 

เขานึกสงสัยอยู่ในใจว่า ทำไมผู้หญิงที่ทั้งสวย ทั้งร่าเริง นิสัยดีแบบนี้

ถึงยังติดปลักอยู่กับงานออฟฟิศเงินเดือนน้อยนิดที่โลกภายนอก 

.

แต่เขาที่แม้ไม่เคยทำงานแบบผู้ใหญ่ก็พอเข้าใจได้

ว่าไม่ใช่แค่ความดีหรือความขยัน จะทำให้ประสบความสำเร็จ

.

เหมือนกับระบบของโลกนี้ ที่ได้ตัดสินให้เขาเป็นผู้ไร้พรสวรรค์

ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร?

.

“อืมม… ง่วงแล้วจริงๆ ด้วยจ้ะชินจัง...ฮ้าวว”

.

เมื่อความอิ่มท้องจากข้าวผัดกะเพราไข่ดาวเริ่มทำงาน 

ประกอบกับความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณที่สะสมมานานถึง 16 ชั่วโมง 

คุณแม่ลูกหนึ่งก็เริ่มทนพิษความง่วงไม่ไหว 

เธอทิ้งตัวลงนอนบนฟูกเก่าๆ อย่างไม่คิดอะไรมากนัก 

เพราะความไว้วางใจที่มีต่อเด็กหนุ่ม

ที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาตลอดทั้งวัน 

.

“อา… แล้วชินจังไม่หลับเหรอจ๊ะ?” 

เธอถามเสียงพร่าพลางปรือตามอง

“อืม... ไม่ล่ะครับ ผมจะเฝ้าพี่เอง 

ในนี้มันอันตรายเกินกว่าจะหลับพร้อมกัน” 

ชินตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุมแต่แฝงความห่วงใย

และมันก็สุดแสนประทับใจสาวออฟฟิศนมใหญ่เหลือเกิน