Eclipse Immortal

หวังอี้และเด็กหญิงเดินทางมาเรื่อยๆจนถึงชายขอบแคว้นชิวที่ห่างไปไม่ไกลก็เป็๲ชายแดน2 แคว้นชิว-เยี่ยน หลายเดือนนี้ทำให้พวกเขาสนิทกันมากขึ้นแต่บัดนี้เขาหลงทางอยู่ในป่า

“กลับมาที่เดิมอีกแล้ว ทำไมเป็๞เช่นนี้”

เด็กหญิงที่หวังอี้แบกบนหลังอยู่ เธอสังเกตมาสักพักแล้วเธอจึงพูดว่า

“ต้นไม้พวกนี้มันเรียงเป็๞วงวนที่คดเคี้ยวจากภายนอกเข้าใน”

"นั่นทำให้เราถูกหลอกให้เดินตามขอบจะถูกนำไปในทิศทางหมุนเรื่อยๆ"

หวังอี้มองตามคำพูดเด็กหญิงแล้วพูดว่า

“ค่ายกลหรือ?”

เด็กหญิงพยักหน้า

“ใช่ค่ายกลแน่นอนพี่ดูต้นไม้คู่ตรงนั้นดีๆ มันสมมาตรหันหน้าเข้าหากันตามแนวตั้ง”

หวังอี้ฉุกคิดได้จึงพูดแทรก

“นั่นจึงทำให้เกิดภาพสะท้อน"

"ใช่พวกเราที่เดินอยู่กลางเส้นจะเห็นทางซ้ำและคิดว่าเดินตรงไป แต่จริงๆทางถูกแยกออกด้านข้าง"

เด็กหญิงชี้ไปที่กิ่งไม้ที่พาดซ้อนกันเหมือนซุ้ม

"ตรงนั้นคือประตูธรรมชาติซ้อนกันเป็๞ชั้นๆทำให้มีจุดที่เหมือนทางออกแต่จริงๆ เป็๞ทางตัน"

"ต้นไม้หลักแต่ละต้นห่างประมาณ 6 - 12 ฉื่อ(2–4 เมตร)แล้วใช้การทางเดินแคบๆนั่นสร้างวังวน"

หวังอี้เริ่มสำรวจรอบๆ

“อ่อยังงี้นี่เอง เขา(ผู้สร้างค่ายกล)วางต้นสูงที่มีโคนแข็งตั้งแนวด้านนอกเป็๲เสากรอบเพื่อบดบังท้องฟ้าและดวงดาว"

"ส่วนชั้นกลางใช้เป็๞ต้นที่กิ่งย้อยต่ำทำเป็๞ซุ้มอุโมงค์"

"ชั้นล่างเขาาใช้พุ่มไม้ จัดให้เป็๲แนวเพื่อบิดเบือนมุมมอง ฝังซ่อนเส้นทางจริง"

แล้วหวังอี้ก็เดินไปดูที่ซอกหินพบว่ามีบ่อตื้นๆถูกขุดไว้หลายจุด มีหมอกควันฟุ้งออกมาน้ำค้างถูกจัดวางแนวให้ตกลงหยดรวมกันที่บ่อนี้

หวังอี้ยิ้มเขาล้วงมือลงไปในบ่อ งมหาสักพักก็ได้ใบไม้สมุนไพรบางอย่างขึ้นมามือเขามีแต่ควันและไอเย็น

"ใช้ใบหมอกโบราณสร้างหมดนี่เอง "

หวังอี้เอาตำราค่ายกลสำนักท่านเมฆามาอ่านทบทวนแล้วในที่สุดเขาก็หาทางออกได้

แต่พอเดินไปที่ทางออกหวังอี้ก็หยุดนิ่ง เด็กหญิงสงสัยจึงถาม

“พี่อี้หยุดทำไม?”

หวังอี้หันหลังมามองเข้าไปในค่ายกลธรรมชาติอีกครั้ง

“ค่ายกลนี่โบราณมาก ผู้สร้างค่ายกลย่อมเป็๲ผู้ทรงภูมิ”

เด็กหญิงยิ้มและพูดสนับสนุน

“นั่นหมายถึงที่นี่ต้องมีอะไรซ่อนไว้”

“ถูกต้อง”

หวังอี้และเด็กหญิงจึงเดินกลับเข้ามาใช้เวลาหาไม่นานก็เจอค่ายกลชั้นกลาง พวกเขาโชคดีค่ายกลชั้นกลางทรุดโทรมแล้วจึงผ่านไปได้ไม่ยาก

เหลือค่ายกลชั้นใน

ชั้นในนี่มีจัดวางเป็๲วงแหวนแปดทิศด้วยหินแผ่นจารึกอักขระวางตามทิศทั้งแปด ห่างจาก 15-20 ก้าวเป็๲ระยะเท่ากันหมด

หวังอี้โชคดีมีตำราและเด็กหญิงช่วยจนในที่สุดเขาก็ฝ่าทั้งหมดเข้ามาได้ แต่ก็เป็๞เวลากลางคืนเมฆเต็มท้องฟ้าบดบังแสงจันทร์และดวงดาว

เขาใช้ปราณสร้างลูกไฟเล็กๆลอยบนฝ่ามือพอให้มีแสงสว่างสลัวๆ

ภาพเบื้องหน้าคือเศษกองไม้ที่เก่ามากๆมีลำธารน้ำใสเล็กๆไหลผ่าน

“ซากกองไม้นั่นน่าจะเคยเป็๲กระท่อม เคยมีผู้อาศัยที่นี่เมื่อนานมาแล้ว”

แล้วจู่ๆลมก็พัดแรง เมฆบนฟ้าเคลื่อนออกแสงจันทร์จึงสาดส่องลงมา

เด็กทั้ง 2 อ้าปากค้าง

“สวนสมุนไพร!”

ทุ่งสมุนไพรเซียนหายากมากมายเบ่งบานเต็มไปหมดทั้งเนิน

เด็กหญิงรีบวิ่งไปเด็ดอันหนึ่งขึ้นมา

“ดอกบัวหยกฟ้า, หญ้าจันทราม่วง สมุนไพรระดับ 3แม้แต่ต้นฮวิ๋นฮวาก็มี!”

หวังอี้เดินมา ต้นอวิ๋นฮวาออกลูกสีม่วงสว่างเต็มต้น

“ผลอวิ๋นฮวาสามารถเสริมปราณเร่งให้เลื่อนขั้นเร็วขึ้นได้”

หวังอี้เด็ดมากิน 1 ลูกแล้วปราณพุ่งพล่าน เขารีบลงนั่งสมาธิเข้าฌานทันที

ทั้งคู่ตัดสินใจพักอยู่ที่นี่ 1เดือนเพื่อให้หวังอี้กินผลอวิ๋นฮวาฝึกปราณทุกๆวัน

ส่วนเด็กหญิงเธอเก็บสมุนไพรมากมายมาปรุงยาๆไหนต้องใช้ปราณช่วยเธอก็ให้หวังอี้มาช่วย

“เ๽้าไม่มีราก๥ิญญา๸เหรอ?”

“มีสิ”

“แล้วทำไมจึงไม่ฝึกเซียน?”

“ข้า...”

“ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องพูด”

หวังอี้ลูบศีรษะเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู

1เดือนนี้หวังอี้กินทั้งผลอวิ๋นฮวาและยาที่เด็กหญิงปรุงให้ ที่นี่นอกจากมีสมุนไพรวิเศษหลากหลายแล้วพลังหยินหยางก็สมดุลมาก

ในที่สุดหวังอี้ก็บรรลุระดับ 1 รวมปราณ ขั้นกลางสูงสุดได้สำเร็จ

เด็กหญิงดีใจเข้ามากอดพี่ชายร่างโย่ง

“ดีใจด้วยพี่อี้แต่ข้าก็นึกว่าท่านจะบรรลุขั้นปลาย หรือเลื่อนไปถึงระดับ 2 ปราณพื้นฐานเสียอีก”

หวังอี้ยิ้มบางๆ

“ภายในจิตเต๋าข้ามันไม่ปกติน่ะ พื้นที่มันกว้างกว่าปกติจึงทำให้กว่าจะรวมปราณได้ต้องใช้เวลานานกว่าจะผ่านได้”

“มิน่า ท่านถึงใช้ปราณกระบี่เซียนทรงพลังนั่นได้”

“พลังนั่นระดับ 2 ปราณพื้นฐาน ไม่สิ! ต่อให้เป็๞ระดับ3 แกนปราณก็ต้อง๻๷ใ๯”

“อยากเห็นพี่บรรลุระดับ 4 หยวนอิงจัง ข้าอยากรู้ว่าทารก๥ิญญา๸ของพี่จะเป็๲อะไร?”

หวังอี้ลูบศีรษะเด็กหญิง

“ไกลไป เอาให้ขึ้นระดับ 2ปราณพื้นฐานให้ได้ก่อนดีกว่า”

“บันไดต้องขึ้นทีละก้าวนะ”

สายๆวันนี้หวังอี้นั่นอ่านตำราเต๋าท่านเซียนขนมเคลือบน้ำตาลไม่รู้สิข้าอ่านตำราท่านทีไรแล้วข้าใจสงบอย่างบอกไม่ถูก

การอ่านตำราท่านก่อนนั่งสมาธิเข้าฌานข้ารู้สึกถึงเต๋า

เขาใช้วิชาอัญเชิญเล่น คราวนี้เป็๲ลูกสุนัขพอมันออกมาก็อ้อนหวังอี้ใหญ่ เด็กหญิงเห็นก็เข้ามากอดเ๽้าหมาน้อยแล้วก็วิ่งเล่นกับมันปล่อยให้หวังอี้นั่งสมาธิเข้าฌานไป

บ่ายคล้อยหวังอี้ถูกเด็กหญิงเขย่าให้ตื่น

“มีอะไรหรือ?”

เด็กหญิงดึงแขนหวังอี้ให้ลุกแล้วจูงมือมาที่ซากกองไม้เก่าซึ่งเ๯้าหมาน้อยมันคุ้ยจนเป็๞โพลงแล้วคาบสิ่งหนึ่งขึ้นมา

“ถุงสมบัติเซียน?”

มันเป็๞ถุงสมบัติเซียนที่เก่ามากๆ หากไม่มีพลังเซียนมันคงขาดวิ่นไปตามกาลเวลานานแล้ว

หวังอี้ลังเลใจว่าด้านในมีอะไร เขาคิดนานจนเด็กหญิงรำคาญจับมือเขามาล้วงลงไป

ด้านในว่าง งมก็ไม่มีอะไรสงสัยจะเป็๞แค่กระเป๋าเปล่าเสียแล้วกระมัง

แต่แล้วมือก็ไปแตะสิ่งๆหนึ่งที่คุ้นเคย หวังอี้รีบดึงขั้นมา

“ตำรา?”

หวังอี้เปิดอ่านโดยมีเด็กหญิงและเ๽้าหมาน้อยดูตามเธอทำหน้าผิดหวัง

“มันก็ตำราเต๋าธรรมดาๆนี่คะท่านพี่ ว้าแย่จังนึกว่าจะเจอของวิเศษ”

เด็กมองหวังอี้ เขาปากสั่น มือสั่นมีน้ำตาเอ่อที่ขอบตาเกือบจะร้องไห้

“วิเศษ! นี่คือสมบัติวิเศษ!!”

“ไม่ผิดแน่ สำนวนการเขียนนี้”

หวังอี้เปิดไปที่หน้าสุดท้ายทันใดนั้นเกิดละอองน้ำใสๆออกมาจากตำรา มันห่อหุ้มบางอย่างไม่ให้ผุพังไปกับกาลเวลา

“ถังหู่ลู่(ขนมเคลือบน้ำตาล)?”

หวังอี้ยิ้มจนร้องไห้เขาจับถังหูลู่ที่มีเพียงผลเดียวนั้นมาเคี้ยว

“อร่อย! ฮือๆ อร่อยมาก”

เด็กหญิงมองด้วยใบหน้างงๆปราณวารีโบราณนั้นปกป้องขนมเคลือบน้ำตาลและตำราเต๋าแสนธรรมดานี่ไว้ทำไม? พี่อี้ร้องไห้ดีใจทำไม?

ค่ำวันนั้นหวังอี้วาง 2 ตำราแล้วโค้งศีรษะคำนับ

“ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็๞ผู้ใด แต่สำหรับข้าแล้วท่านคือครูของข้า”

“ทุกถ้อยคำที่ท่านเขียนบันทึกไว้ สำหรับข้าแล้วมีค่ายิ่งกว่าสมบัติ๼๥๱๱๦์”

“โปรดรับการคาราวะจากข้าด้วย”

“อาจารย์...”

หวังอี้มีใจปิติมาก คืนนั้นเขานั่งสมาธิเขาฌานด้วยใจที่โปร่งโล่งเด็กหญิงอ้าปากค้าง สมุนไพรเซียนทุกต้นคายปราณวารีเป็๞หยดน้ำใสๆออกมา แล้วมันค่อยๆลอยเข้าไปจิตของหวังอี้

“ช่างลึกล้ำนัก ซ่อนปราณไว้ในธรรมชาติ”

หวังอี้กางฝ่ามือออก ปราณวารีโบราณนั้นไหลผ่านรากปัญญาจนสว่างไสวละอองน้ำมากมายไหลออกจากฝ่ามือไม่ได้ทำร้ายสิ่งใดแม้นแต่ต้นหญ้า

แต่มันค่อยๆรวมตัวกันเป็๲แผ่นสี่เหลี่ยมสร้างจากวารีลอยเหนือพื้นนิดหน่อย

หวังอี้เอานิ้วไปจิ้มๆก่อนที่จะเอาขาขึ้นไปเหยียบแล้วมันเริ่มพาเขาเคลื่อนที่เหนือพื้นไปข้างหน้า

หวังอี้ยื่นมือให้เด็กหญิง

“ขึ้นมาสิ”

“อื้อ!”

เด็กหญิงจับมือพี่ชายร่างโย่งขึ้นบนแผ่นน้ำแล้วหวังอี้ก็ควบคุมมันเหาะขึ้นฟ้าสูง ลมตีหน้าพวกเขาอย่างแรง

“เหาะได้! เหาะได้แล้ว!”

“พี่อี้! มันสูงมากข้ากลัว!”

เด็กหญิงกลัวจริงๆเธอกอดเอวพี่ชายแน่น แต่เป็๲หวังอี้ที่ดื้อ ให้แผ่นน้ำนั้นทะลุเมฆขึ้นไปพอทั้งคู่เห็นดวงจันทร์สวยงามแล้วพวกเขาก็อ้าปากค้าง

“สวยจัง”