The CEOs Gambit ภารกิจหักเหลี่ยมซีอีโอ

        ท่ามกลางเขาวงกตของตรอกซอกซอยเล็กๆในเซี่ยงไฮ้ มีร้านอาหารปริศนาซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ ในพื้นที่ขนาด 30x40 ตารางเมตรที่ดูเหมือนห้องเก็บของมากกว่าจะเป็นที่เสวยสุขของเหล่านักชิม 

        โอมหนุ่มมาดเซอร์ในชุดเชิ้ตลายสก็อตและยีนส์ซีดขาดเข่า ใช้ผ้าขี้ริ้วปัดฝุ่นด้วยท่าทางซังกะตาย เหลือบมองสภาพแวดล้อมที่แสนจะธรรมดา จนถึงขั้นย่ำแย่แล้วพ่นลมหายใจออกมา

        "คุณชัชวิน... คิดอะไรอยู่กันแน่วะ" เขาพึมพำกับตัวเอง ร้านนี้ไม่มีความดึงดูดใจพอจะเรียกแขก อย่าว่าแต่นักธุรกิจระดับสูงเลย แม้แต่แมวจรจัดยังอาจจะเดินผ่านไปเฉยๆ

        ขณะที่เผือกเด็กหนุ่มร่างกลมในชุดเชิ้ตขาวที่กระดุมแทบจะปริถลาพรวดออกมาจากห้องครัวหลังร้าน ในมือมีหนูท่อที่ดิ้นพล่านราวกับโดนน้ำร้อนลวก

        "พี่! ดูดิ หนูตัวใหญ่กว่าบ้านเราอีก" เผือกร้องบอกอย่างตื่นเต้น

        "เฮ้ย! แกเอาออกไปไกลๆ เลย!" โอมผงะถอยหลังจนชนชั้นวางขวดเครื่องปรุง มือชี้สั่งเสียงหลง

        "โอเค๊" เผือกยักไหล่ ก่อนจะปล่อยหนูอ้วนลงพื้น วิ่งกุกๆ หายลับเข้าไปหลังร้าน

         โอมยกมือทาบอก ปรับจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว แล้วแยกเขี้ยวใส่คู่หูตัวร้ายอย่างเอือมระอาที่เกือบพาเอาใจหายใจคว่ำ

        "ต้องมาทำงานกับแกนี่มันจะรอดไหมวะ กูท้อ" โอมบ่นอุบ ยกมือเท้าสะเอวหลวมๆ "อิจฉาก็แต่คุณกวินกับตั้ม ป่านนี้คงนอนแผ่อยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำๆไปแล้ว"

        "นั่นดิพี่ ตอนแรกบอกภารกิจสายลับเท่ๆ ไหงเรามาจบที่รูหนู แถม..." เผือกหยุดกะทันหัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างเหมือนเพิ่งนึกเรื่องคอขาดบาดตายออก "พี่! เราพูดภาษาจีนไม่ได้สักคำ แล้วจะพูดกับใครได้เนี่ย"

        โอมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อย 

        "เพราะนี่คือนิยาย... อะไรก็เป็นไปได้ อย่าไปซีเรียสกับตรรกะให้มากนักเลย" โอมพูดพูดขึ้นมารอยๆ ราวกับกำลังสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ในตอนนี้ 

        เผือกอ้าปากหวอ ชะเง้อหน้ามองตามสายตาโอมไปยังพื้นที่ว่างเปล่า "พี่คุยกับใครอ่ะ แม่ซื้อเหรอ…."

        โอมถอนหายใจยาว ตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาด ก่อนจะล้วงหูฟังแปลภาษาออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน "เลิกงงแล้วดูนี่! นี่คือเครื่องหูฟังAI แปลภาษาแบบเรียลไทม์ แถมยังมีลำโพงให้อีกฝ่ายได้ยินเป็นภาษาจีนอีกด้วย"

        เขาชูอุปกรณ์นั้นขึ้น ราวกับกำลังโฆษณาผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ "แค่เสียบไว้ที่หู มันจะแปลงคลื่นเสียงที่เราพูดให้กลายเป็นภาษาจีนที่เป๊ะเหมือนเจ้าของภาษากำลังพูด และเราก็จะได้ยินสิ่งที่เขาพูดเป็นภาษาไทยทันที"

        เผือกคว้าไปเสียบที่หูทันที พลางทำท่าเก็กหล่อแบบหนังสายลับ "โหพี่! โคตรเท่! เหมือนในหนังเลย!"เขามองตัวเองในกระจก ก่อนแอ๊คท่า

        "ฮะโหลๆ สวัสดีชาวจีน พวกเราคนไทยมาแบบเป็นมิตรนะครับ"

        เสียงจากลำโพงหูฟังดังขึ้น ฮัลโหล หนีห่าว! จงกั๋ว เผิงโหย่วเมิน. หว่อเมิน ไท่กั๋วเหริน ซื่อ ไต้เจอะ โหย่วอี้ เอ๋อร์ ไหล

        เผือกถลึงตาขึ้น แล้วดึงหูฟังออกมา “เหยดดด สุดจัดปลัดบอก มันมีของแบบนี้ได้ไง ตอนอยู่เมืองไทยทำไมผมไม่เคยเห็นเลย” เขาผายมืออย่างสุดทึ่ง

        โอมส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะที่กวาดตามองไปรอบร้าน

        “ของสุดไฮเทคนี้จากคุณชัชวินใช้อย่างระวังด้วยล่ะ”เขาเตือนเสียงเข้ม ขณะที่เผือกยิ้มๆกะพริบตาปริบๆอย่างขี้เล่น

        โอมเดินมาหยุดกลางร้าน กวาดตามองไปรอบๆ แล้วยกมือเท้าสะเอว "เหลือแค่ตกแต่งร้านนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว เตรียมตัวให้พร้อมกับการทำอาหารจากเชฟนักพยากรณ์"เขากล่าวแล้ว ชี้มือมาด้านหน้า “เวลคัม ทู รสลมเรสเตอรอง”

        โอมคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่เผือกก็ฉีกยิ้มกว้างตาม แล้วชี้นิ้วมาด้านหน้าพร้อมที่จะมีเรื่องไปด้วยกัน