สาปนาคินทร์

    1.น้ำโขง

       "ครืนนน..."

      เสียงท้องฟ้าคำรามกึกก้อง ผืนน้ำแห่งลำโขงปั่นป่วนราวกลับกำลังบ้าคลั่ง เกลียวคลื่นน้ำซัดเซาะถาโถมกระแทกเข้าสู่ชายตลิ่งครั้งแล้วครั้งเล่า ลมที่รุนแรงราวกลับพายุโหมพัดจนเรือคนหาปลาที่อยู่กลางลำน้ำนั้นสั่นคลอนโยกไปมาจวนจะต้านกระแสน้ำไม่ไหว ทั้งสายฝนที่กระหน่ำตกลงมาจนมองสิ่งใดรอบตัวแทบไม่เห็น 

       "เปรี้ยงงงง...!!!"

    สายฟ้าส่องสว่างวาบผ่ากระจายลงไปทั่วอาณาบริเวณ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดุจดังกับว่าทั้งแผ่นฟ้ากำลังจะถล่มลงมาก็ไม่ปาน

       "เห้ย...นั่นไงไอ้เข้ม มันอยู่ตรงนั้น เร็วๆเข้าสิวะ เดี๋ยวมันก็หนีไปจนได้ ชักช้าอยู่นั่น"

       ชายที่คุมอยู่ท้ายเรือ๻ะโ๷๞บอกเพื่อนอีกคนที่ถือฉมวกแหลมจ้องจะแทงบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ผืนน้ำ

       "เออ...ข้ารู้แล้วน่า พยายามมองหาอยู่นี่ ตัวอะไรวะ ใหญ่ขนาดนี้ ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน"

       ชายผู้ถือฉมวกร้องตอบพร้อมกับจ้องฝ่าเม็ดฝนเล็งลงไปที่ผืนน้ำบริเวณที่มี"บางอย่าง"กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

       "บางอย่าง" ที่ว่านั้น...มีเกล็ดคล้ายปลาขนาดใหญ่ แต่ทว่าเกล็ดนั้นกลับมีประกายสีทองวาววับตอนที่ต้องแสงสะท้อนยามสายฟ้าฟาดลงมาในแต่ละที!!!

       "ครืนนนน...เปรี้ยงงงง!!!"

    สายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง แสงสว่างแปลบปลาบนั้นทำให้มองเห็นส่วนลำตัวที่โผล่พ้นขึ้นมาอยู่เหนือผิวน้ำได้อย่างชัดเจน

       "นั่นๆ...อยู่ตรงนั้น แทงมันเลยไอ้เข้ม ข้าต้องรู้ให้ได้ว่ามันคือตัวอะไรกันแน่!!!"

       ไม่ทันขาดคำ ฉมวกแหลมที่อยู่ในมือของชายที่อยู่ตรงหัวเรือก็พุ่งตรงไปยังสิ่งที่อยู่ใต้น้ำได้อย่างแม่นยำราวจับวาง เ๣ื๵๪สดๆแดงฉานไหลอาบปนกับน้ำในแม่น้ำโขงส่งกลิ่นคาวยิ่งกว่าเ๣ื๵๪ใดๆที่ชายทั้งสองเคยได้กลิ่นมา

       "ฟ่อววววว"

    เสียงร้องราวกับงูที่กำลังขู่ดังกึกก้องขึ้นมาสั้นๆ แต่ทว่าชายทั้งสองคนนั้นกลับไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย เพราะทั้งเสียงลม เสียงฝน และสายฟ้าที่ผ่าลงมานั้นดังสนั่นจนกลบเสียงคำรามนั้นแทบมิด

       "โดนแล้วโว้ย...ไอ้มิ่ง มันเสร็จเราแล้ว"

    ชายคนที่เป็๲คนปล่อยฉมวกร้องบอกเพื่อนที่อยู่ท้ายเรืออย่างดีใจ โดยที่เขาไม่ได้รู้เลยสักนิดว่า...การทำแบบนั้น ยิ่งส่งผลทำให้คลื่นน้ำทวีความปั่นป่วนรุนแรงมากขึ้นกว่าเก่า

       "เปรี้ยงงงงงง"

       "เห้ย...อะไรกันวะ?"

       เข้มสบถออกมาอย่างตื่นตระหนก ระคน๻๷ใ๯ ที่อยู่ๆท้องน้ำกลับยิ่งบ้าคลั่งอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต...วินาทีนั้นเอง เรือลำน้อยก็ไม่อาจต้านทานแรงคลื่นได้อีกต่อไปคว่ำล่มและจมลงในที่สุด

       "ตูมมมม"

       ร่างคนทั้งสองตกจมดิ่งลงในห้วงน้ำ

    และเมื่อพวกเขาลืมตาขึ้นใต้ผืนน้ำทั้งคู่ก็ต้อง๻๠ใ๽จนแทบสิ้นสติ เมื่อเขาเห็นว่าบัดนี้...ตรงเบื้องหน้าเขา...มีดวงตากลมโตสีมรกตคู่ใหญ่กำลังจ้องมองพวกเขาอยู่!!!