Cattastrophic

Chapter 11

แมวกับอาหารเส้น

ที่ด้านหน้าของอาคาร โนบิลนำมอเตอไซด์คู่ใจออกมาจากช่องมิติเพื่อเตรียมเดินทาง

แต่ยังไม่ทันจะขับออกไป โนร่าก็ขึ้นมานั่งไขว้ซ้อนท้าย ทำให้โนบิลต้องหันมามอง

โนร่ายิ้มพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย

“วิ่งไปเองไม่ได้รึ?”

“ใจร้าย! ทางเดียวกันก็ไปด้วยกันสิ”

“อย่างเธอต้องกินข้าวด้วยเหรอ?”

“ต้องกินสิ มีของน่าอร่อยอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ”

โนบิลยังรู้สึกข้องใจว่าความอร่อยของซินเทซิสนั้นวัดกันที่อะไรหรือมีลักษณะเป็นอย่างไร แต่เขาก็ยังไม่คิดจะถามให้มากความ

“สวมหมวกกันน็อคด้วย”

เขากล่าวพร้อมกับสตาร์ทเครื่อง

“ไม่ต้องห่วง ต่อให้ปะทะกับพื้นถนนด้วยความเร็วมากกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง หัวของฉันก็ไม่ได้รับความเสียหายอยู่แล้ว”

โนร่ากล่าวพร้อมกับยืดอกอย่างภาคภูมิ

“นี่เป็นเรื่องของกฎจราจรต่างหาก…”

โนบิลมีสีหน้าอ่อนใจ โนร่าทำปากจู๋ แต่เธอก็ยอมปฏิบัติตาม

โนร่าชะโงกซ้ายชะโงกขวาเพื่อดูหมวกกันน็อคที่โนบิลสวมอยู่ ไม่นานบริเวณท้ายทอยของเธอก็มีสสารที่ดูคล้ายของเหลวสีเงินปรากฎขึ้น มันแผ่ขยายอย่างรวดเร็วก่อนจะก่อตัวเป็นโครงร่างห่อหุ้มทั้งศีรษะ แล้วเปลี่ยนรูปลักษณ์จนดูคล้ายกับหมวกกันน็อคที่โนบิลสวมอยู่ ต่างเพียงมีหูแมวคู่หนึ่งเพิ่มขึ้นมา เมื่อรูปร่างของหมวกก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ มันก็เปลี่ยนสีเป็นสีเหลืองนวลคาดด้วยลายสีขาว เข้ากับชุดของโนร่า

นี่เป็นหมวกกันน็อคที่สร้างขึ้นจากนาโนแมชชีน หากต้องการเพิ่มเติมหรือเสริมแต่งอะไรโนร่าก็สามารถดึงนาโนแมชชีนจากส่วนอื่นมาแปรสภาพหรือนำวัตถุดิบที่เก็บไว้ในช่องมิติออกมาใช้งานได้ เป็นความสามารถในการ ‘สังเคราะห์’ สิ่งของได้ตามต้องการ สมกับชื่อเผ่าซินเทซิส

สาเหตุที่ใคร ๆ ก็ต้องการคนของเผ่าซินเทซิสมาร่วมงานวิจัย นอกจากเรื่องความรู้ทางวิทยาการที่จะได้รับการแบ่งปันแล้วก็ยังมีเรื่องนี้ เพราะมันช่วยให้ทีมวิจัยสามารถสร้างต้นแบบการทดลองหรืออุปกรณ์ที่จำเป็นต่าง ๆ ขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังช่วยลดต้นทุนที่ต้องซื้อหาอุปกรณ์ไปได้มาก

นี่เป็นความสามารถที่โนบิลต้องการไม่น้อยไปกว่าความรู้ทางวิทยาการ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมแล้วโนบิลก็ขับออกไปทันที โดยมีปลายทางอยู่ที่ย่านการค้าซึ่งห่างออกไปประมาณสามบล็อค

โนร่าหันซ้ายหันขวาตลอดเวลาในขณะที่ขับผ่านตัวเมือง โนบิลจึงเอ่ยถาม

“ไม่เคยมาแถวนี้เหรอ?”

“ฉันเพิ่งมาถึงฟิวเจอร์รีชวันนี้เอง”

“หมายความว่าเพิ่งออกมาจากเพลท?”

“อื้ม”

โนบิลคิดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายดูไม่ค่อยคุ้นเคยกับโลกภายนอกสักเท่าไหร่ แต่ไม่นึกว่าจะเป็นซินเทซิสที่เพิ่งออกจากโรงงานวันนี้จริง ๆ

เรื่องนี้ก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย

เพียงไม่กี่นาที ทั้งคู่ก็มาถึงย่านร้านค้า บริเวณนี้มีผู้คนค่อนข้างหนาตา ถัดจากที่จอดรถก็เป็นถนนคนเดินซึ่งมีร้านรวงอยู่เต็มสองข้างทาง บางเส้นก็เป็นร้านขายของอุปโภคบริโภค บางเส้นก็เป็นอุปกรณ์อิเล็คโทรนิกส์ และบางเส้นก็เป็นร้านอาหาร

โนบิลเก็บรถมอเตอร์ไซด์ก่อนจะเดินไปยังย่านร้านอาหาร โดยมีโนร่าเดินตามไปติด ๆ

โนร่ามองร้านอาหารสองข้างทางด้วยความสนอกสนใจ โดยเฉพาะร้านขนมซึ่งส่งกลิ่นหอมของนมและเนยออกมาถึงถนนด้านหน้า หูของเธอกระดิกไปมาพร้อมกับหางที่แกว่งไกวอย่างมีชีวิตชีวา ดวงตาอันเป็นประกายจับจ้องขนมที่อยู่ในตู้ แต่เธอก็ต้องยอมละสายตาเพื่อเดินตามโนบิล

ไม่นาน โนบิลก็หยุดเท้าลง ตรงหน้าเขาคือร้าน ‘อิมพีเรียลนูดเดิลส์’ ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือที่ประดับหน้าร้านด้วยแบบจำลองเรือรบเหล็กกล้าที่มีดีไซน์สไตล์โกธิค มันมีสีเทาเข้มตกแต่งด้วยลวดลายสีทอง ดูสวยงามและน่าเกรงขาม

โนบิลเดินเข้าไปในร้าน ข้างในมีการตกแต่งที่ค่อนข้างแปลกตา ผนังทั้งหมดทำด้วยเหล็กกล้า มีสถาปัตยกรรมคล้ายกับศาสนสถานผสมผสานกับสิ่งก่อสร้างทางทหาร ประดับด้วยสัญลักษณ์รูปหัวกะโหลกและนกอินทรีสองหัวซึ่งเป็นสีทอง โต๊ะกับเก้าอี้ในร้านก็สร้างขึ้นจากแผ่นเหล็กกับฟันเฟืองซึ่งมีท่อโลหะขนาดใหญ่เชื่อมต่ออยู่ตามจุดต่าง ๆ 

        เขาเลือกโต๊ะที่อยู่ห่างจากประตูร้านไปไม่มาก บนโต๊ะมีพวงเครื่องปรุงเป็นหัวกะโหลกสี่อันปิดอยู่บนแก้วที่บรรจุน้ำตาล, พริก, น้ำส้ม, และน้ำปลา กะโหลกเหล่านี้มีสายไฟกับอุปกรณ์อิเล็คโทรนิกส์ติดตั้งอยู่ แต่ความจริงมันเป็นกลไกง่าย ๆ ที่แค่กดตรงปุ่มไฟที่เบ้าตาก็จะเปิดช่องบริเวณโพรงจมูกเพื่อเทเครื่องปรุงออกมา เช่นเดียวกับหัวกะโหลกโยงสายไฟที่ติดอยู่บนผนัง จริง ๆ แล้วก็เป็นเครื่องจ่ายกระดาษชำระที่ใช้งานง่ายเพียงแค่กดปุ่ม

ภายในร้านยังเปิดเพลงออเคสตร้าผสมโอเปร่าที่ให้บรรยากาศคล้ายกับบทสวดทางศาสนาแต่มีโทนปลุกใจ ทำให้เกิดความรู้สึกฮึกเหิมอย่างน่าประหลาด

โนร่ามองดูภาพเหล่านั้นด้วยตากลมกว้าง เพราะแม้จะศึกษาข้อมูลจากสารสนเทศและวรรณกรรมมามากมายก็ยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน มันให้ความรู้สึกของวิทยาการอันแปลกประหลาดที่สื่อถึงความรุ่งเรืองและดับสูญในเวลาเดียวกัน

        “เซ็ตติ้งนี้มันยอดไปเลยนะ ว่าแต่จะเหมาะกับร้านอาหารเหรอ?”

โนร่าถามในขณะยังมองไปรอบ ๆ

“มีรสนิยมนี่ ของแบบนี้ถ้าถูกใจจะเป็นอะไรก็ได้น่ะ ร้านอาหาร, ร้านเหล้า, สถานรับเลี้ยงเด็ก”

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันก็มีหัวกะโหลกอันหนึ่งลอยมาที่โต๊ะ มันถูกติดตั้งอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์และต่อพ่วงด้วยสายไฟอันยุ่งเหยิง เมื่อมาถึงมันก็กล่าวด้วยเสียงที่มีโทนคล้ายกับเสียงสังเคราะห์

“--รับอะไรดีครับ?--”

“เส้นเล็กหมู ตับเยอะ ๆ พิเศษ หนึ่งชาม ขอกากหมูกับขนมถ้วยอย่างละชุดด้วย”

ไฟ LED ที่ประดับบนหัวกะโหลกเกิดการกะพริบสลับกันไปมาคล้ายวงจรที่ทำลังทำงาน จากนั้นมันจึงหันมาทางโนร่าเพื่อรอรับเมนู

“เอ่อ ขอเหมือนกันก็แล้วกัน”

“--รับทราบ เส้นเล็กหมู ตับเยอะ ๆ พิเศษ กากหมู ขนมถ้วย อย่างละสองชุด -- ส่งออเดอร์ให้กับอะเด็ปทัส นูเดลิคัส เรียบร้อยแล้ว กรุณารอสักครู่--”

กล่าวจบ หัวกะโหลกบริการก็ลอยเข้าหลังร้านไป โนร่าลองวิเคราะห์ดูแล้ว หัวกะโหลกนี้ลอยได้ด้วยระบบต้านทานแรงโน้มถ่วง ข้างในเป็นปัญญาประดิษฐ์สำหรับทำงานอัตโนมัติแบบง่าย ๆ ส่วนกะโหลกที่หุ้มอยู่ก็ไม่ใช่ของจริงแต่ทำจากดินปั้นโพลิเมอร์ เช่นเดียวกับหัวกะโหลกอันอื่น ๆ ในร้าน

“อะเด็ปทัส นูเดลิคัส?”

โนร่าหันมาถาม

“หมายถึงพ่อครัวน่ะ เป็นตำแหน่งคนประกอบอาหารของร้านนี้”

“โฮ่ มีเรื่องที่ยังไม่รู้อยู่เยอะจริง ๆ แต่เท่าที่ฉันจำได้ ก๋วยเตี๋ยวเรือเป็นอาหารประจำชาติของไททาเนียไม่ใช่เหรอ? แต่ร้านนี้ไม่มีอะไรที่เป็นสถาปัตยกรรมของไททาเนียเลย?”

“เขาเรียกว่าการผสมผสานทางวัฒนธรรม ร้านนี้ขายก๋วยเตี๋ยวเรือสูตรดั้งเดิม แต่มีธีมเป็นจักรวรรดิ์มนุษย์ตามบันทึกของโลกเก่า ทำให้เกิดความพิเศษขึ้นมา เพราะไม่ได้นำเสนอแค่สิ่งใดสิ่งหนึ่งเพียงอย่างเดียว แบบนี้จะสามารถดึงดูดผู้ที่ชื่นชอบทั้งสองอย่างได้ เป็นกลยุทธที่ไม่เลว แต่ท้ายสุดก็ต้องวัดกันที่รสชาติ”

“ดูแล้วนี่ไม่ใช่การมาครั้งแรก แปลว่ารสชาติต้องอร่อยสินะ?”

“อร่อยมาก ก๋วยเตี๋ยวเรือเป็นอาหารโปรดของฉัน แต่ไม่ได้หมายความว่าขอแค่เป็นก๋วยเตี๋ยวเรือก็พอ พวกร้านระดับล่างที่คิดว่าแค่เอาเรือมาตั้งหน้าร้านก็จะกลายเป็นก๋วยเตี๋ยวเรือมีอยู่ค่อนข้างเยอะ ผิดกับร้านนี้ที่ถึงการตกแต่งจะดูแหวกแนวไปบ้าง แต่รสชาติของน้ำซุปกลับมีจิตวิญญาณของก๋วยเตี๋ยวเรืออยู่อย่างเต็มเปี่ยม”

โนร่าพยักหน้าหงึก ๆ ถึงเธอจะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดของมันก็ตาม ในระหว่างนั้นก็มีพนักงานร้านนำอาหารมาส่งที่โต๊ะ

พนักงานคนนั้นสวมชุดจั๊มป์สูทสีเทาที่ดูสะอาดสะอ้าน แต่มีแขนข้างหนึ่งเป็นแขนกลที่สร้างจากโลหะและมีสายไฟระโยงระยาง ใบหน้าครึ่งซีกมีแผ่นโลหะประกบพร้อมกับท่อและสายไฟที่คลายกับเชื่อมเข้าไปใต้ผิวหนัง ดวงตาข้างหนึ่งถูกแทนที่ด้วยตาเทียมที่ส่องแสงสีส้ม และที่แผ่นหลังก็มีชุดเครื่องมืออิเล็กโทรนิกส์ซึ่งมีแขนกลสองข้างถูกติดตั้งอยู่

เขาถือถาดอาหารด้วยมือทั้งสอง แต่ใช้แขนกลด้านหลังในการหยิบอาหารแต่ละชิ้นวางลงบนโต๊ะ ไม่นานอาหารทั้งหมดก็ถูกเสิร์ฟอย่างครบถ้วน

โนร่ามองออกว่านั่นเป็นแค่เมคอัพ ไม่ใช่การดัดแปลงร่างกายหรือปลูกถ่ายอวัยวะเทียมจริง ๆ แต่แค่นี้ก็ถือว่าค่อนข้างลงทุนในการสร้างบรรยากาศ

อย่างไรก็ตาม เมื่อหันกลับมาดูอาหารที่ถูกเสิร์ฟ โนร่าก็ต้องนิ่งเงียบไปเล็กน้อย

เพราะตรงหน้าเธอมีอาหารกระป๋องอยู่ทั้งหมดสี่กระป๋องด้วยกัน

มันประกอบด้วยกระป๋องรูปร่างสี่เหลี่ยมผืนผ้าคล้ายกล่องข้าวขนาดใหญ่หนึ่งกระป๋อง รองลงมาเป็นกระป๋องขนาดกลางที่มีขนาดเล็กลงครึ่งหนึ่ง และกระป๋องที่เล็กสุดก็มีขนาดหนึ่งในสี่ของอันใหญ่สุด

กระป๋องอันที่สี่มีลักษณะเป็นทรงกระบอก ยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตร โนร่าพอจะมองออกว่าอันนี้เป็นกระป๋องสำหรับน้ำดื่ม

ด้านข้างของทุกกระป๋องมีการพิมพ์ตัวนูนว่า ‘อิมพีเรียล เรชั่น’

โนบิลดึงฝาของกระป๋องอันใหญ่สุดออก เผยให้เห็นเส้นก๋วยเตี๋ยว, ผัก, และเนื้อสัตว์ที่อยู่ด้านใน ทันทีที่ฝากระป๋องถูกเปิด ไอน้ำจากความร้อนก็ลอยกรุ่นออกมา

เขาเปิดฝากระป๋องที่เหลือ อันกลางเป็นขนมถ้วยสีขาวนวลซึ่งบรรจุไว้ทั้งหมดแปดชิ้น ส่วนอันเล็กเป็นกากหมูเจียวที่ปนกระเทียมมาด้วยเล็กน้อย

โนบิลเทกากหมูทั้งกระป๋องลงไปในก๋วยเตี๋ยวเรือก่อนจะหยิบช้อนกับตะเกียบมาคนทุกอย่างให้เข้ากัน โนร่าจึงเริ่มทำตามบ้าง

แต่ก่อนจะชิมก๋วยเตี๋ยว เธอลองเปิดกระป๋องน้ำดื่มเพื่อจิบดูก่อน แล้วพบว่ามันมีรสชาติหอมสดชื่นผิดจากน้ำดื่มที่คาดไว้ แถมยังเป็นสีชมพูด้วย

“อันนี้แปลกดี นี่เป็นน้ำอะไร?”

“น้ำแร่ผสมน้ำยาอุทัยทิพย์ เป็นสารสกัดจากสมุนไพรชนิดหนึ่งน่ะ นี่ก็เป็นของจากไททาเนียเหมือนกัน”

“โอ้ ๆ อันนี้ฉันรู้จัก เพิ่งรูู้ว่ามีรสชาติแบบนี้ ไม่เลวเลย”

กล่าวจบโนร่าก็หยิบช้อนกับตะเกียบมาตักก๋วยเตี๋ยวกินบ้าง เธอตักเส้นแค่พอดีคำวางในช้อน ตามด้วยหมูตุ๋นหนึ่งชิ้น ตับหมูหนึ่งชิ้น และกากหมูหนึ่งชิ้น ก่อนจะเป่าให้เย็นลงเล็กน้อยค่อยนำเข้าปาก ทันทีที่ได้ลิ้มลอง ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างพร้อมกับรอยยิ้ม

โนบิลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“กลัวร้อนด้วยรึ?”

โนร่าเคี้ยวอาหารในปากก่อนกลืนจนหมดแล้วจึงตอบ

“ถ้าร้อนเกินไปจะทำให้การรับรสด้อยประสิทธิภาพลง ควรกินตอนที่ไม่ร้อนมากจะดีกว่า แล้วนี่มันอร่อยมากเลยนะ! ส่วนผสมทั้งหมดเข้ากันได้ดีมาก รสชาติจัดจ้าน เข้มข้น แล้วน้ำซุปนี่ก็สุดยอดไปเลย!”

โนร่าเอ่ยชมไม่ขาดปาก ก่อนจะตักคำต่อไป

โนบิลไม่ได้กล่าวอะไร เพียงเก็บความสงสัยเกี่ยวกับมาตรฐานด้านรสชาติของซินเทซิสเอาไว้ในใจ ทั้งสองใช้เวลาไม่นานก็กินก๋วยเตี๋ยวที่เป็นอาหารจานหลักจนหมด จากนั้นจึงเริ่มทานขนมถ้วยเป็นของหวานล้างปาก ทันทีที่ตักขนมถ้วยเข้าปาก โนร่าก็ส่งเสียงออกมาอีกครั้ง

“อื้ม~ นี่คือกะทิสินะ เข้มข้นมากเลย มีรสมันเค็ม ตัดกับรสหวานของเนื้อขนมด้านล่างได้ดีมาก สมกับเป็นชีสจากพืชตามที่เขาเล่าลือกัน”

“นี่ก็เป็นเรื่องที่ขึ้นกับคุณภาพเช่นกัน ร้านที่ใช้กะทิเกรดต่ำก็มี พวกนั้นจะให้รสจางกว่า”

เพียงครู่เดียวกระป๋องใส่อาหารทั้งหมดก็เหลือแต่ความว่างเปล่า โนบิลจึงดื่มน้ำ ก่อนจะกดปุ่มที่หัวกะโหลกบนผนัง หัวกะโหลกอันนี้นอกจากจะเป็นเครื่องจ่ายกระดาษชำระแล้วยังเป็นเครื่องคิดเงินด้วย เมื่อถูกกดปุ่มให้คำนวณราคา จึงมีเสียงแจ้งราคาออกมา

“--ยอดรวมทั้งหมด สามร้อยยี่สิบคอปเปอร์--”

โนบิลกดปุ่มที่หน้าปัดนาฬิกาข้อมือเพื่อใส่ตัวเลข ก่อนจะยื่นนาฬิกาให้หัวกะโหลกบนผนังทำการสแกน เมื่อการจ่ายเงินได้รับการยืนยันแล้วก็มีใบเสร็จรับเงินถูกพิมพ์ออกมา

โนบิลดึงใบเสร็จออกจากปากของหัวกะโหลก ก่อนจะหันมาพูดกับโนร่า

“ส่วนของเธอคือร้อยหกสิบคอปเปอร์”

“เธอคงไม่ได้กินแบบนี้ทุกมื้อใช่มั้ย?”

โนร่ายิ้มเจื่อน ๆ ในขณะโอนเงินให้กับโนบิล อาหารมื้อนี้ทั้งปริมาณและคุณภาพล้วนคุ้มราคา แต่สำหรับอาหารหนึ่งมื้อ ราคานี้นับว่าอยู่ในเกณฑ์ฟุ่มเฟือย เธออยากใช้จ่ายอย่างประหยัดจนกว่าจะหาเงินเพิ่มได้

“ไม่ใช่อยู่แล้ว นี่เป็นโอกาสพิเศษเนื่องในกรณีที่ได้เริ่มงานวิจัยเลยฉลองด้วยของดีหน่อย และความจริงเธอไม่ต้องกินอย่างเดียวกับฉันทุกมื้อก็ได้”

“แต่ฉันอยากใช้เวลาร่วมกับเธอให้มากที่สุดนี่นา เป็นเรื่องของการเก็บข้อมูลน่ะ”

โนบิลไม่ได้กล่าวอะไร เขาเองมีความคิดคล้าย ๆ กัน แค่มันไม่ใช่ความสำคัญเร่งด่วน

“คราวหน้าจะพาไปร้านที่ราคาย่อมเยากว่านี้ละกัน”

กล่าวจบโนบิลก็ลุกขึ้นเพื่อเดินออกจากร้าน โนร่าจึงเดินตามไป

“ฉันอยากเดินดูขนมอีกหน่อย”

โนร่ากล่าวในขณะที่โนบิลนำมอเตอไซด์ออกมา

“แตะนิ้วบนหน้าปัดนาฬิกานี่”

โนบิลกล่าว โนร่าจึงทำตาม ทำให้หน้าปัดนาฬิกามีเส้นแสงสีเขียววิ่งปาดไปวูบหนึ่ง

“ฉันลงทะเบียนรหัสนาโนให้แล้ว ถ้ากลับห้องเมื่อไหร่ก็แตะนิ้วเพื่อเปิดประตูได้เลย”

แผงควบคุมที่ใช้ปลดล็อคห้องพักในปัจจุบันนี้ไม่ได้มีแค่การสแกนลายนิ้วมือ เพราะเทคโนโลยีอันล้ำหน้าทำให้สามารถปลอมแปลงลายนิ้วมือได้หลากหลายรูปแบบ ที่พักซึ่งมีมาตรการความปลอดภัยระดับสูงจึงใช้ระบบสแกนที่ซับซ้อนไปอีกขั้นหนึ่ง คือเป็นการสแกนเซลล์ เพียงแตะนิ้วที่แผงควบคุม ระบบก็จะทำการอ่านรูปแบบเซลล์เพื่อยืนยันตัวตนได้ ระบบนี้ยังครอบคลุมการใช้งานกับเผ่าซินเทซิสด้วย เพราะสามารถอ่านรหัสจากนาโนเซลล์ของซินเทซิสได้เช่นกัน

“ขอบคุณมาก งั้นไว้เจอกันที่ห้องนะ”

กล่าวจบโนร่าก็แยกตัวไปเดินดูร้านอื่น ๆ ในถนนเส้นนั้น ส่วนโนบิลก็ขับรถออกไป

---------------------------------------------------------------------------