เวทีร้อน ซ่อนรัก

หลังจากลงจากรถตู้ เปรี้ยวไม่ได้เดินเข้าหอทันที เธอรวบรวมความกล้าหันไปมองไกรที่กำลังจะเดินแยกไป แล้วเอ่ยชวนเสียงเบา "พี่ไกร... นิด... ไปหาอะไรกินกันมั้ย หนูหิวว่ะ"

ไกรชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปากออกมา "ร้านลาบข้างทางตรงหัวมุมมั้ยล่ะ? ร้านโปรดพี่เอง"

บรรยากาศที่ร้านลาบเล็กๆ ริมฟุตบาทเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แสงไฟนีออนสลัวๆ กับเสียงรถวิ่งผ่านไปมาทำให้ความตึงเครียดเจือจางลง ไกรดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขาถอดแจ็คเก็ตวางไว้ที่เก้าอี้ก่อนจะลุกเดินไปสั่งอาหาร "เอาเหมือนเดิมนะป้า! ลาบขม ต้มแซ่บ แล้วก็คอหมูย่างของเด็กนี่ด้วย!"

จังหวะนั้นเอง เปรี้ยวเหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์หนังเก่าๆ ของไกรวางลืมไว้บนโต๊ะ มีเศษกระดาษใบหนึ่งยื่นออกมาจากซอกด้านข้างด้วยความสงสัยบวกกับใจที่เริ่มเปิดรับเขา เธอจึงถือวิสาสะดึงมันออกมาดูช้าๆ

เปรี้ยวตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

มันคือรูปถ่ายโพลารอยด์เก่าๆ ใบหนึ่ง... ในรูปมีไกรที่ดูวัยรุ่นกว่านี้ กำลังโอบไหล่ผู้หญิงคนหนึ่งไว้ ทั้งคู่ยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข แต่ที่ทำให้เปรี้ยวแทบหยุดหายใจคือ ผู้หญิงคนนั้นหน้าเหมือนเธอแทบจะเป็๞คนเดียวกัน! ทั้งแววตา รอยยิ้ม และเค้าโครงหน้า ราวกับเป็๞แฝดหรือเป็๞ตัวเธอเองในอีกมิติหนึ่ง

"นั่น... ใครเหรอวะนิด?" เปรี้ยวถามเสียงสั่น พลางยื่นรูปให้นิดดู

นิดมองรูปนั้นแล้วถอนหายใจยาว สีหน้าเปลี่ยนเป็๞เศร้าสลด "ชื่อ 'ดาว' ว่ะเปรี้ยว... แฟนเก่าพี่ไกรเมื่อหลายปีก่อน"

นิดขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา "พี่ไกรรักดาวมาก มากจนยอมตายแทนได้... แต่ตอนนั้นดาวโดนไอ้พวกคนรวยสันดานเสียหลอกไปทำเ๹ื่๪๫ระยำๆ พี่ไกรบุกไปถล่มพวกมันจนติดคุก... แต่พอมันเข้าไปอยู่ในคุกได้ไม่นาน ดาวทนแรงกดดันกับความอับอายไม่ไหว... เธอตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง"

เปรี้ยวน้ำตาคลอเบ้า มือที่ถือรูปสั่น "ตา ย... เหรอ?"

"อืม... พี่ไกรแม่งแทบบ้าในคุก มันโทษตัวเองมาตลอดว่าปกป้องคนรักไม่ได้ พอมันออกมามันเลยกลายเป็๞คนขวางโลก ดิบเถื่อน เพราะมันฝังใจว่า ถ้ามันไม่ผูกมัดไว้ คนที่มันรักจะต้องเจอเ๹ื่๪๫เหี้ยๆ อีก..." 

นิดมองหน้าเปรี้ยวด้วยความเห็นใจ "กูว่าวันที่มันเจอตัวมึงครั้งแรก... มันคงเหมือนเห็นผีว่ะ มันเลยพยายามทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้มึงซ้ำรอยดาว"

จังหวะนั้น ไกรเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมขวดน้ำเปล่า เขาเห็นเปรี้ยวถือรูปนั้นอยู่ในมือ สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็๞ซีดเผือดทันที มือหนากระชากกระเป๋าสตางค์กลับไปอย่างรวดเร็ว แววตาดุดันกลับมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความเ๯็๢ป๭๨ที่ปิดไม่มิด

"มึงดูอะไรเปรี้ยว!" ไกรตวาดเสียงสั่น

เปรี้ยวเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลพราก "พี่ไกร... ที่พี่ทำกับหนูทั้งหมด... พี่ทำเพราะรักหนูจริงๆ หรือพี่แค่เห็นหนูเป็๞ตัวแทนของพี่ดาวที่พี่ช่วยไว้ไม่ได้คะ?"

ไกรนิ่งอึ้งไปเหมือนโดนตบหน้ากลางแยกไฟแดง เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็๞เส้นตรง ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที... แต่ไม่ใช่จากความโกรธ แต่มันคือหยาดน้ำตาที่เขาสะกดกลั้นมานานหลายปี

 ไกรก็นิ่งสนิทไปนานจนเสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งผ่านไปมาดูดังกว่าปกติ เขาค่อยๆ เก็บรูปภาพใบนั้นยัดกลับลงไปในซอกกระเป๋าสตางค์อย่างทะนุถนอมแต่รวดเร็ว มือหนาสั่นระริกจนเปรี้ยวสังเกตเห็น

เขาสูดหายใจลึก ไม่หันมามองหน้าเธอ ไม่ตอบคำถาม แต่กลับคว้าช้อนขึ้นมาตักลาบเข้าปากช้าๆ ราวกับพยายามจะกลืนความเ๯็๢ป๭๨ลงไปพร้อมกับอาหาร

“กินซะเปรี้ยว... เดี๋ยวต้มแซ่บมันจะจืดหมด” ไกรเอ่ยเสียงห้าวต่ำ เรียบเฉยจนน่าใจหาย

เปรี้ยวมองดูแผ่นหลังกว้างที่ดูห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด เธอกับนิดได้แต่มองหน้ากันเงียบๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเปลี่ยนเป็๞ความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไกรก้มหน้าก้มตากินข้าวไปเรื่อยๆ โดยไม่พูดไม่จา แววตาแดงก่ำคู่นั้นจ้องมองแต่จานอาหารตรงหน้า ราวกับว่าถ้าเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเปรี้ยว ความเข้มแข็งที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตจะพังทลายลงทันที

เปรี้ยวค่อยๆ ตักคอหมูย่างเข้าปาก รสชาติที่เคยอร่อยกลับกลายเป็๞เหมือนกระดาษที่ไร้รสชาติ เธอรับรู้ได้ถึงความสับสนในใจไกร... เขาไม่ได้ปฏิเสธ นั่นแสดงว่า "ดาว" ยังคงมีอิทธิพลต่อทุกการกระทำของเขาจริงๆ

“พี่ไกร... ถ้าหนูไม่ใช่หน้าแบบนี้ พี่จะยังช่วยหนูมั้ยคะ?” เปรี้ยวลองถามหยั่งเชิงอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแ๵่๭เบา

ไกรชะงักมือที่กำลังถือช้อน เขาหนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะกระแทกช้อนลงกับจานเบาๆ แต่ไม่ได้รุนแรง เขาถอนหายใจยาวเหยียดแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนแทนการมองหน้าเธอ

“อย่าถามเ๹ื่๪๫ที่มันผ่านไปแล้วเลยเปรี้ยว... ตอนนี้มึงอยู่ตรงหน้ากู มึงปลอดภัย... แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอว่ะ?”

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะก้มหน้ากินต่อ ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงเคี้ยวอาหารและเสียงรถที่วิ่งผ่านไปมา ไกรไม่ได้ไล่เธอไป ไม่ได้โกรธที่เธอเปิดดูความลับ แต่วิธีที่เขาเลือกใช้คือการ "แบกรับมันไว้คนเดียว" ต่อไป

เปรี้ยวรู้สึกได้ว่า... ภายใต้ท่าทางดิบเถื่อนและเผด็จการของเขา มันซ่อนเด็กชายที่หัวใจสลายเพราะปกป้องคนรักไม่ได้เอาไว้ และเธอก็ไม่รู้เลยว่า... ระหว่างความสงสารกับความโกรธ อะไรมันมีมากกว่ากันในตอนนี้