Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 36

ทางด้านหมอยูมินั้นหลังจากเธอลงมาชั้นที่ดนัยพักอยู่แต่เมื่อเธอออกจากลิฟท์และหันมาทางห้องของดนัยก็เห็นว่ามีคนนอนอยู่หน้าห้องนั่นและเมื่อมองให้ดีก็เห็นว่าคนที่นอนอยู่นั้นก็คือดนัยนั่นเอง

ตุ่บ !! หมอยูมิทิ้งผักกาดที่พึ่งจะตัดมาในมือลงพื้นก่อนจะรีบวิ่งไปดูอาการของดนัยทันที

“หมอดนัย !!!” หมอยูมิพยายามเรียกดนัยแต่เขาก็ไม่มีการตอบสนองเลย

“ชีพจรต่ำมากความดันน่าจะตก มีแผลที่หัวเลือดไม่หยุดไหล” หมอยูมิดูอาการของดนัยคร่าวๆก่อนจะรีบควานหามือถือของเธอแต่ทว่าเธอนั้นไม่ได้หยิบมันลงมาจากห้อง

“ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ !!!!!” หมอยูมิพยายามตะโกนเรียกคนอื่นๆที่นอนหลับอยู่ในห้องเธอนั่งลงก่อนจะยกหัวดนัยขึ้นมาไว้บนตักของเธอเพื่อให้เลือดไม่ไหลลงมาที่หัวจนมากเกินไป

“ใครก็ได้ช่วยด้วย !!!!!!!!” หมอยูมิพยายามเรียกคนมาช่วยไม่นานก็มีคนเปิดประตูออกมาดู

“อ๊ะหมอยูมิเกิดอะไรขึ้นครับ !!” คนที่ออกมานั้นอยู่ข้างห้องของดนัยเขาเป็นหมอในแผนกผู้ป่วยนอก

“ช่วยตามแพทย์ฉุกเฉินที่โรงพยาบาลให้ทีค่ะ หมอดนัยหมดสติมีแผลที่ศรีษะเลือดไม่หยุดไหลเลยค่ะถ้ายังไงขอผ้าสะอาดๆสักผืนในห้องคุณหน่อยค่ะ” หมอยูมิพูดเธอพยายามใช้มือกดแผลที่หัวของดนัยเอาไว้แต่เลือดก็ยังไม่หยุด

“เข้าใจแล้วครับผมจะรีบโทรแจ้งที่โรงพยาบาลให้” หมอคนนั้นพยักหน้าก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องหยิบมือถือโทรแจ้งแพทย์ฉุกเฉินที่โรงพยาบาลและไม่ลืมหยิบผ้าสะอาดมาให้หมอยูมิใช้มันกดแผลเพื่อห้ามเลือดไม่ถึงสองนาทีหมอจากแผนกฉุกเฉินหลายคนก็วิ่งมาถึงหอพักพร้อมเตียงก่อนจะเอาดนัยขึ้นเตียงและรีบเข็นไปยังห้องฉุกเฉิน

วู่บ !! ร่างของฮิคาริปรากฎขึ้นมาหน้าห้องของดนัยเธอมองดนัยที่นอนอยู่บนเตียงกำลังถูกเข็นไปสีหน้าของฮิคาริตอนนี้นั้นดูสับสน

“หมอดนัยอดทนไว้ก่อนนะคะ” เสียงหมอยูมิพูดเธอนั้นวิ่งตามพวกพยาบาลที่กำลังเข็นดนัยไป

ฮิคาริมองดูดนัยบนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงเข็นเธออยากจะถามเหลือเกินว่านี่มันเรื่องอะไรกันทำไมร่างของเธอถึงไปอยู่ในห้องนอนของหมอยูมิ ทำไมดนัยไม่บอกเรื่องนี้กับเธอ เธอมั่นใจว่าดนัยจะต้องรู้เรื่องนี้แน่เพราะดนัยกับหมอยูมินั้นค่อนข้างจะสนิทกัน

ติ๊ง !! เสียงลิฟท์ถูกปิดลงแต่ฮิคาริก็ยังไม่ขยับไปไหนเธอค่อยๆหลับตาลงและร่างของเธอก็ค่อยๆเลือนหายไป

หลายชั่วโมงต่อมา

“อืม.....” ดนัยค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นภาพของผนังสีขาว

นี่เราอยู่ที่ไหนไม่ใช่ห้องเรานี่นา ดนัยคิดในใจก่อนจะมองรอบๆก็เห็นผ้าม่านสีเขียวอันคุ้นเคย

“ห้องฉุกเฉินงั้นเหรอ” สตีฟอุทานเบาๆก่อนจะเห็นใครบางคนหลับอยู่ข้างเตียงของเขา

“หมอยูมิ !!!”

“อืม...อ๊ะหมอดนัยฟื้นแล้วเหรอคะ” หมอยูมิที่ได้ยินเสียงคนเรียกเธอจึงตื่นขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าดนัยฟื้นแล้วและกำลังมองเธออยู่

“หมอยูมินี่มันเกิดอะไรขึ้นครับแล้วผม....” ดนัยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงมาอยู่ห้องฉุกเฉิน

“ฉันเจอคุณหมดสติอยู่หน้าห้องพักน่ะสิ ดีนะคะที่ฉันลงไปจะเอาของไปให้คุณพอดี” หมอยูมิพูด

“ผมเนี่ยนะครับหมดสติ !!” ดนัยอุทานออกมาพลางพยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงหมดสติอยู่หน้าห้องพักเขากันล่ะ

เราจำได้ลางๆว่าตอนนั้นกำลังหยิบกุญแจห้องออกมาจากกระเป๋าแล้วก็จำอะไรไม่ได้เลย ดนัยพยายามนึก

“ใช่ค่ะพวกหมอบอกว่าหมอดนัยพักผ่อนไม่เพียงพอเลยทำให้หน้ามืดและล้มลงแถมยังล้มลงไปโดนลูกบิดประตูจนหัวแตกอีกดีนะคะที่หัวไม่ฟาดพื้นด้วยไม่งั้นอาจจะเป็นหนักถึงขนาดเลือดคลั่งในสมองเลยก็ได้” หมอยูมิพูด

“นี่ผมล้มหัวแตกเหรอเนี่ย !!!” ดนัยพูดก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสที่หัวของเขาก่อนจะเห็นว่ามีผ้ากอซถูกพันเอาไว้

“ใช่ค่ะว่าแต่ไปทำอะไรมาล่ะคะถึงได้เป็นขนาดนี้” หมอยูมิถาม

“คือว่า.....” แต่ก่อนที่ดนัยจะได้พูดอะไรออกมาม่านสีเขียวก็ถูกเปิดออก

ครืด !! เสียงม่านถูกเปิดเผยให้เห็นหน้าของคนที่เปิดมันนั่นก็คือหมอนากิสะนั่นเอง

“จนได้สินะหมอดนัย” หมอนากิสะพูด

“เอ่อ...หมอนากิสะมาทำอะไรที่นี่เหรอครับไม่ใช่ว่ากลับไปแล้วเหรอ” ดนัยถาม

“ก็กลับไปนอนหลับฝันหวานแล้วนั่นแหละค่ะแต่พอดีได้รับโทรศัพท์โทรมาแจ้งว่าลูกน้องในแผนกถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินฉันเลยต้องรีบมาดูอาการเธอตอนตีสองแบบนี้ !!!” หมอนากิสะตอบ

“ขอโทษครับ” ดนัยรีบขอโทษ

“ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วแต่สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้น่ะให้หยุดไปซะก่อนฉันไม่รู้หรอกนะเธอกำลังทำอะไรอยู่แต่ถ้าแค่ตัวเองยังดูแลไม่ได้เธอจะดูแลคนอื่นในฐานะหมอได้ยังไงจริงมั้ย” หมอนากิสะสั่งสอน

“เข้าใจแล้วครับเป็นผมเองที่ฝืนเกินไป” ดนัยรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

นั่นสินะในเมื่อตัวเองตัวดูแลไม่ได้แล้วเราจะไปดูแลคนอื่นในฐานะหมอได้ยังไง ดนัยรู้สึกว่าคำพูดของหมอนากิสะนั้นถูกต้องเป็นอย่างมาก

“ไม่ต้องจ้องพี่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้ออย่างนั้นก็ได้ยูมิ” หมอนากิสะปรายตามองไปยังหมอยูมิที่จ้องเธอไม่กระพริบตา

“คุณไม่ใช่พี่ฉันออกไปซะ !!!” หมอยูมิพูด

“ก็ได้ฉันไปก็ได้อ้อ...จริงสิหมอดนัยฉันให้เธอหยุดงานสองวันนะพักผ่อนให้หายดีซะจำเอาไว้สายของเครื่องดนตรีน่ะถ้าตึงเกินไปก็จะขาดแต่ถ้าหย่อนเกินไปเสียงที่ได้ก็จะไม่ดีเธอคงรู้นะฉันหมายความว่าไงเพราะถ้าจำไม่ผิดที่ไทยก็มีคำพูดคล้ายแบบนี้นี่” หมอนากิสะบอก

“ครับผมเข้าใจแล้วขอบคุณหมอนากิสะและก็ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาพักผ่อนของหมอนากิสะนะครับ” ดนัยพยักหน้าพลางนึกถึงคำสอนของศาสนาพุทธที่สอนให้เดินทางสายกลางไม่ตึงหรือไม่หย่อนเกินไปนั่นเอง

“อืม” หมอนากิสะพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินจากไป

“หึเรื่องใส่หน้ากากนี่เก่งนัก” หมอยูมิพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดดนัยที่ได้ยินดังนั้นก็ไม่รู้จะตอบสนองยังไงเพราะจากที่เขาร่วมงานกับหมอนากิสะมาพักนึงเขาคิดว่าหมอนากิสะก็ไม่ได้นิสัยแย่ขนาดนั้น

“นี่ก็ตีสองแล้วผมว่าหมอยูมิกลับไปพักผ่อนดีกว่านะครับพรุ่งนี้หมอยูมิต้องทำงานอีก” ดนัยพูด

“แต่ว่า...”

“กลับไปพักผ่อนเถอะครับผมไม่เป็นอะไรหรอกอย่าลืมสิผมเองก็เป็นหมอนะให้น้ำเกลือหมดถุงนี่ผมก็กลับไปพักที่ห้องได้แล้วแต่หมอยูมิต่างหากล่ะพรุ่งนี้หมอยูมิต้องทำงานอีกนะถ้าไม่พักผ่อนเสียหน่อยเดี๋ยวจะแย่เอา” ดนัยบอก

“แหมหมอดนัยยังกล้าพูดไล่ให้ฉันไปพักผ่อนอีกนะคะทั้งๆที่ตัวเองพักผ่อนไม่เพียงพอจนเป็นแบบนี้แท้ๆ” หมอยูมิพูดเหน็บ

“อ่านั่นมันก็” ดนัยถึงกับพูดไม่ออกเขานั้นไม่มีหน้าไปเตือนคนอื่นเรื่องพักผ่อนไม่เพียงพอจริงๆนั่นแหละ

“ถ้าอย่างนั้นฉันกลับไปพักผ่อนก่อนแล้วกันต้องไปซักคราบเลือดที่กางเกงฉันอีก” หมอยูมิพูด

“ครับขอบคุณหมอยูมิมากนะครับถ้าไม่ได้หมอยูมิมาเจอผมไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง” ดนัยบอกจากนั้นหมอยูมิก็ขอตัวกลับหอพักปล่อยให้ดนัยอยู่คนเดียว

“เฮ้อ...ฝืนเกินไปสินะเราให้ตายเถอะ” ดนัยถอนหายใจออกมาพลางนอนมองเพดานของห้องฉุกเฉินไปเรื่อยจนกระทั่งมีหมอคนหนึ่งเดินเข้ามาดูอาการของเขา

“อาการเป็นไงบ้างหมอดนัยมีอาการเวียนหัวปวดหัวหรืออยากอาเจียนมั้ย” หมอสุกิยามะเดินเข้ามาถาม

“อ๊ะหมอสุกิยามะนั่นเองอาการพวกนั้นไม่มีหรอกครับจะมีก็แค่มึนหัวน่าจะเพราะเสียเลือดมากไปว่าแต่คุณย้ายมาเวรรอบดึกแล้วเหรอครับ” ดนัยทักทาย

“ครับผมย้ายมาอยู่รอบดึกแล้วพอดีไม่อยากเจอยากุซ่าตอนกลางวันอีก” หมอสุกิยามะพูด

“โธ่หมอสุกิยามะก็พูดไปคุณคงไม่ซวยขนาดนั้นมั้ง” ดนัยพูดหยอกหมอสุกิยามะเล่น

“ฮ่ะๆไม่รู้สิครับเอาล่ะหมอดนัยพักผ่อนเถอะให้น้ำเกลือถุงนี้หมดผมจะอนุญาตให้กลับไปพักที่ห้องได้ส่วนแผลที่หัวถ้าเป็นไปได้ก็อย่าให้มันโดนน้ำแล้วเดี๋ยวผมจะเอายาแก้อักเสบมาให้นะ” อาการของดนัยนั้นไม่ค่อยร้ายแรงเท่าไหร่แค่พักผ่อนให้เต็มที่สักสองหรือสามวันก็หายแล้ว

“ขอบคุณครับ” ดนัยพยักหน้าพลางมองถุงน้ำเกลือที่ยังเหลือมากกว่าค่อนถุง

อีกราวๆแปดชั่วโมงสินะน้ำเกลือถึงจะหมด ดนัยคำนวณคร่าวๆในใจ (น้ำเกลือสำหรับผู้ใหญ่ 1 ถุงนั้นใช้เวลาประมาณ 12 – 24 ชั่วโมงแล้วแต่แพทย์จะตั้งให้ว่าจะให้มันหยดเร็วแค่ไหน)

ดนัยใช้เวลาอยู่ในห้องฉุกเฉินทั้งคืนจนกระทั่งน้ำเกลือหมดถุง

หลายชั่วโมงต่อมา

ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงเช้าแล้วดนัยกำลังเดินกลับหอพักหลังจากให้น้ำเกลือเสร็จเมื่อคืนเขาได้หลับเต็มตื่นหลายชั่วโมงในห้องฉุกเฉิน

แกร๊ก !! แอ๊ด !! ดนัยเปิดประตูห้องพักของตัวเองเข้าไปก่อนจะเห็นฮิคารินั่งอยู่ที่โต๊ะ

“อ้าวฮิคาริรอฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ยเมื่อวานขอโทษทีนะพอดีเกิดอะไรขึ้นหลายๆอย่าง........” ดนัยยังพูดไม่ทันจบฮิคาริก็หันมาและพูดใส่เขา

“เมื่อไหร่ !!” ฮิคาริพูด

“อะไรคือเมื่อไหร่...อ้อหรือจะพูดว่าเมื่อไหร่จะไปทำกับข้าวสินะได้ๆใช้งานคนป่วยจริงเลยเอาเป็นข้าวต้มแล้วกันนะทำง่ายดี” ดนัยพูดก่อนจะเดินไปที่ครัวและหยิบหม้อออกมา

“ไม่ใช่หรอกนะดนัยที่ฉันจะพูดน่ะคือเมื่อไหร่.....เมื่อไหร่นายจะบอกฉัน” ฮิคาริพูด

“บอก...บอกเรื่องอะไร ?” ดนัยหันไปหาเธอพลางสงสัยว่าเขาต้องบอกอะไรเธอ

“ก็บอกเรื่องร่างของฉันที่นอนอยู่ในห้องหมอยูมิยังไงล่ะ !!!!!!” ฮิคาริตะโกนออกมาทำให้ดนัยที่ได้ยินดังนั้นชะงักไปทันทีหม้อที่อยู่มือเขาถึงกับหล่นลงพื้นเสียงดัง

เมื่อคืนนั้นหลังจากดนัยถูกส่งตัวไปห้องฉุกเฉินฮิคาริก็ขึ้นไปนั่งเฝ้าร่างตัวเองในห้องของหมอยูมิอยู่ทั้งคืนเธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นสรุปเธอตายไปแล้วหรือยังไม่ตายแล้วร่างที่นอนอยู่ในห้องหมอยูมิที่มีเครื่องมือพยุงชีพมากมายติดตั้งอยู่นั้นเป็นร่างของเธอหรือเป็นแค่คนหน้าเหมือนเธอนั่งอยู่ทั้งคืนเพื่อหาคำตอบแต่ทว่าเธอก็ไม่ได้คำตอบอะไรจากการนั่งจ้องร่างนั้นเลยจนกระทั่งรุ่งเช้าเธอจึงมานั่งรอให้ดนัยกลับมาอยู่ในห้องของเขาเพื่อถามทุกอย่างจากดนัย

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 คำถาม

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 คำถาม

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้