จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]

            “หากเจ้าคิดจะใช้ข้าเป็นหินรองเท้าก็อย่าได้โทษว่าข้าใช้เจ้าเป็นหินรองเท้าแทน!”

            ไป๋หยุนเฟยมองไปยังเฉินหวงฮัวด้วยสายตาสาดประกายแวววับพร้อมกับแย้มยิ้ม“ตกลง! ข้าจะลองวัดฝีมือกับเจ้าดู!”

            “เอ่อ...” เมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหันมันจึงทำอะไรไม่ถูกแต่เฉินหวงฮัวก็เรียกสติกลับมาได้โดยเร็วพร้อมกับในใจลอบยินดี “ฮ่า ฮ่า! เช่นนี้จึงจะสมเป็นศิษย์สายตรง! เข้ามาเถอะศิษย์พี่โปรดสอนสั่ง!”

            จากนั้นทั้งคู่แยกห่างจากกันจนได้ระยะอันเหมาะสม

            เฉินหวงฮัวสะบัดมือขวาออกก็บังเกิดเสียง‘ปัง’พร้อมกับกระบี่ยักษ์เล่มหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในมืออย่างกะทันหันตัวกระบี่กว้างใหญ่ราวกับบานประตู ยามวาดลงกระทบพื้นก็ปรากฏหลุมขึ้น

            “นี่เป็นวัตถุวิญญาณเฉพาะตัวของข้ากระบี่ตัดศิลา! ศิษย์พี่ไป๋โปรดระวัง คมกระบี่ไร้นัยน์ตา!”

            “ศิษย์พี่ไป๋ ท่านจะสู้กับเขาจริงหรือ?”ซือคงเสียนเอ่ยปากถาม มันมองดูทั้งคู่ด้วยสายตาหวาดหวั่นก่อนจะกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา“เขาเป็นภูตวิญญาณระดับปลาย หลังการทดสอบก็ได้รับวัตถุวิญญาณชั้นปฐพีระดับสูงมาแต่หลังจากหลอมเป็นวัตถุวิญญาณเฉพาะตัวแล้วก็ยกระดับกลายเป็นชั้นนภาระดับต่ำ ทั้งฝีมือเขาก็เข้มแข็งข้าว่าท่านควรจะ...”

            ไป๋หยุนเฟยส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มขอบคุณ“อย่าได้กังวล ข้ามั่นใจในฝีมือตนเอง ไปรอด้านนอกก่อน แล้วข้าจะตามไป”

            ‘ด้านนอก’ที่มันเอ่ยถึงก็คือนอกวงล้อมของศิษย์อื่นๆที่มุงดู พวกมันล้อมวงเปิดพื้นที่ร่วมลี้เพื่อให้ทั้งสองใช้เป็น‘สนามประลอง’

            ซือคงเสียนอับจนปัญญาจึงได้แต่เดินไปที่ด้านข้างพร้อมกับจับจ้องมายังทั้งคู่ด้วยความกังวล

            ……

            ขณะใคร่ครวญถึงเรื่องบางอย่างไป๋หยุนเฟยก็ถอดถุงมือสุริยันที่สวมบนมือออกก่อนจะเก็บไว้ในแหวนช่องมิติเมื่อสังเกตเห็นแววตาสงสัยต่อการกระทำของตนจากทุกคนจึงอธิบายว่า“นี่เป็นวัตถุวิญญาณชั้นนภาที่ข้าได้รับเป็นรางวัลหลังจากได้เป็นศิษย์สายตรงเพื่อความยุติธรรมข้าจะไม่ใช้มัน”

            จากนั้นแสงเจิดจ้าก็ฉายวาบออกจากทวนเปลวอัคคีในมือหลังจากวาดควงไปรอบกายก็ปักทวนลงกับพื้น แล้วไป๋หยุนเฟยก็ร้องขึ้น“นี่เป็นวัตถุวิญญาณเฉพาะตัวของข้าที่ได้รับมาก่อนเข้าสู่สำนักถ้าเช่นนั้นศิษย์น้องเฉินเชิญเรียนรู้เท่าที่เจ้าจะทำได้เถอะ!”

            เรื่องที่ไป๋หยุนเฟยเก็บวัตถุวิญญาณชั้นนภาที่ได้รับเป็น‘รางวัล’สำหรับการได้เป็นศิษย์สายตรงสร้างความเดือดดาลแก่เฉินหวงฮัวยิ่ง

            ก่อนหน้านี้มันพยายามอย่างหนักเพื่อจะได้เป็นศิษย์สายตรงแต่ก็ไม่สำเร็จที่ได้รับมาจากความลำบากกลับเป็นเพียงวัตถุวิญญาณชั้นปฐพีระดับสูงซึ่งภายหลังจากหลอมเป็นวัตถุวิญญาณเฉพาะตัวแล้วจึงยกระดับเป็นชั้นนภาระดับต่ำ

            ดังนั้นมันจึงโกรธแค้นที่ผู้ซึ่งเดินได้เพียงหนึ่งพันแปดร้อยห้าสิบวาแต่กลับได้รับสิ่งที่มันไม่อาจไขว่คว้าได้!

            ยิ่งครุ่นคิดเฉินหวงฮัวก็ยิ่งโกรธแค้นมันไม่กล่าวอันใดอีกเพียงร้องขึ้นคราหนึ่งก่อนจะชูกระบี่ขึ้น หลังจากควงกระบี่เหนือศีรษะราวกับขนนกไร้น้ำหนักเฉินหวงฮัวก็ถีบเท้ากับพื้นโดยแรงจนเกิดหลุมที่ใต้ฝ่าเท้าพร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาไป๋หยุนเฟยในทันที

            จากที่เห็นดูท่ามันจะถนัดการต่อสู้โดยการปะทะด้วยกำลัง

            ทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ไกลดังนั้นเฉินหวงฮัวที่ระเบิดพลังทะยานเข้าหาเพียงพริบตาเดียวก็ถึงเบื้องหน้าไป๋หยุนเฟยยามประชิดเข้าถึงตัวมันก็วาดกระบี่ลงใส่ไป๋หยุนเฟยทันที แต่แทนที่จะใช้ด้านคมเฉินหวงฮัวกลับใช้ข้างกระบี่ฟาดใส่แทน!

            สิ่งแรกที่ไป๋หยุนเฟยกระทำกลับสร้างความประหลาดใจแก่ทุกคนยิ่งแทนที่จะหลบเลี่ยงไปซ้ายขวาหรือยกทวนขึ้นต้านรับไป๋หยุนเฟยกลับชักเท้าขวาถอยหลังครึ่งก้าว หลังจากทิ้งน้ำหนักลงเท้าหลังมันก็วาดทวนไปด้านซ้ายพร้อมกับชกหมัดขวาไปเบื้องหน้า!

            พลังหมักเก้าทบ!

            “ปึง!”

            เสียงโลหะกระทบเลือดเนื้อดังกังวานฝ่าอากาศแล้วผู้ชมทั้งหมดก็พร้อมใจกันกำหมัดขวาแนบแน่นราวกับจะรู้สึกเจ็บปวดไปด้วยกัน

            แต่ที่สร้างความแตกตื่นแก่ทุกคนกลับเป็นแพราะไป๋หยุนเฟยยังคงไม่ขยับเคลื่อนออกจากที่เดิมขาทั้งสองข้างของมันคล้ายงอกรากติดกับพื้น ทว่าเฉินหวงฮัวที่เป็นคู่ต่อสู้กลับต้องล่าถอยออกไปสามก้าว!

            “นี่...”

            ผู้ชมหลายคนถึงกับแตกตื่นตะลึงลานต่อภาพที่เห็นแม้แต่ผู้ที่ชมดูจากปากถ้ำก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

            เฉินหวงฮัวโซเซล่าถอยอีกหลายก้าวสุดท้ายจึงค่อยทรงกายอยู่กระทั่งยามนี้แขนขวามันยังคงสั่นระริกจากผลของการปะทะ “ร้ายกาจ! นี่เป็นเคล็ดวิญญาณอะไรกัน?” มันครุ่นคิดด้วยความแตกตื่น

            ไป๋หยุนเฟยไม่ได้มีนิสัยร้องบอกชื่อกระบวนท่ายามใช้ออกดังนั้นจึงไม่มีทางที่เฉินหวงฮัวจะทราบชื่อได้ หลังจากให้เวลาอีกฝ่ายได้พักหายใจชั่วครู่ไป๋หยุนเฟยก็รั้งทวนเปลวอัคคีขึ้นพร้อมกับพุ่งเข้าหาเฉินหวงฮัวในทันที

            ที่เฉินหวงฮัวริษยาและไม่ยอมรับต่อความสำเร็จของไป๋หยุนเฟยนั้นเป็นเรื่องจริงแต่มันยังไม่กล้าโอหังจนละเลยต่อพลังฝีมือของอีกฝ่าย หลังจากได้รับประสบการณ์จากการประกระบวนท่าแรกแล้วเฉินหวงฮัวก็สำนึกได้ว่าตนเองต้องเอาจริงในต่อสู้ครั้งนี้แล้วมันคำรามเสียงก้องพร้อมกับพุ่งเข้าหาไป๋หยุนเฟยเช่นเดียวกัน

            ทั้งคู่เข้าปะทะกันอีกครั้งกระบี่ปะทะกับทวน แล้วทั้งคู่ก็กลายเป็นพันตูต่อสู้กันในระยะประชิด

            เฉินหวงฮัวต่อสู้อย่างเข้มแข็งด้วยแนวทางอันดุดันยามรุกก็เปี่ยมพลังและยามรับก็ป้องกันอย่างรัดกุม เมื่อถึงคราวจำเป็นกระบี่ยักษ์ยังสามารถใช้ต่างโล่เพื่อป้องได้หรือกล่าวอีกอย่างก็คือมันทั้งรุกและรับได้ในคราเดียวด้วยกระบวนท่าอันเปี่ยมพลัง

            ส่วนฝั่งไป๋หยุนเฟยกลับคล้ายใบไม้ต้องลมด้วยท่าเท้าเหยียบคลื่นที่ใช้ออกสองเท้ามันขยับเคลื่อนไหวไม่หยุดยั้งจนร่างคล้ายกับสายลมมีหลายครั้งที่ไป๋หยุนเฟยหลบเลี่ยงอย่างฉิวเฉียดทว่าแต่ละท่วงท่าที่เคลื่อนไหวล้วนใช้ออกอย่างคล่องแคล่วเชี่ยวชาญ

            ผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่าไป๋หยุนเฟยจึงเริ่มบังเกิดความสงสัยมันพบว่าคู่ต่อสู้ทุ่มเทใช้กระบี่ยักษ์โดยไม่คิดจะใช้วัตถุวิญญาณชิ้นอื่นแม้แต่ครั้งเดียว

            ไม่ใช่ว่าศิษย์ของสำนักช่างประดิษฐ์ต้องต่อสู้กันด้วยวัตถุวิญญาณหรอกหรือ?เมื่อครั้งมันต่อสู้กับเฟยเหนียนอีกฝ่ายก็ใช้ออกด้วยวัตถุวิญญาณอันร้ายกาจหลายชิ้น...

            ไป๋หยุนเฟยเข้าใจผิดแล้ว

            ไม่ใช่ว่าศิษย์สำนักช่างประดิษฐ์ทุกคนจะชมชอบการใช้วัตถุวิญญาณหลากหลายชนิดในการต่อสู้ศิษย์จำนวนมากชื่นชอบที่จะใช้เพียงวัตถุวิญญาณเฉพาะตัวในการต่อสู้ มีเพียงเมื่ออยู่ภายใต้สถานการณ์บีบคั้นเท่านั้นพวกมันจึงจะเลือกใช้วัตถุวิญญาณชิ้นอื่นเฉินหวงฮัวเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

            วัตถุวิญญาณเฉพาะตัวของสำนักช่างประดิษฐ์นั้นร้ายกาจอย่างไม่มีข้อสงสัยต่อให้เป็นผู้ฝึกปรือวิญญาณที่ใช้วัตถุวิญญาณชั้นนภาต่อสู้ก็ยังไม่อาจรับมือกับกระบี่ตัดศิลาของเฉินหวงฮัวได้แต่กระนั้นไป๋หยุนเฟยกลับแตกต่างออกไป

            ทวนเปลวอัคคีของมันก็เป็นชั้นนภามิหนำซ้ำยังเป็นวัตถุวิญญาณเฉพาะตัว ในด้านความสอดคล้องวิญญาณทวนของไป๋หยุนเฟยเองก็สูงล้ำกว่ากระบี่ของเฉินหวงฮัว

            ยิ่งเฉินหวงฮัวต่อสู้มันก็ยิ่งรู้สึกคับข้องใจ คู่ต่อสู้ของมันคล่องแคล่วว่องไวยิ่งกว่า มิหนำซ้ำด้วยพลังฝีมือของมันก็ยังไม่อาจชิงความได้เปรียบได้วัตถุวิญญาณของทั้งสองฝ่ายก็‘คู่คี่สูสี’ และตั้งแต่เริ่มต้นสีหน้าไป๋หยุนเฟยก็ยังคงนิ่งสงบเพียงเรื่องนี้ก็เพียงพอจะทำให้มันเดือดดาลยิ่งขึ้นไปอีก

            “อย่าได้อวดดี!!”พริบตาที่ไป๋หยุนเฟยหลบหลีกท่าจู่โจมพ้น เฉินหวงฮัวเอ่ยปากเหยียดหยามพร้อมกับระเบิดพลังวิญญาณออกจากร่างด้วยความเดือดดาลจนพลังพลุ่งพล่านกล้ามเนื้อบนร่างมันหดเกร็งแล้วกระบี่ที่ชูขึ้นสู่ท้องฟ้าก็ตวัดลงใส่หัวไหล่ของไป๋หยุนเฟยด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม!

            ไป๋หยุนเฟยเริ่มมั่นใจแล้วว่าพลังฝีมือของตนเพิ่มพูนขึ้นกว่าเดิมอีกไม่น้อยยามมองดูคู่ต่อสู้ใบหน้าจึงยังคงประดับด้วยรอยยิ้มแม้จะเห็นได้ชัดว่ากระบวนท่าเฉินหวงฮัวร้ายกาจขึ้นแต่ไป๋หยุนเฟยก็ยังคงปราศจากความกังวลมันกุมกระชับทวนเปลวอัคคีด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมกับยกขึ้นต้านรับกระบี่ในทันที

            แต่พลังของกระบวนท่านี้ยังนับได้ว่ามหาศาล! แม้ว่าไป๋หยุนเฟยจะไม่ถูกบีบให้ล่าถอยแต่สองเท้ามันยังคงถูกกดจมลึกลงกับพื้นหนึ่งนิ้วชั่วขณะที่ไป๋หยุนเฟยจะเบี่ยงกระบี่ออกด้านข้างก็พลันสังเกตเห็นรอยยิ้ม‘มุ่งร้าย’บนใบหน้าของเฉินหวงฮัวพริบตาต่อมากระบี่ยักษ์ก็เริ่มปะทุแสงสีส้มเจิดจ้าออกมา!

            ไป๋หยุนเฟยแตกตื่นกับภาพที่เห็นยิ่งจากนั้นก็พลันสัมผัสได้ถึงพลังธาตุดินที่ระเบิดออกจากกระบี่ครอบคลุมใส่มันทั้งร่าง

            สัญชาติญาณของไป๋หยุนเฟยร้องบอกให้ล่าถอยแต่แม้คิดจะทำตามไป๋หยุนเฟยก็พบว่าจู่ๆสองขามันก็ไม่อาจขยับเคลื่อนไหว!

            เมื่อก้มลงมองไป๋หยุนเฟยก็เห็นที่พื้นรอบเท้าทั้งสองกำลังเคลื่อนไหวราวกับมีบางอย่างชอนไชอยู่ พริบตาเดียวพื้นดินก็‘คืบคลาน’ขึ้นมาบนสองขาพร้อมกับผนึกไว้กับพื้น!

            เฉินหวงฮัวฉวยโอกาสที่ไป๋หยุนเฟยแสดงสีหน้าตื่นตะลึงรั้งกระบี่กลับคืนขณะฉีกยิ้มมุ่งร้ายพร้อมกับส่งสายตาเหยียดหยามให้ มันก็ตวัดกระบี่ฟันลงใส่ไป๋หยุนเฟยที่ไม่อาจขยับเคลื่อนไหวในทันที!