วันถัดมาหลังเลิกงานกรีแวะมาหานานาที่ร้านหลังจากที่กลับไปนอนคิดทบทวนเื่เมื่อวานทั้งคืน
“อเมริกาโน่เย็นใช่มั้ยคะ”
ฟ้าเห็นกรีเดินเข้ามาก็ทำท่าอมยิ้มและหันไปมองหน้านานาที่กำลังเช็ดถูเค้านท์เตอร์อยู่กรียิ้มและนั่งลงที่โต๊ะทำทางเหมือนจะกินกาแฟในร้านพอนานาชงเสร็จเลยให้ฟ้าเอาไปเสิร์ฟให้ กรีหันไปมองนานาแล้วคิดว่า
“อะไรกันหล่อน หมางเมินใส่ฉันซะอย่างนั้น”
ฟ้าเห็นท่าทางที่ผิดปกติของสองคน กรีมองนานาก้มหน้า ก็คิดว่าที่นานาพูดถึงเมื่อวาน คงเป็เื่กรีแน่ๆแถมตอนเย็นยังมีผู้ชายแวะมาหานานาอีก จึงแอบกระซิบบอกกรีว่า
“เมื่อวานมีผู้ชายที่ชื่อชิน มาหาที่ร้านค่ะ”
กรีทำหน้าใเขาไม่คิดว่าชินจะกล้ามาหานานาคนเดียวแบบนี้หรือเป็เพราะเื่ที่เขาพูดเมื่อตอนบ่าย มันเป็เื่จริงอย่างนั้นหรือถึงทำให้ชินร้อนใจจนต้องรีบมาหานานาแบบนี้ เขาลุกขึ้นและตรงไปหานานาทันที
“นานา ไปข้างนอกกับพี่แป๊บหนึ่ง”
กรีเดินไปดึงแขนนานาให้ออกมาจากเค้านท์เตอร์นานาตั้งตัวไม่ทันไม่รู้ว่ากรีจะพาเธอไปที่ไหน
“เดี๋ยวค่ะ ร้านยังไม่ปิดเลย”
ฟ้าเห็นว่ากรีคงคิดจะพานานาไปปรับความเข้าใจแน่ๆเธอจึงออกตัวช่วยเหลือทันที
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวฟ้าปิดให้เย็นๆไม่ค่อยมีลูกค้าหรอกค่ะ”
กรีไม่สนว่านานาจะว่ายังไงเขาพาเธอขึ้นตึกไปที่ลานจอดรถทันทีและความบังเอิญมันก็เกิดขึ้นอีก เมื่อชินมาส่งแบมที่ลานจอดรถ ชินไม่เห็นกรีกับนานาแต่แบมกลับเห็นว่าพวกเขาขึ้นรถไปด้วยกัน เธอเริ่มรู้สึกไม่พอใจในตัวนานาเพราะว่านานามาพัวพันกับผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็ของเธอทั้งสองคน
“นิ พรุ่งนี้ชินว่างรึเปล่า ไปเที่ยวกันมั้ย”
ชินแปลกใจที่แบมชวนไปเที่ยว เพราะทุกครั้งที่เขาเอ่ยปากชวนไปเที่ยวแบมก็จะปฏิเสธและบอกไม่ว่างตลอด แต่คราวนี้กลับเป็ฝ่ายชวนเสียเองเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“แปลกนะครับที่อยู่ๆก็ชวนผมเที่ยวมีอะไรรึเปล่าครับ”
“ไม่ว่างก็ไม่เป็ไรนะ”
แบมขึ้นรถและเอื้อมมือไปเพื่อปิดประตูชินเอามือจับไว้ไม่ให้เธอปิดประตูรถได้
“ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไปครับ.....เจอกันพรุ่งนี้ครับ”
ด้านกรีที่พานานาออกมาข้างนอกเขา้าคุยกับเธอเป็การส่วนตัวเกี่ยวกับเื่ที่ติดใจสงสัยเขาพาเธอไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆ และหาที่นั่งคุยกันใต้แสงไฟที่เปิดสว่างอยู่
“นานา พี่ถามตรงๆเลยนะเื่ที่ฝนหยุดตกเพราะนานาเป็เื่จริงใช่มั้ยถ้าไม่ได้คำตอบพี่คงนอนไม่หลับแน่ๆ”
ท่าทางของกรีที่ดูจริงจังจนเกินไปนั้น มันทำให้นานาหัวเราะออกมาทันทีถึงชินจะบอกให้เธอเงียบไว้ แต่ปิดบังไปก็คงจะโดนเซ้าซี้ต่อไปเรื่อยๆอยู่ดีเธอจึงตัดสินใจที่จะบอกความจริง
“ใช่ค่ะ มันเป็อย่างที่พี่กรีคิดนั่นแหละค่ะสมัยเด็กนานาเคยป่วยหนักเพราะตากฝน ทุกคนในบ้านเลยไม่ยอมให้นานาเปียกเลยก็ว่าได้เพราะอย่างนั้นนานาก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่และตอนไหนที่มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ตอนที่เริ่มรู้ตัวก็เป็่เรียนมหาลัยพอเพื่อนๆรู้ก็พยายามพิสูจน์เขาบังคับให้นานาไปยืนตากฝนเพื่อจะถ่ายคลิปไปโพสต์ แต่ชินเข้ามาช่วยไว้ตอนนั้นเื่ประหลาดก็เกิดขึ้นเพราะฝนมันไม่หยุดตก ตอนแรกนานาก็แปลกใจแต่หลังจากนั้นก็เริ่มมั่นใจมากขึ้นว่าเป็เพราะชิน มีแค่ชินเท่านั้นที่ฝนจะไม่หยุดตก หลังจากวันนั้น นานาก็มีแค่ชินคนเดียวตลอดมาและในที่สุดนานาก็รู้ว่าทำไมฝนถึงไม่ตกตอนอยู่กับชิน”
กรีนึกถึงชินแล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
“ฝนจะไม่หยุดถ้าอยู่กับคนที่ชอบอย่างนั้นเหรอ....ฟังดูโรแมนติกจังนะ”
นานารู้สึกเหมือนยกูเาออกจากอกเธอได้เล่าเื่นี้ให้คนอื่นฟังแล้ว หลังจากที่เก็บมันมานานหลายปีทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่ใต้แสงไฟขณะที่คนอื่นๆในสวนสาธารณะกำลังวิ่งออกกำลังกายกันอยู่กรีทำท่าเหมือนโล่งอกที่ได้รู้ความจริง
“พี่กรีไม่คิดว่านานาเป็คนประหลาดใช่มั้ยคะ”
“ประหลาดอะไร แค่ฝนไม่ตกถ้าเธอสั่งฝนให้ตกเมื่อไหร่ก็ได้นี่สิถึงจะน่าใ”
กรีมองคนที่กำลังวิ่งไปมาอยู่ในสวนสาธารณะและก็นึกเื่ดีๆขึ้นมาได้
“นินานา....ที่เป็แบบนี้ก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ อาทิตย์หน้ามีคอนเสิร์ตน้อง มิ้ง วรันกรด้วย ถ้านานาไปดูคอนกับพี่ ฝนก็จะไม่ตก พี่จะเห็นน้องมิ้งชัดๆ ไปด้วยกันเถอะนะพี่ขอร้อง”
นานางงกับคำขอร้องแปลกๆของกรีเธอไม่เคยไปคอนเสิร์ตเลยสักครั้ง และไม่เคยอยู่กลางฝนนานๆจึงไม่มั่นใจว่าฝนจะหยุดจนคอนเสิร์ตจบรึเปล่าเธอกลัวจะทำให้กรีผิดหวังจึงไม่กล้ารับปาก
พอนานากลับมาถึงก็เห็นฟ้ากำลังปิดร้านอยู่กรีจึงรีบเดินเข้าไปชวนฟ้าทันที เหมือนทั้งคู่รับมุกกันและกันต่างคนต่างอยากไปดูคอนเสิร์ตและคะยั้นคะยอให้นานาไปด้วย สุดท้ายเธอก็ต้องยอมตกลง
10โมงเช้าวันเสาร์ ชินมาหาแบมที่คอนโดเขานั่งรออยู่ที่ด้านล่างเพราะเธอไม่เคยยอมให้ขึ้นไปหาที่ห้องเลยสักครั้งชินที่ไม่มีรถขับเขาจึงต้องนั่งรถของแบมไปสักพักแบมก็โทรมาหาบอกให้ชินไปรอหน้าคอนโดพอขึ้นรถชินเห็นแบมแต่งตัวในชุดกางเกงขาสั้นและเสื้อกล้ามก็แปลกใจ
“จะไปไหนเหรอครับ? แต่งตัวสบายจัง”
“แต่งแบบนี้ก็ต้องทะเลสิ”
แบมยิ้มและขับรถออกไปทันที “ทะเลอย่างนั้นเหรอ?”ชินได้แต่แปลกใจที่เธอชวนไปไกลขนาดนั้น เขาคิดว่าจะไปกินข้าวและบ่นเื่โน่นนี่นั่นเหมือนเคยๆเสียอีก
พอไปถึงกลางทางแบมก็แวะกินข้าวในห้างแห่งหนึ่ง และบอกให้ชินซื้อชุดไปเปลี่ยนด้วยเพราะจะให้ใส่ขายาวลงทะเลคงดูแปลกๆ ชินจึงซื้อชุดเตรียมสำหรับเปลี่ยนเล่นน้ำแต่แบม กลับไม่ได้ซื้ออะไรเลย เธอเตรียมมาแล้วอย่างนั้นเหรอ? ชินคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะเขาเห็นกระเป๋าใบใหญ่อยู่เบาะหลังเธอคงคิดไว้ั้แ่เมื่อวานแล้วว่าจะไปไหน “น่าจะบอกกันสักหน่อยนะ จะได้ไม่ต้องมาแวะซื้อ”ชินคิดในใจแบบนั้น
ขับไปแวะปั๊มบ้างแวะพักบ้าง ชินที่ขับรถไม่เป็ไม่สามารถช่วยแบมขับได้ จึงต้องพักบ่อย กว่าจะไปปถึงพัทยาก็บ่ายสามแล้วแต่แทนที่เธอจะจอดที่ข้างถนน เธอกลับเลี้ยวรถเข้าไปในโรงแรม ตอนแรกชินคิดว่าเธอจะมาจอดรถเท่านั้นหรือไม่ก็แวะเข้าห้องน้ำ แต่เธอกลับเดินไปที่ประชาสัมพันธ์
เธอจองห้องเดี่ยว1 ห้อง ชินได้แต่ยืนงงกับสิ่งที่เธอทำ จนพนักงานเอากุญแจห้องให้ แบมก็เดินไปที่ลิฟต์ทันทีชินรีบเดินตามไปจับแขนเธอไว้
“พี่แบม ... จองห้องทำไมครับ จะค้างงั้นเหรอ?”
“กลัวงั้นเหรอ?”
มันเป็เหมือนคำท้าทายชินที่รู้ว่าแบมเป็คนกล้าได้กล้าเสีย เพราะเธอมีผู้ชายหลายคนก่อนหน้านี้แต่ทุกครั้ง..ไม่เคยเป็เขา แต่ทำไม และเพราะอะไร ครั้งนี้เธอจึงยอมที่จะอยู่กับเขาเธอคิดอะไรอยู่ เหตุผลจริงๆของการทำแบบนี้คืออะไร พอถึงห้องพักเขาจึงเริ่มซักถามความจริง
“ทำแบบนี้ทำไมครับ”
แบมเดินลอยหน้าลอยตาเข้าห้องน้ำไปไม่ตอบสิ่งที่ชินถาม ชินยืนกอดอกทำหน้าเครียดรออยู่ที่หน้าห้องน้ำก่อนที่เธอจะเดินออกมาพร้อมชุดว่ายน้ำทูพีชที่สุดแสนจะเซ็กซี่โชว์ก้น โชว์อก
“ไปว่ายน้ำกันเถอะ สระที่นี่ใหญ่มากเลยเอาไว้จะเล่าให้ฟังคืนนี้แล้วกัน โอเคมั้ย”
4โมงเย็นแดดอ่อนๆลมเย็นๆ บรรยากาศริมสระ มีฝรั่งสองคนกำลังว่ายน้ำอยู่แบมนั่งลงที่เก้าอี้และหยิบครีมกันแดดออกมาทาโดยที่ชินยังนั่งนิ่งทำหน้าไม่พอใจอยู่ เธอจึงเริ่มทำให้เขาผ่อนคลาย
“ชิน...ทาหลังให้พี่หน่อยสิ”
แบมดึงเชือกผูกสายบราออก เพื่อเปิดหลังให้ชินทาเจตนาเธอชัดเจนมากว่า้าอะไรชินคิดว่าในเมื่อเธอล้อเล่นกับความรู้สึกเขาแบบนี้ เขาก็จะเล่นให้เต็มที่เหมือนกันเขาลูบไล้แผ่นหลังอย่างช้าๆ จาก้า ไปด้านล่างจนถึงขอบกางเกงในและค่อยๆไปที่เอว และขึ้นมาข้างๆ มันใกล้จะโดนหน้าอกมากจนแบมต้องจับมือชินไว้
“พอแล้วแหละ ลงน้ำกันเถอะ”
แบมผูกสายบรา พอเสร็จชินก็อุ้มเธอขึ้นและโยนลงสระน้ำทันที“อร๊าย”
แบมะโขึ้นด้วยความใ ชินะโตามลงไปทั้งคู่เล่นน้ำกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ชินจะดึงแบมเขามาที่ขอบสระและเอามือโอบเอวเธอไว้เขาเริ่มขยับเข้าไปใกล้จนอกแนบชิดกัน ชินก้มมองเนินอกที่ขาวนวลนั้น
“แบบนี้รึเปล่าครับสิ่งที่พี่แบม้า”
สายตาที่ชินมองมานั้นมันไม่ใช่สายตาของคนที่้าตัวเธอมันเหมือนคนที่กำลังขู่จะให้เธอกลัวในความสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้มากกว่า แบมขึ้นจากสระหยิบเสื้อคลุมมาใส่และขึ้นไปบนห้องทันทีชินรีบวิ่งตามเพราะคิดว่าคงโดนโกรธเข้าแล้ว
“พี่แบมครับ เดี๋ยวก่อน...ชินขอโทษครับ”
2K
