(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon

        วันจันทร์ที่สิบแปดเดือนพฤศจิกายน

        เผยเชียนเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ด้วยความกังวลครั้งใหม่

        เขาเรียกระบบขึ้นมาตรวจดูเงินทุนระบบ

        <ระบบแปลงความมั่งคั่ง>

        <เจ้าของ: เผยเชียน>

        <อัตราแปลงกำไรอยู่ที่ 100:1 อัตราการขาดทุนอยู่ที่ 1:1>

        <วันปิดบัญชีครั้งต่อไป: อีก 73 วัน>

        <เงินทุนระบบ: 971,634.3 (↑471,634.3)>

        <ความมั่งคั่งส่วนบุคคล: 1,322.8>

        เผยเชียนรู้สึกว่าต้องทบทวนชีวิตใหม่ทุกครั้งที่เห็นความแตกต่างระหว่างเงินทุนระบบก้อนโตกับความมั่งคั่งส่วนบุคคลพันกว่าหยวนอันแสนน่าเวทนา

        ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้!

        ครั้งสุดท้ายที่ตรวจดูเขาผลาญเงินทุนระบบไปได้จนเหลือประมาณสองหมื่นหยวน

        ทำไมมันเพิ่มขึ้นมาอีกล่ะ

        รายได้รวมสองสัปดาห์อยู่ที่ประมาณเก้าแสนหยวนหลังจากนำไปรวมเป็นเงินทุนระบบ เผยเชียนก็ไม่สามารถผลาญเงินได้เยอะแม้จะซื้อขนมเครื่องดื่ม กับอุปกรณ์สำนักงานต่างๆ ทั้งที่จำเป็นและไม่จำเป็น

        เรื่องนี้ทำให้เขาปวดหัว

        การผลาญเงินมันยากขนาดนี้เลยหรือ

        เขาอยากเอาเกมแม่ทัพผีออกจากตลาดจะได้เลิกทำเงินเสียที!

        แต่เขาก็ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะจะถือว่าผิดกฎของระบบเผยเชียนจึงทำได้แค่ทนต่อไป

        โชคดีที่ยังเหลือเวลาอีกสองเดือนจนกว่าจะถึงวันปิดบัญชีครั้งต่อไปยังมีอีกหลายทางให้เขาผลาญเงินได้ภายในสองเดือนนี้

        ตอนสิ้นเดือนก็ต้องจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเม้นต์เงินเดือนพนักงาน และค่าล่วงเวลาเงินก้อนนี้น่าจะไปตัดเงินทุนระบบได้เยอะเลยทีเดียว

        นอกจากนั้นสัปดาห์นี้พวกเขาต้องจับจ่ายซื้อทรัพยากรครั้งใหญ่สำหรับการสร้างเกมฐานทัพกลางทะเล

        ทรัพยากรที่ว่ามีทั้งงานภาพระบบเกม เสียงเอฟเฟ็กต์ และอื่นๆ ซึ่งทุกอย่างจะต้องสั่งทำหมด

        เกมนี้เป็นเกมออนไลน์ไม่เหมือนเกมแม่ทัพผีที่เป็นเกมมือถือ ดังนั้นพวกเขาต้องทำให้ได้ตามมาตรฐานของเกมออนไลน์!

        เผยเชียนอยากตั้งมาตรฐานไว้สูงๆเพื่อที่จะได้ผลาญเงินได้เยอะขึ้น!

        เขานึกสงสัยว่าตามที่หวงซื่อปั๋วร่างแบบมาเขาจะต้องซื้อทรัพยากรเท่าไหร่และจะเสียเงินไปมากขนาดไหน

        แค่คิดเขาก็ตื่นเต้นแล้ว

        ...

        “บอสเผยนี่คือรายการทรัพยากรที่เราต้องซื้อครับ รบกวนช่วยตรวจดูด้วยครับ”

        หวงซื่อปั๋วส่งรายการยาวเหยียดให้เผยเชียน

        เขารับมาจากนั้นก็ไล่สายตาอ่านคร่าวๆ แล้วดูตรงราคารวม

        หกแสนเจ็ดหมื่นหยวน

        เขาขมวดคิ้วทันที

        หวงซื่อปั๋วกังวลไปหมดเมื่อเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้ว

        บอสเผยคิดว่าเราสิ้นเปลืองเกินไปหรือเปล่านะคงไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่า

        ฉันคำนวณค่าใช้จ่ายแบบรัดเข็มขัดที่สุดแล้วนะ!

        เผยเชียนไม่ได้พูดอะไรหวงซื่อปั๋วจึงได้แค่รอ

        เขาไม่พอใจมากกับตัวเลขที่เห็น

        มันน้อยเกินไป!

        เกมนี้เป็นเกมออนไลน์แต่พวกเขาใช้เงินแค่ไม่ถึงเจ็ดแสนซื้อทรัพยากรและระบบเกมแบบสั่งทำเนี่ยนะนี่มันอะไรกัน ให้เศษเงินขอทานหรือ

        ขี้ตืดกันเกินไปแล้ว!

        เขาจะผลาญเงินทุนระบบได้อย่างไรถ้าใช้เงินกันประหยัดแบบนี้

        เผยเชียนไม่ได้รีบร้อนตอบอะไรไปเขายังตรวจดูรายละเอียดราคาของต่างๆ ไม่วางตา

        เทมเพลตเกมยิงปืนพื้นฐาน(แบบปรับแต่งตามกำหนด) หนึ่งแสนสองหมื่นหยวน

        เทมเพลตฉากหลังแบบฐานทัพลับห้าหมื่นหยวน รวมเอฟเฟ็กต์สามแบบ ของประกอบฉากที่เสียหายหลายระดับ และอื่นๆทั้งหมดเป็นหนึ่งแสนหยวน

        โมเดลตัวละครซอมบี้ และทหารรับจ้างแบบทั่วไปรวมรูปแบบการเคลื่อนไหวกับปรับแต่งความสามารถเล็กน้อย แปดหมื่นหยวน

        โมเดลเด็กหญิงรวมรูปแบบการเคลื่อนไหวแบบปรับแต่ง หกหมื่นหยวน

        โมเดลปืนหลายแบบรวมวิถีกระสุนและรูปแบบการยิง เก้าหมื่นหยวน

        ระบบโหมดเกมหลายรูปแบบรวมจ้างโปรแกรมเมอร์ห้าคนเป็นเวลาสองเดือน เจ็ดหมื่นหยวน

        นอกจากนั้นแล้วค่าใช้จ่ายที่เหลือก็เป็นพวกเสียงเอฟเฟ็กต์ เสียงบทสนทนาตัวละครทั่วไป และอื่นๆ

        ค่าเช่าบริการระบบคลาวด์ไม่ได้รวมอยู่ในรายการเพราะต้องพิจารณาจากความนิยมของเกมภายหลัง

        เผยเชียนงงไปหมด

        นี่มันอะไรกัน

        เขารู้สึกว่าหกแสนเจ็ดหมื่นหยวนเป็นจำนวนที่น้อยเกินไป

        แต่พอดูในรายการแม้ราคาของต่างๆ จะถูกเล็กน้อยแต่ก็ดูสมเหตุสมผลดี

        พวกเขาไม่ได้จงใจซื้อทรัพยากรราคาถูกเกินมาใช้ด้วยซ้ำแต่ทำไมราคารวมถึงต่ำขนาดนี้

        เป็นเรื่องปกติที่เผยเชียนจะงง

        นั่นเพราะเขาไม่ได้รู้เรื่องเกมฐานทัพกลางทะเลเท่าที่ควร!

        เปาซวี่และหวงซื่อปั๋วคิดหาวิธีประหยัดทรัพยากรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เนื้อเรื่องออกแบบมาให้ใช้ฉากหลังฉากเดียว ตัวละครเสริมมีแค่ตัวเดียวคือเด็กหญิงพวกซอมบี้กับทหารรับจ้างก็ปรับแต่งจากเทพเพลตทั่วไป

        ที่ราคารวมออกมาต่ำก็เพราะไม่ต้องใช้ของสั่งทำเยอะ!

        เผยเชียนไม่มีทางเข้าใจเรื่องนี้ได้จากการดูรายการคร่าวๆรอบเดียว ได้แต่รู้สึกไม่พอใจที่จำนวนเงินที่จะเสียมันน้อยเกินไป

        “เอากลับไปแก้อย่างน้อยให้เพิ่มงบประมาณเป็นสองเท่า” เผยเชียนยื่นรายการกลับไปให้หวงซื่อปั๋ว

        หวงซื่อปั๋วอึ้งไป

        เพิ่มงบประมาณเป็นสองเท่าหรือ

        “บอสเผยครับแต่...”

        เขาอยากจะพูดต่อแต่สายตาของเผยเชียนเด็ดขาดมาก

        ถ้าฉันบอกให้เพิ่มก็ไปเพิ่ม! ไม่มีแต่!

        เขาน่าจะสื่อว่าอย่างนั้น

        หวงซื่อปั๋วกลืนคำพูดลงคอแล้วเดินออกไปพร้อมรายการในมือ

        เผยเชียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เริ่มคิดคำนวณตัวเลข  

        หกแสนหยวนน้อยเกินไป

        เพิ่มเป็นสองเท่าก็จะอยู่ที่หนึ่งล้านสองแสนหยวนจำนวนเท่านี้ดีกว่า

        ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางผลาญเงินทุนระบบให้หมดได้!

        เหลืออีกสองเดือนกว่าจะถึงวันปิดบัญชีถึงรายได้จากเกมแม่ทัพผีจะเริ่มตก แต่ก็ยังสร้างรายได้ให้เขาอย่างสม่ำเสมออยู่ดี

        ถ้าไม่ใช้เงินเพิ่มปิดบัญชีรอบต่อไปเขาได้กินแกลบแน่!

        เผยเชียนไม่ได้สนใจว่าหวงซื่อปั๋วจะเอาเงินไปซื้ออะไร

        เจ้านั่นจะซื้ออะไรก็ได้ตามใจชอบขอแค่ไม่ผิดกฎของระบบก็พอ!

        ...

        หวงซื่อปั๋วเดินกลับไปที่โต๊ะพร้อมกับความสับสนในใจ

        เพิ่มงบเป็นสองเท่าหรือ

        ตอนที่หาทรัพยากรบนอินเทอร์เน็ตเขาดูเรื่องราคาเป็นหลัก

        ทรัพยากรส่วนใหญ่ที่เลือกมาเป็นของคุณภาพดีในราคาที่เอื้อมถึง

        มีของที่คุณภาพดีกว่านี้แต่เพราะราคาสูงกว่าเล็กน้อย หวงซื่อปั๋วเลยไม่ได้สนใจ

        แต่ตอนนี้บอสเผยไม่พอใจกับจำนวนเงินที่เขาคำนวณไปให้!

        “หรือบอสคิดว่าทรัพยากรที่เราหามาเป็นของคุณภาพต่ำ”

        “อาจจะเป็นไปได้บอสเผยเป็นคนชอบอะไรสมบูรณ์แบบ”

        “ดูอย่างงานภาพเกมแม่ทัพผีสิ”

        “โอเคถ้าเป็นอย่างนั้นก็เปลี่ยนไปใช้ทรัพยากรคุณภาพสูงแล้วกัน! เปลี่ยนเป็นของที่ดีสุดให้หมด!”

        “เพื่อผู้เล่นเพื่อให้เป็นเกมที่สมบูรณ์แบบ...บอสเผยน่าจะต้องการแบบนี้”

        หวงซื่อปั๋วเปิดเว็บไซต์รวมทรัพยากรแล้วแก้รายการสั่งซื้อใหม่หมด

        ทรัพยากรทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นงานภาพหรือระบบการเล่นที่หามาตอนแรกเขาเปลี่ยนใหม่เป็นของคุณภาพดีที่สุด

        พอได้เพิ่มงบประมาณเป็นสองเท่าหวงซื่อปั๋วก็มีจุดให้ใช้จ่ายเพิ่ม หลังจากเลือกของตามใจชอบเขาก็ทำยอดได้ตามที่บอสเผยกำหนด

        งบประมาณรวมอยู่ที่หนึ่งล้านสองแสนหกหมื่นหยวนอะไรที่ตอนแรกตัดทิ้งก็เพิ่มกลับเข้ามา

        หลังจากเร่งมือทำใหม่ในที่สุดเขาก็แก้รายการสั่งซื้อเสร็จตอนประมาณบ่ายสามโมง

        หวงซื่อปั๋วถอนหายใจพร้อมโอดครวญขึ้น“เฮ้อ บอสเผยน่าจะโอเคกับรายการนี้นะ”

        เขาเอารายการสั่งซื้อที่ทำขึ้นใหม่ไปให้เผยเชียนตรวจอีกครั้ง

        เผยเชียนรับเอกสารมาเขาไล่สายตาดูคร่าวๆ แล้วเช็กราคารวม

        หนึ่งล้านสองแสนหกหมื่นหยวน!

        ในที่สุดก็ได้จำนวนที่เขาพอใจ

        พอได้จำนวนตามที่ต้องการแล้วเผยเชียนก็ไม่ได้ใส่ใจตรวจดูด้วยซ้ำว่าซื้ออะไรไปบ้าง

        “โอเคทำได้ไม่เลว ไปหาเลขาซินนะ”

        “แบ่งจ่ายเป็นสองงวดเอาของที่จำเป็นมาก่อน พวกของที่ยังไม่จำเป็นมากเอาไว้ซื้อสัปดาห์หน้า”

        ถึงเผยเชียนจะอยากเสียเงินเร็วๆแต่ก็ต้องรอรายได้สัปดาห์หน้า

        เขาจึงตัดสินใจจ่ายเป็นสองงวดไม่อย่างนั้นเงินทุนระบบจะมีไม่พอจ่าย

        หวงซื่อปั๋วรับรายการสั่งซื้อที่ผ่านแล้วกลับมา

        เผยเชียนเน้นย้ำ“แล้วถ้ามีตรงไหนที่ต้องจ่ายเงินเพิ่มก็จัดการได้เลย! ห้ามลดคุณภาพงานลง มีอะไรมาคุยกับผมได้เลย โอเคมั้ย”

        หวงซื่อปั๋วพยักหน้าหนักแน่น“ได้ครับ บอสเผย! รับทราบครับ!”