ผมยืนอยู่หลังเค้าเตอร์พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้มสุภาพรับเหล่าลูกค้าที่ก้าวเข้ามาในร้านในมือก็คั่วเมล็ดกาแฟที่พึ่งได้รับมาจากร้านประจำเมื่อเช้านี้ไปอย่างเอื่อยๆตามปกติ
"มาสเตอร์!ออเดอร์โต๊ะที่สามครับ!"
เด็กเสิร์ฟคนหนึ่งในร้านรับออเดอร์จากบรรดาเด็กสาวชนชั้นสูงที่เข้ามาใหม่แล้วเอามายื่นให้ผมก่อนจะผละไปหยิบแก้วชาและขนมเค้กของโต๊ะห้าที่ผมหยิบขึ้นมาวางไว้ให้บนเค้าเตอร์เดินไปเสิร์ฟให้กับลูกค้าโต๊ะนั้น
ผมหยิบใบรายการขึ้นมากวาดสายตาหลังหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าส่วนบนผ่านกระดาษที่มีรายการอาหารที่ถูกสั่งจึงฉีกส่วนท้ายของใบรายการที่เขียนรายชื่ออาหารต่างๆที่ถูกสั่งยื่นให้กับทางห้องครัวแล้วหันมาจัดการกับเครื่องดื่มของโต๊ะสาม
"เช้านี้เป็อย่างไรบ้างคะมาสเตอร์ลิเบอต้า"
"เช้านี้ก็ยังคงเป็เช้าที่สงบสำหรับผมนั่นละครับมิสอินวิซิเบิล"
ผมกล่าวทักทายสาวผมแดงผู้สวมหน้ากากแฟนซีสำหรับงานเลี้ยงสีทองเธอนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเค้าเตอร์ที่ผมประจำอยู่อันเป็ที่นั่งประจำของเธอก่อนจะกลัดเส้นผมสีแดงที่น่าจะย้อมจากผลิตภัณฑ์ที่เ้าเพื่อนบ้าหนังสือกับคุณสนมจักรพรรดินีนั้นทำขายที่หลังใบหู
"วันนี้ก็ยังมาที่ร้านั้แ่ร้านพึ่งเปิดไปไม่ถึงชั่วโมงอีกแล้วนะครับมิส"
"ใครใช้ให้คุณเป็คนคุยสนุกแบบนี้กันละคะมาสเตอร์"
"ฮะๆๆๆขอบคุณครับมิส"
ผมหัวเราะแล้วกล่าวขอบคุณคำชมจากหญิงสาวตรงหน้าจึงวางแก้วคาปูชิโน่ร้อนๆให้หล่อน พลางคิดถึงเื่ราวเมื่อครั้งอดีตจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมได้เจอเพื่อนใหม่และเปิดร้านนี้ขึ้น...มันทำให้ผมอดอมยิ้มไม่ได้ทุกครั้งเมื่อนึกถึง
หลายปีก่อน...จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ทั้งหมด
เด็กหนุ่มมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจแม่ทัพสาวเ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงผู้เป็คู่หมั้นของเขา วันนี้เดินทางมาหาเขาถึงคฤหาสน์ประจำตระกูลแต่เช้าตรู่เพราะมีอะไรบางอย่างจะบอกกล่าวกับตน
คนตรงหน้าทำหน้าเครียดจนใบหน้าสวยดุนั้นยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีกดวงตาเรียวคมสีน้ำตาลนั้นจ้องมาที่ตนอย่างไม่วางตานี่คิดจะเล่นจ้องตากับเขาอย่างงั้นรึไง? ทั้งสองจ้องตากันโดยไม่พูดอะไรหลายสิบนาทีสุดท้าย ริมฝีปากอวบอิ่มกระชับได้รูปนั้นอ้าออกกล่าวคำพูดที่พลิกทุกอย่างในชีวิตของผมจนกลับตาลปัด
"ข้าขอถอนหมั้นกับเ้า!"
"ห่ะ? ถอนหมั้นรึ?ก็ถอนสิครับ"
อ้อที่แท้ก็เื่ถอนหมั้นนี่เอง ช่างมันสิเนอะ
1K
