ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        “เช่นนั้นเหตุใดเมื่อวานหมอหลวงถึงตรวจสอบไม่ได้?”

        “เป็นเพราะกระหม่อมได้ยินมาว่ามีอยู่วิธีหนึ่งที่ทำให้ชีพจรอ่อนยามที่หมอตรวจพ่ะย่ะค่ะ”จี๋โม่หานเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อ “วันนี้กระหม่อมได้ยินมาว่าจับตัวคนที่ปล่อยข่าวลือได้แล้วดังนั้นจึงเข้าวังมาเพื่อบอกความผิดต่อฝ่าบาท และขอให้ฝ่าบาทลงโทษ”

        ตั้งแต่เมื่อครู่ที่จี๋โม่หานมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่องค์ชายห้าเป็นคนปล่อยข่าวลือออกมาเลยเพียงแต่พูดเน้นว่าตัวเองต้องหลอกฝ่าบาทเพราะเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงมีเหตุผลที่ต้องหลอกลวง

        สีหน้าของฮ่องเต้ทะมึนยิ่งกว่าเดิม แต่จี๋โม่หานลงมือทำเช่นนี้ก็มีเหตุผล ในเมื่อเขากล้าเข้าวังมาสารภาพเรื่องนี้ก็ย่อมมั่นใจว่าตนจะไม่เอาผิดเขา

        ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้ลดความโกรธเต็มอกลงไปได้ “เจ้าพูดอะไรออกมาเจ้าไม่ป่วยก็ดีแล้ว เจิ้นจะไปลงโทษเจ้าได้อย่างไรอีกอย่างครั้งนี้ก็เป็นความผิดของเจิ้น ถึงได้ทำให้เจ้าต้องถูกใส่ร้ายเจ้าทำเช่นนี้ก็สามารถเข้าใจได้”

        ฮ่องเต้พูดออกมาแต่ละคำเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย พอฟังแล้วก็ทำเอาจี๋โม่หานหัวเราะเสียงเย็นในใจเสแสร้งจริงๆ 

        แต่ตอนนี้จะทำให้เรื่องใหญ่ขึ้นกว่าเดิมไม่ได้ ตอนนี้ในใจของฮ่องเต้จะต้องหงุดหงิดมากแน่จี๋โม่หานจึงใช้เรื่องนี้ให้เป็นประโยชน์“เช่นนั้นกระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

        เสียงขอบคุณทำให้ฮ่องเต้ที่ได้ฟังคำนี้นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยันแต่เขาก็ไม่อาจพูดอะไรได้ ทำได้แค่เบนความโกรธไปลงที่องค์ชายห้าที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแทน

        “เจ้าคนชั่ว เรื่องที่เจ้าทำไว้ครั้งนี้ตอนนี้องค์ชายสามได้อยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว เจ้าก็พูดเอาเองแล้วกัน”

        องค์ชายห้ากัดฟันแน่นและกดความโกรธในใจลงไป สถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีกับเขาเขาทำได้แค่ทำตามความต้องการของฮ่องเต้

        องค์ชายห้าหันไปทางจี๋โม่หานเล็กน้อย จิตสังหารแล่นผ่านแววตารวดเร็วจนไม่อาจจับได้ทัน

        เขาก้มหน้าลงแล้วกัดฟันพูด “เรื่องนี้ล้วนเป็นข้าที่ทำคนเดียวเป็นข้าที่เห็นผิดเป็นชอบ ไม่ทันยั้งคิดแล้วใส่ร้ายท่าน ขอท่านโปรดลงโทษข้าไม่ว่าจะลงโทษอย่างไรข้าก็ยอมรับ”

        ดวงตาของหลิงชวนที่อยู่ด้านหลังจี๋โม่หานมีไฟโทสะปะทุ กำหมัดแน่น หากไม่ใช่เพราะสนใจสถานการณ์ตรงนี้เขาอยากจะเข้าไปต่อยคนเลวนี่ให้ตาย

        โทษกบฏนั้นจะต้องตัดหัวเก้าชั่วโคตร องค์ชายห้าอยากฆ่าจี๋โม่หานอย่างชัดเจนทั้งตอนนี้ยังพูดหน้าไม่อายออกมาอีก อะไรที่เรียกว่าทำไปโดยไม่ยั้งคิด ทั้งๆที่วางแผนมาก่อนล่วงหน้าแท้ๆ

        มุมปากของจี๋โม่หานยกขึ้นเล็กน้อยไม่ชัดเจนนัก ฮ่องเต้คนนี้วางแผนมาดีจริงๆ สิ่งที่องค์ชายห้าทำในครั้งนี้ ถึงแม้จะเป็นองค์ชาย จะลงโทษตัดหัวก็ย่อมทำได้แต่ตอนนี้เขากลับยังไม่ตัดสินใจ

        กลับกันยังโยนสิทธิ์ในการตัดสินใจมาให้เขาแทน นี่คงคิดไว้แล้วว่าเขาจะเห็นแก่หน้าราชวงศ์ไม่กล้าพูดออกมาว่าจะลงโทษองค์ชายห้า 

        แต่ครั้งนี้จี๋โม่หานไม่ได้วางแผนจะฉีกหน้าฮ่องเต้ อย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องฉาวโฉ่ของราชวงศ์ ฮ่องเต้ไม่ยอมให้เป็นเรื่องใหญ่แน่วิธีการของฮ่องเต้นั้นเขาเองก็คาดเดาเอาไว้แล้ว

        ฮ่องเต้จะไม่ยอมให้เรื่องนี้มากำจัดองค์ชายห้าไปเด็ดขาด อย่างมากก็ทำเพื่อรักษาหน้าอีกทั้งตอนนี้ยังโยนปัญหามาให้เขาอีก แสดงออกว่าอยากจะให้องค์ชายห้าพ้นผิด

        จี๋โม่หานหัวเราะเบาๆ “ข้าจะไปลงโทษเจ้าได้อย่างไร ข้าเชื่อว่าเรื่องในครั้งนี้เจ้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจหากองค์ชายมีเรื่องที่เข้าใจข้าผิดก็พูดกันต่อหน้าได้เลย”

        องค์ชายห้าชะงักไปก่อนจะเงยหน้ามองจี๋โม่หานอย่างไม่อยากจะเชื่อเขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะใจกว้างขนาดนี้ อีกทั้งฐานลับสองที่ของเขาที่จู่ๆก็ถูกองค์รัชทายาทพบเข้าอีก

        เรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับจี๋โม่หานแน่นอนเขาไม่เชื่อว่าจี๋โม่หานจะแสดงท่าทางออกมาได้นิ่งเฉยขนาดนี้

        องค์ชายห้ากัดฟันแล้วก้มหน้าพูด “เป็นข้าเองที่เลอะเลือน ทำผิดขอท่านอาโปรดลงโทษ”

        ฮ่องเต้เองก็พูดเสริมอยู่ด้านข้าง “เจ้าเด็กเวรเจ้ายังรู้ว่าตัวเองทำผิดนะ"

        ต่อมาก็พูดกับจี๋โม่หาน “เจ้าไม่ต้องคิดมาก เรื่องนี้เขาทำผิดก็คือเขาผิด จะลงโทษอย่างไรก็ลงโทษได้เลย”

        มุมปากของจี๋โม่หานยกยิ้มเย็น “ฮ่องเต้เป็นกษัตริย์ของแคว้น เรื่องนี้กระหม่อมฟังความเห็นของฝ่าบาทแต่เรื่องนี้เห็นแก่ที่เตี้ยนเซี่ยเองก็เลอะเลือนไปชั่วขณะตอนนี้ข้าก็ปลอดภัยสบายดีแล้ว เช่นนั้นก็หวังว่าฝ่าบาทจะลงโทษสถานเบาข้าไม่ได้ตำหนิเตี้ยนเซี่ยพ่ะย่ะค่ะ”

        ตามกฎหมายของเมืองหลวง การตัดหัวองค์ชายห้าก็ถือว่าไม่มากไปตอนนี้ฮ่องเต้กลับโยนปัญหามาให้เขาอีก หากจะลงโทษจริงๆก็ให้กฎหมายเมืองหลวงมาจัดการก็พอ เหตุใดจะต้องมาเสแสร้งแบบนี้กัน

        เสแสร้งแกล้งทำแบบนี้ต่อไป ก็ทำตามความคิดของฮ่องเต้ไปเลยดีกว่า

        ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เขาอาศัยเรื่องนี้ในการจบปัญหา“เจ้าใจกว้างเช่นนี้ เจิ้นก็รู้สึกชื่นชม แต่เรื่องนี้เจิ้นจะบอกกับเจ้าแน่นอนว่าเจิ้นจะอบรมสั่งสอนให้เข้มงวดมากขึ้น และจะลงโทษอย่างหนักสักที”

        “เป็นเช่นนี้ก็ดีพ่ะย่ะค่ะ” จี๋โม่หานยิ้มในใจ นี่คือราชวงศ์นี่ก็คือหน้าตาของราชวงศ์ “หากไม่มีเรื่องอะไรแล้วกระหม่อมขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

        เดิมทีเขาเข้าวังมาก็ไม่ได้มาดูว่าฮ่องเต้จะลงโทษองค์ชายห้าอย่างไรเรื่องนี้จบไปแล้ว หากเขาจะอยู่ต่อก็ไม่มีประโยชน์

        ในเมื่อจี๋โม่หานพูดออกมาเช่นนี้แล้ว ฮ่องเต้เองก็ไม่คิดจะรั้งเอาไว้นาน“เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปพักผ่อนดูแลร่างกายให้ดี”

        “เช่นนั้นกระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

        เพียงครู่เดียวจี๋โม่หานก็ถูกหลิงชวนเข็นออกไปอย่างรวดเร็ว ภายในห้องตำราจึงเหลือแค่ไม่กี่คน

        ก่อนหน้านี้ในใจขององค์ชายห้ายังไม่พอใจ ตอนนี้ก็คิดได้เล็กน้อยว่าฮ่องเต้กำลังละเว้นโทษให้เขาถึงได้ยกสิทธิ์นั้นให้จี๋โม่หาน จากนั้นก็ให้มันจบแบบนี้เพื่อลดโทษให้ตน

        ส่วนองค์รัชทายาทที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เงียบมาโดยตลอด ตอนนี้รู้สึกแค่ว่ามีไฟโทสะอยู่เต็มอกเขาคิดว่าครั้งนี้เพียงพอที่จะกำจัดองค์ชายห้าไปได้ คนทำผิดเช่นนี้ถึงแม้จะเป็นโอรสสวรรค์ก็ต้องถูกลงโทษเหมือนกับประชาชน

        แต่ตอนนี้เสด็จพ่อกลับแสดงท่าทีปกป้องอย่างเห็นได้ชัดจะให้เขาพอใจได้อย่างไร

        องค์รัชทายาทกดไฟโทสะลงไปก่อนจะก้าวเข้ามาพูด “เสด็จพ่อ หากไม่มีอะไรแล้วลูกเองก็ขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

        “ไปเถิด” ฮ่องเต้โบกมือ

        จนกระทั่งองค์รัชทายาทออกจากห้องตำราไปแล้วตอนนี้จึงเหลือแค่ฮ่องเต้ ซูโม่และองค์ชายห้าสามคนเท่านั้น

        ฮ่องเต้ชี้ไปทางองค์ชายห้าที่อยู่บนพื้นแล้วพูดอย่างผิดหวังถึงขีดสุด“เจ้ามันลูกอกตัญญู ไม่ได้เรื่อง ทำให้เจิ้นเสียหน้าไปหมด”

        “เป็นความผิดของลูกเองพ่ะย่ะค่ะ ได้โปรดท่านพ่อลงโทษลูกด้วย”

        องค์ชายห้ารู้ว่าตนได้ผ่านไปหนึ่งด่านแล้ว ดังนั้นไม่ว่าฮ่องเต้จะพูดอะไร เขาก็จะทำตาม

        ฮ่องเต้หน้าเคร่งขรึมขึ้นมา ความจริงแล้วเรื่องที่องค์ชายห้าทำในครั้งนี้ หากสำเร็จก็จะเป็นเรื่องดีแน่นอนแต่ตอนนี้กลับทำให้สถานการณ์กลายเป็นเช่นนี้ โชคดีที่จี๋โม่หานยังรู้เวลาไม่ได้ตามเอาความผิดอะไรมาก ทั้งยังให้ทางออกกับพวกเขาด้วย

        “โชคดีที่ครั้งนี้องค์ชายสามไม่ได้เอาเรื่องเอาราว หากเขาเอากฎหมายเมืองหลวงออกมาใช้ให้เจิ้นทวงความยุติธรรมให้เขาการตัดหัวเจ้าทิ้งก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องที่มากไป”

        “พ่ะย่ะค่ะ ต่อไปลูกจะไม่ทำอีกแล้ว”

        “เช่นนั้นเรื่องนี้” ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมองไปทางซูโม่ที่เงียบอยู่ตลอด“ใต้เท้าสกุลซูคิดว่าควรทำอย่างไร?”