“ฟื้นแล้วหรอ กินอาหารก่อนก็แล้วนะ เ้าสลบไปหลายวันเลยทีเดียว”
“ท่านคือใครคะ และที่นี่ที่ไหนกันแน่” ธานันต์ยังรู้สึกมึนงง
“เราคือพาละตี ที่นี่ คือ ดินแดนทะเลทราย”
“ท่านนั่นเอง ท่าน คือ พระขนิษฐาของพ่อหลวงซารัส”
“ทำไมถึงรู้จักเราได้ เ้าเป็ใครกันแน่”
“ข้า คือ ธานันต์ อดีตองครักษ์ของเ้าหญิงซานัส เ้าหญิงทรงเล่าให้หม่อมฉันฟังเพคะ”
“ตอนนี้เราเป็สามัญชนแล้ว เ้าไม่ต้องยกย่องเราขนาดนั้น พูดปกติได้เลย แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเ้าถึงอยู่ที่นี่”
“ตอนนี้มีกองทัพศัตรูปลอมเป็ทหารของแคว้นพันธุเข้าไปในแคว้นซาตีเพื่ออภิเษกกับเ้าหญิงซาริสา ข้าเข้าไปเพื่อบอกความจริงเื่นี้ แต่เ้าหญิงไม่ทรงเชื่อ ยังคิดจับข้าและเ้าชายพันธุพัฒน์ตัวจริง เ้าชายถูกจับไป ข้าเลยต้องหนีออกมาก่อนเพื่อหาวิธีช่วยภายหลัง ซึ่งช่องทางลับที่เ้าหญิงซานัสตรัสบอกข้า ทะลุออกมายังทะเลทรายแห่งนี้”
“อย่างนี้นี่เอง”
“ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้ว ข้าต้องรีบกลับไปช่วยเ้าชายก่อน”
“เ้ายังไปตอนนี้ไม่ได้หรอก เ้าไม่มีของมีค่าติดตัว จะต้องทำงานชดใช้ค่ากินอยู่ที่นี่ นี่เป็กฎน่ะ”
“ท่านก็รู้นี่ ว่านี่คือความเป็ความตายของแคว้นซาตี”
“เราก็รู้อยู่หรอก แต่ตอนนี้เราไม่มีอำนาจอีกแล้ว เพราะยกตำแหน่งหัวหน้ากองโจรให้ลูกชายบุญธรรม นามว่า ธนอินทร์ไปเรียบร้อยแล้ว เ้าก็พูดขอเขาเองก็แล้วกัน”
*****************************************
เมื่อธานันต์เดินออกมาจากบ้านของพาละตี พบว่าบ้านหลังนี้มีบางส่วนของบ้านอยู่ใต้ดินเพื่อรักษาความเย็นของตัวบ้าน เป็การปรับสภาพความเป็อยู่เพื่อทนต่อความร้อนระอุในดินแดนทะเลทราย มองออกไปเห็นบ้านที่สร้างแบบนี้อยู่หลายหลัง ธานันต์เดินชมไปรอบๆ สักพักก็มีผู้ชายสามคนมาพาตัวธานันต์ไปห้องประชุมกองโจร
ธานันต์เข้าไปในห้องประชุมพบว่าภายในมีแต่ผู้ชายประมาณ 50 คน ส่วนคนที่คาดว่าจะเป็หัวหน้าโจรนั่งบนแท่นสูงสุดอย่างกับพระาา
“หายดีแล้วหรอ” “ข้าคือหัวหน้าโจรนามว่า ธนอินทร์ แล้วเ้าเป็ใครกัน ทำไมถึงหลงมาดินแดนแห่งนี้ได้”
“เราชื่อ ธานันต์ เป็ชาวบ้านเร่ร่อนมาจากแคว้นซาตี”
“ในตัวของเ้าไม่มีของมีค่าอะไรเลย ดังนั้นเ้าจะต้องอยู่ทำงานที่นี่ในฐานะทาสเพื่อชดใช้ค่าที่เ้ามาพักอยู่ที่นี่เป็เวลา 5 วัน”
“ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆ ข้ามีธุระที่จะต้องไปทำ”
“ให้นางไปเถอะ นางจะไปหาสมบัติมาให้เรา”
ธานันต์ใที่เห็นพาละตีโกหกแบบนั้น แต่พอหันไปก็เห็นพาละตีส่งซิก เลยว่า “เออ ใช่ ข้าจะไปเอาสมบัติมาชดใช้ให้”
“เห็นแก่ที่แม่ข้าพูด ข้าจะลองเชื่อเ้าดู แต่ข้าจะไปกับเ้าด้วย ข้ากลัวเ้าเบี้ยวหนีไปเสียดื้อๆ”
“ได้ งั้นพวกเรารีบออกเดินทางพรุ่งนี้กันเถอะ”
*****************************************
ณ ภายในบ้านของพาละตี
“ขอบคุณท่านมาก ท่านพาละตี” ธานันต์รู้สึกซึ้งใจ
“ไม่ต้องขอบคุณเราหรอก เราต่างหากที่ต้องขอบคุณเ้า ได้โปรดช่วยรักษาแคว้นซาตีด้วยเถิด ช่วยหลานๆ ของเรามาให้ได้” พาละตียังคงห่วงเ้าหญิง
“ข้ารับปากท่าน จะช่วยเ้าหญิงทั้งสองมาให้ได้ และจะปกป้องแคว้นซาตีมาให้ได้ด้วย”
“เอาเถอะ เ้าพักผ่อนซะ พรุ่งนี้ต้องรีบออกเดินทางไม่ใช่หรอ”
*****************************************
ธานันต์และหัวหน้าโจรธนอินทร์ออกเดินทางไปยังแคว้นซาตี
“ข้าหิวแล้วธานันต์”
“พวกเราแวะเข้าไปร้านอาหารกันเถอะ”
“ข้าไม่ได้นำเงินมา เ้ามีมั้ย” หัวหน้าโจรกล่าว
“ข้าก็ไม่มี แล้วทำไมเ้าไม่พกมาด้วย” ธานันต์กล่าว
“ก็ข้าเห็นว่าเ้าจะพาไปเอาสมบัติไง”
“ระยะทางมันไกลมากนะ กว่าจะไปถึง เราก็ควรที่จะต้องมีเงินไปซื้ออาหารกินในระหว่างนี้ด้วยใช่มั้ยล่ะ รึว่าเ้าคิดว่าจะไปขโมยมาล่ะ” ธานันต์กล่าว
“ตอนนี้ยังขโมยอะไรไม่ได้หรอก เพราะพ่อหลวงอินทะราชได้ปกครองแคว้นซาตีแล้ว หากโดนจับขึ้นมา มีหวังตายแน่”
“ว่าไงนะ แล้วเ้าหญิงล่ะ พวกท่านอยู่ไหนแล้ว” ธานันต์กล่าว
“เห็นว่าองค์พี่สามารถหนีไปได้ แต่องค์น้องได้ฆ่าตัวตายต่อหน้าประชาชนอะไรนี่แหละ”
“โถ่ เ้าหญิงซาริสา ไม่น่าเลยจริงๆ” ธานันต์กล่าว
“อย่าพึ่งไปนึกถึงเื่นั้นเลย เอาตอนนี้ให้รอดก่อนมั้ย”
“นี่ เ้ามีมโนธรรมบ้างมั้ย ธนอินทร์”
“ข้าเป็โจรนะ ไม่ใช่พ่อพระ จะเอาอะไรกับข้านักหนา ตอนนี้ข้าก็หิวมากซะด้วย” สักพักธนอินทร์ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ปะ พวกเราไปร้านขายอาหารที่นั่น ข้ามีวิธีดีๆ แล้ว”
ธานันต์เดินตามธนอินทร์ไปร้านขายอาหารอย่างงงๆ สักพักก็มองเห็นธนอินทร์เข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับเ้าของร้าน แล้วพากันหันมามองที่ตัวธานันต์
“ธานันต์! เ้าเข้าไปทานอาหารก่อนนะ ข้าจะออกไปหาเงิน”
“เ้าไปเอาเงินมาจากที่ไหนล่ะ”
“เอาน่า ไม่ต้องห่วงข้ามีวิธี เ้ารออยู่ในร้านนะ เดี๋ยวข้ากลับเข้ามา”
ธานันต์รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่ใช่น้อยว่าหัวหน้าโจรจะไปหาเงินได้จากที่ไหน เธอนั่งรออยู่ในร้านอาหารสักครู่ ก็มีผู้หญิงมาเสิร์ฟอาหารให้ ตอนแรกกะว่าจะรอให้ธนอินทร์กลับเข้ามาก่อน แต่แล้วมันก็นานมากแล้วแต่เขายังไม่มาสักที จึงตัดสินใจทานบางส่วนไปก่อน แต่แล้วสักระยะหนึ่งธานันต์ก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาแล้วฟุบหลับไป
*****************************************
ณ เวทีประกาศขายผู้หญิงเป็ทาส
ธานันต์ตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองใส่ชุดนางระบำแล้วนั่งอยู่บนเก้าอี้ แขนถูกมัดไว้ด้านหลัง พร้อมกับมีผ้าพันปิดปากไว้ทำให้พูดอะไรไม่ได้ พร้อมกับมีพ่อค้าพูดประกาศขายผู้หญิง โดยใช้วิธีการประมูล ใครให้ราคาสูงสุดก็จะสามารถซื้อตัวผู้หญิงได้
ในใจธานันต์รู้สึกโกรธแค้นหัวหน้าโจรคนนั้นอย่างมาก “ที่แท้เ้าก็วางแผนขายข้า อย่าให้ข้าได้เจอเ้าอีกแล้วกัน เ้าตายแน่ธนอินทร์”
เวลาที่ธานันต์แต่งเป็ผู้หญิง ธานันต์จัดเป็สาวสวยหุ่นดีคนหนึ่ง ดังนั้นเมื่อถึงเวลาประมูลตัวเธอ จึงมีผู้ชายหลายคนพากันแย่งประมูลเธอ ในระหว่างที่มีการประมูลอยู่นั้น ธานันต์ได้เหลือบไปเห็นตะปู ตกอยู่ใกล้ๆ แถวเก้าอี้ที่เธอนั่ง เธอจึงใช้าเท้าเปล่าค่อยๆ คีบตะปูแล้วค่อยยื่นไปทางด้านหลังเพื่อให้มือที่มัดอยู่นั้นจับตะปูได้ เธอรีบใช้ตะปูรีบตัดเชือกที่มัดมือไว้ จนกระทั่งมีชายคนหนึ่งให้ราคาสูงสุดจึงสามารถซื้อตัวธานันต์ได้ แต่ทันใดนั้นธานันต์สามารถตัดเชือกได้สำเร็จจึงรีบดึงผ้าที่ปิดปากออกและใช้วิชาป้องกันตัวเข้าทำร้ายพ่อค้าคนนั้นทันที ธานันต์ชักมีดที่อยู่ติดตัวพ่อค้าคนนั้นออกมา ทำให้จับตัวพ่อค้าเป็ตัวประกันได้และบอกให้ทุกคนถอยไป เมื่อธานันต์หนีได้ไกลพอสมควรก็รีบใช้สันมือกระแทกที่ต้นคอของพ่อค้าให้สลบทันที แล้วรีบหนีไป
*****************************************
ธานันต์พยายามวิ่งไปทางบ้านเรือนเพื่อขอเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งจับที่ต้นแขนของเธอ ธานันต์คิดว่าเป็ศัตรูจึงรีบเข้าต่อสู้
“ธานันต์! ข้าเอง”
“ท่าน ….”
27K
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
![อย่าให้รัก [pls, nix my love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656215814_6520971.webp)
