The Shepherds Love

เช้าต่อมา

ฉันลุกตื่นแต่เช้า (เอาจริงเรียกว่าเกือบไม่ได้นอนเลยดีกว่า เพราะมัวแต่คิดแผนชั่วทำลายคลิปนั่น จนปวดกระบาลไปหมด

”อ้ะ น้องพรีม มอนิ่งจ้ะ“ เสียงน้าลิลดังสดใสแต่เช้า

ฉันหันมองข้างๆ น้าลิล ก็เจอบุคคลน่าทุบแห่งปี นั่งหน้ามุ่ยที่โซฟารับแขก

”พ่อล่ะคะน้า“ ฉันถาม พลางโอบเอวน้าลิลเบาๆ

“ออกไปซื้อของกับช่างปะปาจ้ะ“

”อ่อ…เช้านี้ ทำอะไรกินคะ“

”น้าว่าจะทำต้มยำกุ้งน่ะ อยากให้อาหารไทยเข้าท้องพี่เจเยอะๆ“

”แหะๆ เอ่อ ค่ะ ดีค่ะ มีอะไรให้พรีมช่วยไหมคะ“

“หืม อืม ไม่มีจ้ะ น้าเตรียมไว้หมดแล้ว เหลือแค่ลงหม้อ”

“ค่ะ”

ฉันหันซ้ายหันขวา เพื่อหาอะไรทำ จู่ๆ น้าลิลก็ขอความช่วยเหลือชนิดที่ฉันอยากจะปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้

“อ่าใช่สิ งั้นน้ารบกวนพาพี่เจเดนไปมินิมาร์ทหน้าปากซอยหน่อยลูก”

“คะ???”

“พอดีพี่เขาขี่รถมอเตอร์ไซค์ไม่เป็๲น่ะ รถยนต์พ่อก็ใช้งานอยู่” น้าลิลกระซิบ

“อุ๊บ!!” ฉันปิดปาก กลั้นขำแทบตาย 

อ่อ ที่นั่งหน้ามุ่ย เพราะออกไปซื้อของไม่ได้สินะ ฮ่าๆๆ

“ได้ค่ะ พรีมว่าจะออกไปซื้อขนมพอดี”

ฉันคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ประจำบ้าน แล้วพยักหน้าชวนไอ้ขี้เก๊ก พอถึงหน้ารั้วฉันเอ่ยแซวขึ้นลอยๆ

”หึ เห็นปากแจ๋ว นึกว่าจะเก่งสักแค่ไหน แค่มอไซยังขี่ไม่เป็๞“

 เขาขมวดคิ้วมอง ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอแล้วหันหน้าหนี

“เธอเกิดมาทำทุกอย่างบนโลกเป็๞เลยรึไง”

“ไม่รู้สิ แต่ที่แน่ๆ ฉันขี่มอไซเป็๲๻ั้๹แ๻่อายุ 16 น่ะ”

“กระจอก ฉันขี่ปอเช่เป็๞ตอนอายุ 12”

“ขี้โม้ชิบ”

“ปากดี ระวังฉันจะมือลั่นส่งคลิปนั่นให้พ่อเธอ”

“!!!!”

“หึ” เขาหัวเราะเบาๆ แล้วขึ้นคล่อมรถ จับเอวฉันไว้หลวมๆ

“นายขู่ฉันหรอ”

“เปล๊าาา ฉันก็พูดลอยๆ”

“อยากเดินไปเองใช่ไหม”

“ลองดูได้นะ”

“ไอ้พี่บ้า…”

”กดปุ๊บ ส่งปั๊บ ว้าวทันตาเห็นแน่ …หึๆๆๆ“

”ระ รู้แล้ว หุบปากซะที ฉันจะใช้สมาธิขับมอไซ“

”หึ“ ฉันรีบเบี่ยงประเด็นก่อนที่เขาจะขู่ให้ฉันใจแป้วไปกว่านี้

หลังถึงมินิมาร์ท เขาก็สั่งบุหรี่แบรนด์นอกหน้าเคาน์เตอร์ทันที ฉันเบะปากใส่ แล้วช็อปปิ้งซื้อขนมต่อจนล้นตะกร้า

“เหมาทั้งมาร์ทเลยไหม” เขาเดินมากอดอกถาม ขมวดคิ้วมองตะกร้าขนมฉัน

“อะไรอีกล่ะ”

“ฉันรอจ่ายตัง”

“จะจ่ายให้ด้วยหรอ”

“งั้นเธอจ่ายเองนะ”

“เสร็จพอดีเลยค่าา พี่ชาย”

ฉันรีบแบกตะกร้าขนมวางบนเคาน์เตอร์ ให้พนักงานคิดเงินแล้วยิ้มแก้มปริ ถ้ารู้ว่าจะจ่ายให้ ฉันสั่งเหมาทั้งมาร์ทจริงๆ แน่

“อะแฮ่ม ฉันลืมเอาโทรศัพท์มาน่ะ จะถามพ่อว่าเอาอะไรไหม … ขอยืมหน่อย”

“อย่าแสดง  ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ยัยเด็กเลี้ยงแกะ”

อะ ไอ้บ้า อย่ามาเรียกฉันแบบนี้ในที่สาธารณะนะยะ!

ฉันกัดฟันยิ้มให้พนักงานมาร์ท ที่ยืนมองหน้าฉันสลับกับหน้าหล่อๆ ของไอ้บ้านี่

”ทั้งหมด 2,084 บาทค่ะ“

พนักงานแจ้ง เขาส่งบัตรการ์ดให้รูดแล้วขมวดคิ้วมองฉัน

“โตจนนมเต็มเต้าแล้ว ยังกินขนมกรอบแกรบเป็๲เด็กอนุบาลไปได้”

“อึก!!!”

กรี๊ดดดดดดดด

ฉันรีบคว้าถุงขนม แล้วก้มหน้าเดินออกมาจากมาร์ท หนีสายตาที่มองอย่างเอือมๆ ปนขำของพนักงาน หันกลับไปเท้าเอวมองเขา

“นี่  ในที่สาธารณะช่วยพูดให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม ฉันอายคนอื่นนะ!”

“ก็เธอพูดไม่ดีกับฉันก่อนนิ” เขาแย้งกลับ

“ไอ้พี่บ้า”

“ยัยเด็กเลี้ยงแกะ”

“เชิญคนปากดี เดินกลับเองเถอะย่ะ”

ฉันพูดพลางคว้ามอเตอร์ไซค์สตาร์ทเตรียมบิดออก เขา๷๹ะโ๨๨ขึ้นนั่งอย่างเร็ว กอดเอวฉันไว้แน่น

”นี่ กอดแน่นไปแล้ว ฉันหายใจไม่ออก“

”ก็เธอจะทิ้งฉันนิ“

”บ้านกับปากซอยห่างกันไม่ถึง 2 กิโล เดินกลับก็ไม่ตายหรอก“

”ฉันตายแน่ เพราะประเทศไทยร้อนอย่างกับซ้อมตกนรก“

”หึ ซ้อมไว้ก็ดี เพราะนายได้ตกแน่!“

ฉันจำยอมให้ไอ้บ้านี่กอดเอวแน่น จนเกือบถึงบ้านเขาถึงคลายมือออก มาเกาะไหล่ฉันแทน

“อ้าว พาพี่เจไปเที่ยวไหนมาลูก” พ่อเอ่ยแซว

“ไปมินิมาร์ทปากซอยจ้ะ พี่เขา...ขี่มอไซเองไม่เป็๞“

ฉันพูดหยอกแล้วยักคิ้วกวนๆ ใส่ เขากัดฟันยิ้มแหยๆ ให้ แล้วเดินหายไปในสวนหลังบ้าน

“พี่เจไปไหนแล้วน้องพรีม”

“น่าจะไปสูบบุหรี่อยู่หลังบ้านค่ะน้า”

“หืม ตาลูกคนนี้ บอกให้เลิกสูบก็ไม่ยอมเลิกสักที”

น้าลิลบ่น พลางตักข้าวใส่จาน 4 ที่ ไม่นานทุกคนก็มารวมตัวกันที่โต๊ะทานข้าว