เนตรพยากรณ์เปิดออกอย่างเงียบงัน
ข้อมูลจำนวนมากค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในความมืดหลังเปลือกตา บางชื่ออยู่ใกล้ บางชื่ออยู่ไกล และบางชื่อก็โผล่มาอย่างไม่มีเหตุผลจนยูรันเริ่มปวดหัวั้แ่ยังไม่ได้อ่านจริงจัง
ยูรันมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
ชื่อจำนวนมากผุดขึ้นมาราวกับมีใครเอาบันทึกบัญชีรายชื่อทั้งสำนักมาเทลงบนหัวเขา แต่ละชื่อพ่วงเื่ยุ่งยากของตัวเองมาคนละกอง จนยูรันอ่านแล้วรู้สึกอยากปิดตานอนมากกว่าเดิม
ยูรันมองอยู่ได้ไม่นานก็เริ่มรู้สึกี้เีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ชื่อนั้นปรากฏขึ้น ข้อมูลของเย่อ้าวเทียนก็เด่นขึ้นมาชัดกว่าคนอื่นอย่างน่ารำคาญ
ภาพสั้น ๆ แวบหนึ่งปรากฏขึ้นในดวงตาของยูรัน
เงาร่างชุดขาวเดินผ่านแนวป่าไผ่ด้วยฝีเท้าเบา มือข้างหนึ่งถือป้ายหยกงดงามชิ้นหนึ่งไว้ในแขนเสื้อ สีหน้าของอีกฝ่ายยังอบอุ่นสุภาพเหมือนเดิม ทว่าปลายนิ้วกลับค่อย ๆ ปล่อยป้ายหยกนั้นลงในมุมลับของบ้านหลังใหม่
ยูรันเลิกคิ้วเล็กน้อย
“โอ้ ดูเหมือนคืนนี้จะแอบเอาป้ายหยกสุดล้ำค่าที่อาจารย์ให้มาเป็ของขวัญ มาโยนไว้ในบ้านสินะ สวยดิวะแบบนี้”
เขาไม่ได้โกรธ
กลับกัน สีหน้าปลาตายของเขาดูเหมือนพบเื่น่าสนใจขึ้นมานิดหนึ่ง แต่ก็เป็ความน่าสนใจระดับที่ยังไม่มากพอให้ลุกจากเตียง
ยูรันนอนมองชื่อของเย่อ้าวเทียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปิดตาลงอย่างหมดความสนใจ
“ดูแค่นี้พอ หลังจากนี้ไม่ต้องใช้เนตรพยากรณ์แล้ว ปล่อยให้มันเป็เื่ของโชคชะตา นอนดีกว่า”
เนตรพยากรณ์ปิดลงอย่างเงียบ ๆ
ห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงกบในสระมรกตกับเสียงลมพัดผ่านชายคาบ้านหลังใหม่
ยูรันพลิกตัวเข้าหาผนัง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมครึ่งหน้า แล้วหลับตาลงอย่างรวดเร็ว
---
อีกด้านหนึ่ง เรือนศิษย์เอกของยอดเขาจันทรากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอิจฉาริษยา
ภายในห้องพำนักอันหรูหรา เย่อ้าวเทียนกำลังเดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวาย ใบหน้าที่เคยประดับรอยยิ้มอบอุ่นบัดนี้บิดเบี้ยวถมึงทึง
[ทำไมกัน?! ทั้งหินทดสอบ บันไดเจตจำนง และกระจกส่องชะตาถึงได้กลัวมันขนาดนั้น?!]
เย่อ้าวเทียนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะไม้หยกเสียงดังสนั่นจนน้ำชาหกเลอะเทอะ
[ข้าคืออัจฉริยะร้อยปีมีหนของสำนัก! ข้ามีชะตาัทองฟ้าลิขิตที่์คอยหนุนหลัง! แต่เ้านั่น... เ้าขยะที่ไม่มีแม้แต่กลิ่นอายปราณในร่าง กลับแย่งชิงความโดดเด่นและดึงความสนใจของท่านอาจารย์และศิษย์พี่ไปจากข้าจนหมดสิ้น! และตัวข้าจะกลายเป็เพียงตัวประกอบไร้ค่าในสายตาทุกคน!]
“ไม่ได้การ... ข้าจะปล่อยให้มันเสนอหน้าอยู่บนยอดเขานี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด!”
เย่อ้าวเทียนแค่นเสียงรอดไรฟัน แววตาคู่นั้นวับวูบด้วยแผนการชั่วร้าย
ชายหนุ่มชุดขาวล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของตนเอง ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา... มันคือ "หยกจันทราส่องประกาย" หยกขาวสลักลายจันทร์เสี้ยวเนื้อดีล้ำค่า แผ่กลิ่นอายพลังปราณหยินบริสุทธิ์นุ่มนวลชวนให้จิตใจปลอดโปร่ง หยกชิ้นนี้คือของขวัญล้ำค่าที่อาจารย์หลิงเยวี่ยมอบให้แก่เย่อ้าวเทียนเป็พิเศษในวันที่เขาเข้าสู่ยอดเขาจันทราเพื่อประทานพรและแสดงความเอ็นดู
“หยกจันทราส่องประกายชิ้นนี้... มีเพียงชิ้นเดียวบนยอดเขาจันทรา และท่านอาจารย์รักใคร่หวงแหนมันมาก”
เย่อ้าวเทียนลอบยิ้มกริ้ม แววตาฉายความเ้าเล่ห์ประดุจสุนขจิ้งจอก
“หากหยกชิ้นนี้หายไปจากเรือนของข้า... แล้วดันไปปรากฏอยู่ในห้องพักซอมซ่อริมสระน้ำของเ้าขยะยูรันล่ะ?”
[แผนการใส่ร้ายป้ายสีขั้นพื้นฐาน... แต่ทรงประสิทธิภาพที่สุด! ศิษย์ใหม่ไร้พลังปราณขโมยของหมั้นหมายหรือของขวัญล้ำค่าของศิษย์เอกประจำยอดเขาด้วยความโลภ! ต่อให้ท่านอาจารย์จะพึงใจในตัวมันปานใด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหลักฐานมัดตัวคาหนังคาเขาเช่นนี้ นางย่อมไม่มีวันไว้ชีวิตคนทรยศหัวขโมยดวงกาลกิณีเป็แน่! ยูรัน... คืนนี้จะเป็คืนสุดท้ายของเ้าบนสำนักเมฆาจันทร์!]
เย่อ้าวเทียนหัวเราะในลำคออย่างสะใจกับแผนการอันแยบยล (ในสายตาตนเอง) ชายหนุ่มชุดขาวสวมเสื้อคลุมสีดำทับชุดศิษย์อย่างมิดชิด รอคอยเวลาให้ราตรีกาลคืบคลานเข้ามาปกคลุมยอดเขาจันทราจนมืดสนิท
ยามวิกาล แสงจันทร์ส่องกระทบผิวน้ำสระมรกตท้ายยอดเขาเป็ประกาย
เงาร่างสีดำสายหนึ่งเคลื่อนไหววับ ๆ ไปตามร่มเงาของป่าไผ่อย่างรวดเร็วและแ่เบา เย่อ้าวเทียนโคจรกระแสลมปราณแฝงตัวเข้าหาเรือนไม้ไผ่ริมสระน้ำอย่างระมัดระวัง สองสายตาจับจ้องไปยังหน้าต่างเรือนที่ปิดสนิทและไร้ซึ่งแสงไฟด้านใน
[เ้าขยะนี่... ป่านนี้คงนอนหลับเหมือนหมูอยู่ในรังหนูเน่า ๆ ของมันแล้วสินะ]
เย่อ้าวเทียนคิดในใจด้วยความเหยียดหยาม
ชายหนุ่มชุดขาวในคราบชุดดำก้าวเท้าสะกดเสียงเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังใหม่ริมสระมรกต
เย่อ้าวเทียนยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง
ในความทรงจำของเขา ที่นี่ควรเป็เรือนไม้ไผ่ผุพังหลังหนึ่ง หลังคารั่ว ฝาผนังเอียง ประตูเก่าแขวนอยู่ด้วยบานพับขึ้นสนิม และสระน้ำข้างเรือนก็เต็มไปด้วยจอกแหนกับกลิ่นชื้นแฉะชวนคลื่นไส้
แต่สิ่งที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ กลับเป็บ้านสีขาวทรงแปลกตาหลังหนึ่ง
ผนังเรียบสะอาดจนแทบไม่เห็นรอยต่อ หลังคาทรงเรียบสีเข้มปิดสนิทไร้รูรั่ว หน้าต่างกระจกใสสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบ ประตูบานใหม่เรียบกริบตั้งอยู่แ่าเหมือนเพิ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน
ไม่สิ
มันก็ดูเหมือนเพิ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนจริง ๆ
เย่อ้าวเทียนขมวดคิ้วแน่น
[นี่มัน... อะไรกัน?!]
เขาใช้พลังปราณเบา ๆ ผลักบานประตูให้แง้มออกช้า ๆ โดยไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวน
ภายในบ้านสว่างสะอาดกว่าที่คิด
พื้นเรียบไร้ฝุ่น ผนังสีขาวสะท้อนแสงจากโคมประหลาดที่ไม่มีเปลวไฟ เครื่องเรือนหน้าตาแปลกตาถูกจัดวางเป็ระเบียบ แม้ไม่หรูหราแต่กลับดูสบายอย่างผิดธรรมชาติ
ที่สำคัญที่สุดคือเตียง
ฟูกหนานุ่มกับผ้าห่มสะอาดบนเตียง ดูนุ่มจนแม้แต่เย่อ้าวเทียนยังต้องชะงักไปหนึ่งลมหายใจ
[ทำไมเรือนไม้ไผ่ซอมซ่อเมื่อสาย ถึงได้กลายเป็ที่พักสะอาดสะอ้านขนาดนี้?! แถมกลิ่นอายปราณธรรมชาติในบ้านหลังนี้ยังหนาแน่นและบริสุทธิ์กว่าเรือนพำนักส่วนตัวของข้าเสียอีก... แล้วไอ้เตียงนั่นมันมาจากไหนกัน?!]
เย่อ้าวเทียนยืนแข็งอยู่หน้าประตู ความมั่นใจที่เตรียมมาเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เขามาที่นี่เพื่อวางป้ายหยกใส่ร้ายคนไร้ค่า
แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตนเองเป็โจรที่เผลอปีนเข้าบ้านของคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย
เย่อ้าวเทียนสะบัดหัวไล่ความมึนงง พยายามไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เขารีบกวาดสายตาจับจ้องไปยังร่างของยูรันที่นอนคลุมโปงหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม ชายหนุ่มชุดขาวรีบล้วงเอา 'หยกจันทราส่องประกาย' ออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแอบหย่อนทิ้งลงไปใต้เตียงนอนของยูรันอย่างเงียบเชียบที่สุด
ฟึบ...
เย่อ้าวเทียนลอบยิ้มมุมปากด้วยความสมเพชและผู้มีชัยชนะเหนือกว่า
[หลักฐานมัดตัวคาหนังคาเขาเรียบร้อยแล้ว! เ้าไม่มีทางรอดพ้นข้อหาหัวขโมยขี้ฉ้อไปได้หรอกยูรัน! พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาคนกวาดตรวจค้นตำหนักของเ้า แล้วลากคอเ้าไปลงทัณฑ์ต่อหน้าท่านอาจารย์เอง!]
เย่อ้าวเทียนหมุนตัวรีบก้าวเท้าเดินออกจากเรือนไม้ไผ่อย่างรวดเร็วและเงียบงันปานิญญา
---
เช้าวันต่อมา
แสงอ่อน ๆ ลอดผ่านหน้าต่างกระจกใสของบ้านหลังใหม่ริมสระมรกต เข้ามาตกกระทบพื้นสีขาวสะอาดเป็แนวยาว ด้านนอก ฝูงกบที่ร้องส่งเสียงทั้งคืนเงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านป่าไผ่กับเสียงนกเล็ก ๆ ที่ดังแว่วมาจากไกล ๆ
บนเตียงนุ่มกลางห้อง ยูรันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบิดี้เียาว ๆ จนกระดูกลั่นเบา ๆ
“อืม...”
เมื่อคืนเขาหลับไปเต็มห้าชั่วยาม
เต็มอิ่มจนสีหน้าปลาตายของเขาดูมีชีวิตขึ้นมานิดหนึ่ง
ยูรันนอนจ้องเพดานสีขาวอยู่พักหนึ่ง พยายามเรียกความทรงจำของเมื่อคืนกลับมาอย่างเชื่องช้า
“เมื่อคืนถึงไหนนะ”
เขากะพริบตาหนึ่งครั้ง
“อ้อ ป้ายหยก”
ยูรันพลิกตัวลงจากเตียงอย่างไม่รีบร้อน ก่อนยื่นมือออกไปทางใต้เตียง
พลังจิตบางเบาแผ่ออกไปเงียบ ๆ
ไม่นาน ป้ายหยกชิ้นหนึ่งก็ลอยออกมาจากมุมมืดใต้เตียง แล้วตกลงบนฝ่ามือของเขาพอดี
แต่ยูรันเพียงพลิกดูสองสามครั้ง แล้วขมวดคิ้วนิด ๆ
“เนื้อไม่ค่อยดีเท่าไรนะ”
เขาเคาะปลายนิ้วลงบนผิวหยกเบา ๆ
ก๊อก
เสียงทึบ ๆ ดังออกมาเหมือนของราคาถูกที่พยายามทำตัวให้ดูแพง
“มันเอาของจริงไปขาย แล้วทำของปลอมขึ้นมารึเปล่าวะ ช่างเถอะ”
“ไปทำข้าวเหนียวหมูปิ้งนมสดกินดีกว่า ก่อนมันพาคนมา”
พูดจบ เขาก็เก็บป้ายหยกเข้าช่องเก็บของ ก่อนเดินเข้ามุมครัวเล็ก ๆ ด้วยท่าทางสบายอารมณ์
748
