เปลี่ยนลิขิตสวรรค์

“ท่านมีอะไรให้ข้าช่วยเหลือเปล่า?” เสียงสตรีดังมาจากหลังร้านเว่ยเมิ่งหันไปมองที่ต้นเสียงก็เห็นเป็นสตรีนางหนึ่งที่น่าจะมีอายุเท่าๆกับตนเอง หญิงสาวนางนี้มีใบหน้าที่งดงาม ผมสีดำยาวเหยียดตรงทว่ากับมีสีผิวที่ขาวซีดคล้ายคนป่วย ดวงตางามที่เต็มไปด้วยประกายแห่งชีวิตตัดกับสีหน้าที่ค่อนข้างเรียบเฉย ทำให้นางเป็นสตรีที่มีเอกลักษณ์นางหนึ่ง“ท่านพอจะมีเสื้อผ้าของบุรุษขายบ้างหรือไม่?” เว่ยเมิ่งถามหญิงสาวผิวซีด หญิงสาวที่เหมือนจะเป็นเจ้าของร้านเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ก็พอมีอยู่บ้าง.......โปรดรอซักครู่หนึ่ง” นางกลับเข้าไปที่หลังร้านเว่ยเมิ่งที่เห็นนางกลับเข้าหลังร้านก็หันไปมองผ้าที่ถูกแขวนไว้รอบๆต่อ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าผ้าพวกนี้น่าจะเป็นสตรีเมื่อครู่ที่เป็นคนถักทอขึ้น ‘กลิ่น’ที่เขาได้จากผ้าพวกนี้เหมือนกับ‘กลิ่น’ของสตรีผิวซีดเลยไม่ผิดเพี้ยน กลิ่นที่อ่อนโยนชวนให้ผู้คนต่างรู้สึกผ่อนคลาย“ท่านมาลองดูเถิด” หญิงสาวผิวซีดเดินออกมาจากหลังร้านพร้อมกับผ้ากองใหญ่ หญิงคัดแยกชุดมาให้เว่ยเมิ่งดู ชายหนุ่มมองดูเสื้อผ้าบุรุษที่นางแขวนให้เลือกก็พยักหน้าชื่นชม ถึงแม้เขาจะไม่ได้เชี่ยวชาญด้านนี้เย็บผ้าซักเท่าไรแต่ก็พอรู้ได้ว่าเสื้อผ้าแต่ละตัวนับว่าเป็นงานชั้นหนึ่งทีเดียวเว่ยเมิ่งมองเสื้อบุรุษมากมายดูสีหน้าปั้นยากไม่ใช่เพราะพวกมันไม่ถูกใจเขาแต่เพราะมันถูกใจทุกตัวเลยต่างหาก ชายหนุ่มลูบคางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าต่อสู้กับยอดฝีมือระดับแก่นแท้ลมปราณเช่นตงฟางเทียน จนในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ เว่ยเมิ่งถามไปขอคำแนะนำกับหญิงสาวผิวซีด“ท่านพอจะแนะนำได้หรือไม่ว่าตัวไหนเหมาะกับข้ามากที่สุด?” เว่ยเมิ่งยิ้มแห้งๆด้วยความจนใจหญิงสาวผิวซีดชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้าเป็นเชิงยินดีที่จะช่วย นางเดินรอบๆเว่ยเมิ่งมองส่วนสูงและขนาดตัว นางหยุดลงที่ตรงหน้าชายหนุ่ม ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งชีวิตจ้องไปที่ดวงตาของเว่ยเมิ่ง ใบหน้าของเว่ยเมิ่ง ลักษณะของเว่ยเมิ่ง บุคลิกภาพของเว่ยเมิ่ง นางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเดินไปหยิบชุดที่คิดว่าเหมาะสม“ชุดนี้ราคาเท่าไรหรือ?” เว่ยเมิ่งเห็นชุดที่นางหยิบมาก็คิดว่าในใจว่าไม่เลว ชุดนี้เป็นชุดที่เขาคิดๆไว้เหมือนกัน ฃุดสีเขียวตัดกับกับขาวดำนับว่าดูดีไม่หยอก“ห้าเหรียญทอง” ราคาเช่นนี้ถือว่าค่อนข้างสูงเลยทีเดียวสำหรับชุดๆเดียว เว่ยเมิ่งล่วงหยิบถุงเงินและหยิบเหรียญทองออกมาจ่าย หญิงสาวชี้ไปมุมของร้านที่เขียนไว้ว่าห้องลองชุด เว่ยเมิ่งยิ้มขอบคุณชายหนุ่มเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้เขาดูเหมือนคุณชายสูงศักดิ์ที่อารมณ์ดีพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่หล่อเหลา“ท่านพอรู้หรือไม่ว่าเดินทางด้วยวิธีไหนเดินทางไปได้เร็วที่สุดหากต้องการไปที่เมืองหลวง?” เว่ยเมิ่งถามหญิงสาวเจ้าของร้าน ความจริงเขาจะวิ่งตรงไปที่เมืองหลวงเลยก็ได้ หากแต่วิธีนั้นเขาต้องวิ่งตลอดทั้งวันและทั้งคืนแบบไม่ได้หลับไม่ได้นอนซึ่งบอกตามตรงว่า....ขี้เกียจหญิงสาวครุ่นคิดเล็กน้อย “บางทีท่านจะลองใช้บริการขนส่งของสำนักคุ้มกันภัยใบไม้ทองดู ข้าเคยได้ยินว่าสัตว์วิเศษที่ใช้ลากรถม้าของที่นั้นรวดเร็วมาก” หญิงสาวเอ่ยข้อมูลที่นางรู้ เว่ยเมิ่งขอบคุณอีกเล็กน้อยก่อนจากไป หญิงสาวผิวซีดที่เห็นเว่ยเมิ่งเดินออกไปแล้วก็กลับเข้าไปที่หลังร้านเช่นเดิม นางยังมีงานสำคัญที่ยังทำไม่เสร็จต้องรีบทำเว่ยเมิ่งมุ่งหน้าไปที่สำนักคุ้มกันภัยใบไม้ทอง เบื้องหน้าของคล้ายเป็นตำหนักขนาดใหญ่มีผู้คนและรถม้าที่ลากโดยสัตว์วิเศษเข้าออกอยู่ตลอดเวลา ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะที่เขียนว่า ‘เมืองหลวง’ ซึ่งมีสาวสวยค่อยให้บริการอยู่ ชายหนุ่มสอบถามเล็กน้อยก่อนจะบอกความต้องการที่จะไปเมืองหลวง หญิงสาวที่โต๊ะบริการแจกแจงรายละเอียดต่างๆให้เว่ยเมิ่งฟัง การจะไปที่เมืองหลวงมีหลายวิธี วิธีที่เร็วที่สุดคือโดยสารสัตว์วิเศษที่สามารถบินบนท้องฟ้าได้ทว่าวิธีนี้มีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก เว่ยเมิ่งเห็นราคาก็ส่ายหน้าทันที วิธีต่อมาจะใช้เวลานานขึ้นแต่ก็ประหยัดกว่ามากคือโดยสารติดไปกับขบวนส่งสินค้าวิธีนี้ถึงจะช้าหน่อยแต่ก็ประหยัดอยู่บ้าง เว่ยเมิ่งตกลงเลือกวิธีนี้โดยไม่ลังเลหญิงสาวแจ้งค่าบริการและวันออกเดินทางซึ่งคือพรุ่งนี้ตอนเช้าให้กับเว่ยเมิ่งตัดสินใจว่าต้องการจะไปในเที่ยวนี้หรือไม่ ชายหนุ่มตอบตกลงก่อนชำระเงินและรับตั๋วโดยสารมาชายหนุ่มมองท้องฟ้าที่ดวงตะวันกำลังจะตกลง ‘เดินเล่นก่อนค่อยไปหาที่นอนก็แล้วกัน’ เว่ยเมิ่งยังอยากเที่ยวตลาดชายแดนอีกซักหน่อย
“อาวุธวิเศษดีๆถูกๆทางนี้เลยจ้า!”“เนื้อวัวหางเพลิงย่างอร่อยๆ! ตับวัวลิ้นวัวเองก็มีนะ!”“สัตว์วิเศษดีๆเช่นร้านนี้เลยขอรับ!”ในที่สุดเว่ยเมิ่งก็เดินทั่วไปตลาดจนทั่ว เว่ยเมิ่งลูบคางด้วยสีหน้าครุ่นคิดพลางมองไปที่ร้านซื้อขายสัตว์วิเศษหลายๆร้าน ตั้งแต่เด็กๆเขามีความฝันที่จะมีสัตว์วิเศษของตัวเองมาตั้งนานแล้ว ครั้นจะให้ไปจับเองพวกมันวิ่งหนีป่าราบก็เป็นลมสลบเพราะความกลัว ไม่รู้ว่าพวกมันจะกลัวอะไรนักหนา... ชายหนุ่มมองเงินในกระเป๋าที่ยังเหลืออยู่ด้วยสายเปล่งประกายสัตว์วิเศษที่ฝึกมาแล้วมันคงจะไม่หวากกลัวเขาอย่างไม่เข้าถ้ากระมั้ง?... ชายหนุ่มสุ่มเข้าร้านขายสัตว์วิเศษที่มีมากมายภายในร้านมีสัตว์วิเศษตัวเล็กๆหลายตัวอยู่ในกรงส่วนมากเป็นพวกระดับหนึ่งระดับสอง อย่างไรก็ตามพริบตาที่ชายหนุ่มเดินเข้าไปในร้านสัตว์วิเศษที่อยู่ในกรงต่างส่งเสียงกรีดร้องกันทั่วหน้าราวกับหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างที่พึ่งเข้ามาในร้าน บางตัวกระแทกกรงบางตัวหมอบคลาน พนักงานที่กำลังจะมาต้อนรับเว่ยเมิ่งตกใจรีบไปดูพวกมันเว่ยเมิ่งเกาหัวดูเหมือนพวกสัตว์วิเศษที่แม้จะได้รับการฝึกฝนแล้วก็ยังกลัวเขาเหมือนเดิม พนักงานในร้านรีบเอ่ยขอโทษเว่ยเมิ่งแล้วรีบไปตามคนอื่นมาช่วยจัดการสัตว์วิเศษโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าตัวต้นเหตุก็คือชายหนุ่มที่พึ่งเขามาในร้านเว่ยเมิ่งเดาะลิ้นส่ายหน้าเลิกหวังที่จะมีสัตว์วิเศษเป็นของตัวเองชายหนุ่มหันหลังกลับ แต่ทันใดนั้นสัมผัสที่แผ่วเบาก็กระทบลงที่ไหล่ของเขา เป็นผีเสื้อตัวหนึ่งที่มีสีสันที่ปีกไม่เหมือนใคร ปีกของมันเป็นสีเหลืองตัดกับสีฟ้าจางๆ เว่ยเมิ่งสัมผัสลมปราณเบาบางได้จากตัวมันดูท่าแล้วผีเสื้อตัวนี้คงเป็นสัตว์วิเศษระดับหนึ่งชายหนุ่มเลิกคิ้วตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีสัตว์วิเศษตัวไหนเลยที่กล้าเข้าใกล้เขา ผีเสื้อตัวนี้นับเป็นตัวแรกที่กล้าเข้ามาใกล้เขา เว่ยเมิ่งชี้นิ้วไปให้มันเกาะ ผีเสื้อสีเหลืองบินไปเกาะที่นิ้วของเว่ยเมิ่ง“เจ้าตัวนี้ราคาเท่าไร?” เว่ยเมิ่งเอ่ยถามพนักงานที่พึ่งตามคนอื่นมาช่วยเหลือ พนักงานร้านสัตว์วิเศษที่เห็นผีเสื้อสีเหลืองที่นิ้วของเว่ยเมิ่งก็มีสีหน้างุนงง มันจำได้ว่าจับสัตว์วิเศษประเภทผีเสื้อเข้ากรงหมดแล้วหรือว่ามันจะพลาดบางตัวไป“เอ่อ...เจ้าตัวนี้เป็นสัตว์วิเศษผีเสื้อปีกตะวันระดับหนึ่งมีราคาสิบเหรียญทองขอรับ” พนักงานร้านเอ่ยโดยดูที่ปีกที่มีสีเหลืองทว่าไม่ได้สังเกตว่าที่ปีกสีเหลืองของผีเสื้อปีกตะวันตนนี้มีสีฟ้าแซมด้วยจางๆเว่ยเมิ่งคล้ายกับตื่นเต้นที่ได้เจอกับสัตว์วิเศษที่ไม่กลัวตนเองเป็นครั้งแรง เขาส่งเงินให้กับพนักงานขายโดยไม่ลังเล หนึ่งชายหนุ่มหนึ่งผีเสื้อเดินไปตามตลาดชายแดนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ไม่ต้องห่วงนะหยางหยางต่อไปนี้ข้าจะดูแลเจ้าเอง” เว่ยเมิ่งยิ้มแย้มที่ได้สัตว์เลี้ยงมาได้เดินทางเป็นเพื่อน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13 สัตว์เลี้ยงตัวแรก

นิยายแนะนำ

เปลี่ยนลิขิตสวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13 สัตว์เลี้ยงตัวแรก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้