กระบี่ฟ้าสังหาร

รุ่งเช้าอีกวัน 

ชิงหยางออกจากถ้ำ แลกางแผนที่ที่อยู่ในแหวนมิติของเหล่าศิษย์สำนักไหมแดง

" ข้าอยู่ที่นี่ หากจะกลับยังสำนักทางที่ใกล้ที่สุดเห็นจะเป็นผ่าภูขาสามลูกนี้ไป " ชิงหยางพึมพำ สองตาของเขาจ้องมองยังแผนที่

" ไป " ชิงหยางเร่งทะยานร่างไปตามแผนที่อย่างรวดเร็ว 

ตลอดทางพบพานสมุนไพรมากหน้าหลายตา ทั้งสัตว์อสูรระดับสองสูงสุดหลายตัว เด็กหนุ่มมิรีรอเร่งจัดการสังหารมันอย่างรวดเร็ว 

เมื่อมาสู่ภูเขาลูกที่สาม " กรร " เสียงขู่กรรโชกดังลอยมาจากด้านข้าง 

เด็กหนุ่มรั้งกายไว้ พลางกวาดตามมองยังต้นเสียง " หมีขาวระดับสามขั้นต้น " ชิงหยางร้องออกมา 

ในบรรดาสัตว์อสูรหมีนั้นมีอยู่หลายชนิด แต่ที่ดุร้ายที่สุด แข็งแกร่งที่สุด เห็นจะหนีมิพ้นหมีขาว มันได้ชื่อว่าเป็นราชันแห่งหมี

ด้วยขนาดลำตัวที่ใหญ่ยักษ์ ยามมันยืนมันสูงถึงสิบฉื่อ ทั้งขนทั่วร่างของมันก็แสนแปลกประหลาดสามารถรับการโจมตีได้หลายรูปแบบ

กรงเล็บที่แหลมคมแลแข็งแกร่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว จมูกที่ยอดเยี่ยม หูที่ไวมิแพ้หมาป่า 

" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่างแรง พลางเรียกกระบี่ฟ้าสังหารออกมา 

เด็กหนุ่มเรียกเกราะเก่าแก่ออกมา " ไอ้หมีเข้ามา " ชิงหยางร้องออกมา

" โฮกกก " มันร้องคำรามดังสนั่นลั่นป่า พลางกระโจนเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างเร็วรี่

" เปรี้ยงง " กรงเล็บผสานวิญญาณที่แหลมคมฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว เสียงหวีดหวิวดังเสียดแทงเข้าในห้วงโสต

ชิงหยางมิรอช้าออกสองกระบวนท่าอย่างรวดเร็ว " ใบหลิวตัดสวรรค์ " กระบี่ฟ้าสังหารชูขึ้นเหนือศีรษะแลตวัดออก

" วู๊มมม " คมกระบี่บางเฉียบพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว 

" ใบหลิวแทงตรง " ชิงหยางสืบเท้าไปเบื้องหน้า จ้วงแทงกระบี่ฟ้าสังหารออกสุดแรง 

" วู๊มมม " คมกระบี่บางเฉียบพุ่งทะยานออก

" เคร้ง เคร้ง " เสียงราวกับกระบี่น้ำดีตีกระทบกันดังลั่นป่า 

" ฮือ " ชิงหยางเหยียดร่างถอยหลายก้าว สองตามองจ้องยังหมีขาวที่เหยียดถอยเช่นกัน 

" พลังของมันมหาศาลยิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ มองยังมือที่กำกระบี่ มันสั่นไหวมิหยุดแขนทั้งข้างสะท้านไปถึงไหล่ 

" ตายยย " ชิงหยางร้องออกสุดเสียงพลางแทงใบหลิวเล่นลมออกสุดแรง

" วู๊มมม " คมกระบี่ใบหลิวบางเฉียบพุ่งทะยานออก 

ในขณะที่หมีขาวกำลังสนใจคมกระบี่พุ่งเข้ามานั้น เด็กหนุ่มเคลื่อนที่ออกด้านข้างแลวาดใบหลิวตัดตะวันออกสุดแรง

เด็กหนุ่มจดจำวิธีจู่โจมของหมาป่าเกราะเหล็กไว้แลนำมาประยุกต์ เพราะหมาป่าเกราะเหล็กนั้นเวลาที่มันจู่โจม

มันจะให้ตัวแรกโจมตีทางตรงต่อหน้า แลที่เหลือมันจะลอบกัด ที่ขาด้านข้างบ้าง ที่แขนด้านหลังบ้าง

หมาป่าเกราะเหล็กนั้นตัวที่อยู่ด้านหน้าเป็นเพียงล่อหลอก ส่วนตัวที่เหลือพุ่งโจมตีในมุมอับของสายตา 

" โฮกกก " หมีขาวร้องออกสุดเสียงมันฟาดกรงเล็บออกอย่างรวดเร็ว แลเอี้ยวตัวฟาดออกอีกกรงเล็บ

" ใบหลิวแทงตรง " คมกระบี่พุ่งทะยานออกเป้าหมายคือกลางหลังของมัน 

ด้วยสัญชาตญาณของมันมันเร่งเอี้ยวตัวกลับฟาดกรงเล็บออกสุดแรง 

" เคร้ง เคร้ง เคร้ง " เสียงของแข็งกระทบกันดังลั่นป่า 

" อึก " ชิงหยางถึงกับเหยียดร่างถอย พร้อมกับเลือดลมตีกลับ

" คงต้องผลาญพลังของมันแล้ว " ชิงหยางพึมพำ พลางหมุนควงกระบี่ไปมา

" ใบหลิวแทงตรง " คมกระบี่พุ่งไปเบื้องหน้า 

ชิงหยางใช้ออกด้วยล่องทะยานออกด้านข้าง " ใบหลิวตัดตะวัน " คมกระบี่ตัดขวางทะยานออก

ร่างของชิงหยางวูบไหวไปตามการเคลื่อนที่ของล่องทะยาน เมื่อหยุดต้องมีคมกระบี่พุ่งออก

ความเร็วของล่องทะยานนั้นแม้นจะเร็วอยู่มาก แต่หากอยู่ในสายตาของเขตแดนระดับสูงแล้วย่อมกลายเป็นเชื่องช้า 

ชิงหยางหมุนวนโจมตีหมีขาวทั้งซ้ายทั้งขวา ทั้งหน้าทั้งหลัง จนเวลาไปนานถึงสองเค่อ 

" มันช้ำไปทั้งตัวแล้ว " ชิงหยางพึมพำ เพราะการเคลื่อนที่ของหมีขาวเชื่องช้าลงมาก 

" ตุบ " ร่างของชิงหยางหยุดอยู่ต่อหน้าหมีขาว เสียงหอบหายใจดังหน่วงหนัก เด็กหนุ่มรวบรวมกำลังทั่วร่าง

" สี่กระบวนท่าเพียงพริบตา " ชิงหยางร้องออกมาพลางทะยานร่างเข้า

" แทงตรง ฟันเฉียง ฟันตรง ตัดขวาง " ชิงหยางออกสี่กระบวนท่าอย่างต่อเนื่องชนิดที่หมีขาวยังมองมิทัน

มันทำได้เพียงฟาดกรงเล็บไปมาเพื่อปัดป้อง " เคร้ง เคร้ง เคร้ง ฉั้วะ " 

" ตุบ " หัวของมันร่วงหล่นลงยังผืนพารา โลหิตล้ำค่าของมันพุ่งทะยานขึ้นสูง 

ชิงหยางเร่งนำถังไม้ที่เตรียมไว้ออกมารองเอาโลหิตของมัน 

" ตึง " ร่างใหญ่ยักษ์ร่วงหล่นกระแทกพื้นดังลั่น

ชิงหยางเร่งเก็บร่างของหมีขาว ถังโลหิตแลเตรียมจากไป 

" ศิษย์น้อง หากเจ้าทิ้งแก่นอสูรของหมีขาวไว้ ข้าจะขอบใจเจ้ามาก " ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินออกมาจากป่าที่หลบซ่อน

" ศิษย์สายใน เขตแดนผสานวิญญาณระดับหก " ชิงหยางพึมพำ

" ศิษย์พี่ กว่าที่ข้าจะล้มมันได้ ข้าเหนื่อยใจแทบขาดสูญสิ้นพลังปราณไปมากนัก ท่านจะให้ข้ามอบให้ท่านง่ายๆเช่นนั้นรึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ศิษย์น้อง เจ้าจะเก็บมันไปเพื่อสิ่งใดฐานพลังของเจ้านั้น ยังมิสามารถใช้ได้มิสู้มอบมันให้ข้า " ชายหนุ่มเดินเข้ามาด้วยท่าทีแลน้ำเสียงที่กดดัน

" ศิษย์พี่ มิใช่ว่าทุกคนจะยอมให้แก่ท่าน " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางยัดโอสถรวมปราณไปห้าเม็ด 

" เห็นทีเจ้าจะมิยอมง่ายๆ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา 

" ใช่ หากอยากได้ก็ต้องออกแรงหน่อย " ชิงหยางเอ่ยออกมา สองตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น

" หึ " ชายหนุ่มแสยะยิ้ม 

" เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าขัดขืนข้า " ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ 

" ก็ดี ข้าจะสั่งสอนให้เจ้าได้รู้ว่าเมื่อพบเห็นศิษย์พี่ศิษย์สายใน เจ้าต้องทำตัวเช่นใด " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา พลางวาดมือเรียกกระบี่สวรรค์ออกมา

" วิ้ง " แสงสวรรค์สาดส่องออกทั่วตัวกระบี่ แสงสวรรค์วิบวับระยับตา 

" กระบี่ดี " ชิงหยางพึมพำ สองตาจ้องมองยังกระบี่สวรรค์พลางครุ่นคิดว่า หากกระบี่สนิมเขรอะนี่สมบูรณ์จะงดงามเพียงใด 

" เปรี้ยงง " ชายหนุ่มสะบั้นกระบี่สวรรค์ออกสุดแรง 

เสียงคมกระบี่หวีดหวิวกรีดกรายตัดผ่ามวลอากาศ ทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว

ชิงหยางเหยียดร่างถอย พลางสะบัดกระบี่ฟ้าสังหารออกสุดแรง " ใบหลิวตัดขวาง " ชิงหยางร้องออก

" วู๊มมม " คมกระบี่บางเฉียบดั่งใบหลิวพุ่งทะยานตัดผ่ามวลอากาศ

" ตูมม " สองคมกระบี่ปะทะพลันระเบิดออก แรงระเบิดส่งสองร่างเหยียดถอย

" อั้ก " ชิงหยางกระอักโลหิตออกมา เพราะเลือดลมตีกลับย้อนขึ้น

ชายหนุ่มให้แปลกใจยิ่งนัก " มันเป็นเพียงเขตแดนหล่อกายาระดับแปด แต่เหตุใดมันจึงต้านทานกระบี่ของข้าได้ " ชายหนุ่มพึมพำ

ใบหน้าของชายหนุ่มเบี้ยวบิดเขียวคล้ำโทสะพลันพลุ่งพล่าน " ครืนน " ชายหนุ่มระเบิดพลังวิญญาณ

" เปรี้ยงง " คมกระบี่ผสานวิญญาณพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว

" อือ " ชิงหยางกัดกรามแน่น ร่างกายคล้ายกับมิอาจขยับได้ สองตามองจ้องยังคมกระบี่ผสานวิญญาณที่พุ่งเข้ามา 

" เคล็ดวิชาชิงสวรรค์หมุนวน " เด็กหนุ่มร่ำร้องในใจ

" วู๊มมม " ปราณพลังทั่วร่างไหลเวียนเข้าสู่ตันเถียน แลระเบิดออกในทันใด 

" ใบหลิวผ่าสมุทร " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง พลางทะยานร่างขึ้นสูง

สองมือกอบกุมด้ามกระบี่ไว้แน่นแลชูขึ้นเหนือศีรษะ วาดสะบัดลงมาอย่างเร็วแรง

" เปรี้ยงง " คมกระบี่หยาบหนาใหญ่ พุ่งทะยานตัดผ่าผืนพสุธาแยกออกเป็นสอง ตรงดิ่งเข้าหาคมกระบี่ผสานวิญญาณ

" ชิงหยาง " ชายหนุ่มร้องออกสุดเสียง เขาจดจำกระบี่นี้ได้ วันนั้นยังคิดว่าหากเจอกับตัวจะเป็นเช่นใด

" ตูมมมมม " แรงระเบิดหน่วงหนักรุนแรงซัดสาดออก แรงระเบิดกวัดกวาดสรรพสิ่งราบพนาสูญไปไกลถึงหนึ่งลี้ 

" อ้ากก " ร่างของทั้งสองล่องลอยไปตามแรงระเบิด 

" อั้ก " โลหิตสดๆพ่นพรวดอาบย้อมทั่วร่าง บาดแผลเล็กใหญ่เต็มทั่วทั้งยังกินลึกถึงกระดูก กระดูกหลายแห่งแตกร้าว 

" ตุบ " ร่างของเด็กหนุ่มตกกระแทกลงยังผืนดิน แลกลิ้งไหลลงไปตามไหล่ลาดของเชิงเขา 

" พลั่ก ตุบ อ่อค " สาระพัดเสียงดังขึ้นมิหยุดเมื่อร่างของเด็กหนุ่มกระแทกทุกอย่างที่ขวางหน้า

ร่างของเด็กหนุ่มไหลลงมาจนถึงพื้นราบตีนเขา สภาพทั่วร่างนั้นปรากฎกระดูกแขนหักหนึ่ง ขาหักอีกหนึ่ง ซี่โครงหกซี่ที่หักสะบั้น 

เด็กหนุ่มหยัดกายลุกยืนอย่างโซเซ " อ่อค " โลหิตพ่นพรวดออก

เด็กหนุ่มมองย้อนกลับไปยังยอดเขา พบชายหนุ่มยืนมองจ้องลงมา สภาพแม้นจะดูดีกว่า แต่ก็บาดเจ็บอย่างหนักพักอีกหลายวัน 

" ไอ้เด็กนรกตายเสียเถิด " ชายหนุ่มทะยานร่างลงมา พลางวาดกระบี่ฟันตรงสุดเแรง 

" มา " ชิงหยางร้องออก

" ฟิ้ว " กระบี่สนิมเขรอะทะยานเข้าสู่มืออย่างรวดเร็ว

" เอ๋ " ชิงหยางได้แต่แปลกใจ เขาคิดว่ากระบี่ฟ้าสังหารนั้นอยู่ในแหวนมิติ จึงเรียกออกมา แต่ที่ไหนได้กระบี่ฟ้าสังหารกลับอยู่ข้างนอก ทั้งยังลอยเข้ามือ 

" มิใช่เวลามาครุ่นคิดเรื่องนี้ " ชิงหยางร้องออกไป

" วู๊ม " ปราณพลังทั่วร่างไหลเวียนเข้าสู่ตันเถียน 

" ใบหลิวผ่าสมุทร " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง 

" เปรี้ยงงง "