บทที่ 23: กับดักมรณะ
แก้วไวน์ในมือคุณหญิงดารินร่วงหล่นแตกกระจาย ร่างระหงทรุดลงชักเกร็งต่อหน้าต่อตาผม
เสียงแก้วแตกละเอียดดังเพล้งปะปนกับเสียงฟ้าร้องกระหน่ำภายนอกพูลวิลล่าริมทะเลหาดชะอำ ดารินยกสองมือเรียวขึ้นกุมแผ่นอกเสื้อนอนลูกไม้แน่น ใบหน้าสวยเฉี่ยววัยสี่สิบสองปีบิดเบี้ยวสั่นเทาด้วยความเ็ปทรมานแสนสาหัส ร่างกายระหงล้มฟุบลงบนเตียงนอนสีขาวสะอาดชักกระตุกเกร็งถี่รัว ปากอ้ากว้างพยายามสูดหายใจหอบเอาอากาศเข้าปอดทว่าล้มเหลว ยาพิษประเภทสารพิษทำลายระบบหัวใจแผ่ซ่านเข้าทางกระแสเือย่างรวดเร็ว ทำลายกล้ามเนื้อหัวใจและระบบหายใจจนเป็อัมพาต ดวงตาของเธอเบิกกว้างฉายประกายแววตาระทึกขวัญจ้องมองตรงมายังผมสลับกับรดาประหนึ่ง้าร้องขอชีวิตในวินาทีสุดท้าย
สัญชาตญาณตำรวจในกายของผมพลุ่งพล่าน ผมพยายามขยับตัวเข้าไปโอบกอดประคองร่างของดารินไว้ หวังจะใช้วิชาปฐมพยาบาลเบื้องต้น (CPR) กดหน้าอกปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเธอ ทว่าข้อมือแกร่งของผมกลับถูกมือเรียวเล็กอุ่นร้อนของคุณหนูรดาคว้าเหนี่ยวรั้งจับบีบไว้แน่น แววตากลมห้วนแฝงแววปีศาจตัณหาร้ายของเธอจ้องตรงเข้ามาในดวงตาของผมอย่างเยือกเย็นปราศจากแววสงสารปรานี
"อย่าขยับค่ะพี่นนท์... ปล่อยนางไปเถอะค่ะ... ถ้าพี่ทำ CPR ตอนนี้แล้วรอดขึ้นมา แผนปิดคดีฆาตกรรมของพวกเราพังพินาศหมดสิ้นแน่ค่ะ" รดากระซิบเตือนเสียงต่ำนิ่งสงบ
ดารินเกร็งสะโพกชักรัวเต้นเป็ครั้งสุดท้าย น้ำลายไหลยืดเกาะขอบปากอิ่มที่พลันแปรเปลี่ยนเป็สีเขียวคล้ำช้ำเื ก่อนที่ร่างกายระหงจะแน่นิ่งสงบเงียบไป ตาเฉี่ยวเบิกค้างค้าง จมกองความเงียบงันและความตายสีเือย่างถาวรคาเตียงนอนเริงรักที่คราบสวาทสามคนยังไม่ทันเหือดแห้ง
ผมจ้องมองศพที่อุ่นๆ ของดารินด้วยความใสุดขีดและหวาดตระหนกใอย่างที่สุด ร่างกายหนุ่มของผมสั่นระริกก้าวขาแทบไม่ออก
"รดา... ลื้อ... ลื้อวางยาฆ่าแม่ตัวเองจริงๆ เหรอ?" ผมเค้นถามน้ำเสียงสั่นพร่าเบาหวิว
รดาปัดปัดปลายผมยาวของเธออย่างนิ่งสงบ ใบหน้าจิ้มลิ้มสีกระโปรงขาวผ่องยังคงประดับยิ้มหวานระยับไม่มีรอยสั่นกลัว "เธอไม่ใช่แม่แท้ๆ ของหนูหรอกค่ะพี่นนท์... ดารินก็แค่เมียน้อยของป๋าที่ชุบมือเปิบฮุบผลประโยชน์มรดก และตอนนี้นางเริ่มเสียสติขวัญอ่อนจนจะทำคดีของทนายธนาและคดีเสี่ยวิชัยเสียเื่ลากพวกเราเข้าคุก... การที่ดารินตัดสินใจหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันไปอีกคนตามป๋า จึงเป็ทางออกที่ดีที่สุดและปลอดภัยที่สุดสำหรับเราสองคนค่ะ"
ในขณะที่เรากำลังถกเถียงกัน นลิน ทนายความสาวที่นอนพักอยู่อีกห้องของเซฟเฮ้าส์ก็ก้าวเดินเปิประตูห้องนอนเข้ามาสะดุดกึกจ้องมองศพของดารินด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าสวยซีดเผือดลงทันควัน
"คุณหนูรดา... นี่มันอะไรกันคะ?" นลินเค้นเสียงสั่นระทึก
"คุณแม่เกิดภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันเสียชีวิตค่ะคุณนลิน... เนื่องจากโรคร้ายประจำตัวและความเครียดสะสมคดีความ่สัปดาห์ที่ผ่านมา" รดาเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบนิ่งสงบประหนึ่งกำลังรายงานคดีทั่วไป "คุณทนายช่วยจัดการด้านเอกสารกฎหมาย ร่างหนังสือใบแจ้งตายประสานงานกับคลินิกสาขาของพี่ชายคุณเพื่อขอใบรับรองแพทย์ว่าเสียชีวิตตามธรรมชาติ และพี่นนท์จะคอยรับรองใบมรณบัตรในฐานะเ้าหน้าที่ตำรวจสัญญาบัตรปิดจ๊อบปิดเงื่อนคดีทั้งหมดนี้... แล้วพวกเราสามคนจะแบ่งปันมรดกสิริโสภาคย์ร่วมกันชั่วนิรันดร์ค่ะ"
นลินกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ จ้องมองใบหน้าอันไร้ความรู้สึกของเด็กสาวอายุยี่สิบปีสลับกับปืนพกขนาดเก้ามิลลิเมตรของผมที่เหน็บอยู่ข้างเตียง เธอรู้ดีว่าเธอได้เดินก้าวเข้าสู่ถ้ำปีศาจตัณหาสีเืตัวจริง และไม่มีทางหันหลังกลับหรือดิ้นรนหลบหนีไปไหนพ้นนอกจากต้องก้มหัวทำตามคำสั่งร่วมสมรู้ร่วมคิดปิดปากเื่นี้
พวกเราช่วยกันเก็บบรรดาเศษแก้วไวน์แดงที่ตกแตกละเอียดเปื้อนพรมเช็ดถูทำความสะอาดคราบรอยเืและรอยไวน์ผสมพิษจนสะอาดเกลี้ยงเกลาราวกับไม่มีสิ่งชั่วร้ายเกิดขึ้นในห้องนอนริมทะเล
ทว่าในจังหวะระทึกขวัญที่พวกเรากำลังจะเคลื่อนย้ายศพของดาริน จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยเซ็นเซอร์หน้าประตูบ้านพักพูลวิลล่าก็ส่งเสียงร้องดังลั่น *ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด* สลับแสงไฟหน้ารถยนต์คันหนึ่งที่แล่นทะลุกำแพงม่านสายฝนเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านพัก แสงไฟรถยนต์ส่องสว่างผ่านบานกระจกใสระเบียงสาดสะท้อนเงาของพวกเราทั้งสามบนผนังห้องนอน
เสียงก้าวเท้าเดินย่ำน้ำฝนหนักๆ ดังระรัวตรงมาทางบันไดบ้านพัก บานประตูพูลวิลล่าชั้นล่างปลดล็อคไขตามรอยทางเดิน
ผมแอบกระชับปืนพกเก้ามิลลิเมตรขึ้นเตรียมพร้อมยิงต่อสู้ ทว่าเมื่อร่างของผู้มาใหม่ก้าวพ้นขอบประตูห้องนอนสลัว แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าจิ้มลิ้มเปียกปอนสายฝนของตำรวจสาวคู่หู...
เธอคือหมวดพลอย! พลอยถือปืนพกสั้น Glock 19 ประจำตัวด้วยสองมือสั่นระริกชี้ตรงมาทางพวกเราทั้งสามคน (นนท์, รดา, นลิน) ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาไหลนองอาบแก้มปะปนสายฝนระคนความโกรธแค้นริษยา ใคร่หึงหวงและกลัวตายสูงสุด
"ผู้กองนนท์คะ... นี่มันเื่บ้าอะไรกันคะ!" พลอยกรีดร้องเสียงสั่นเครือปืนในมือส่ายชี้เล็งไปมาระหว่างผมและรดา "พลอยขับรถสะกดรอยตามพิกัดจีพีเอสรถบีเอ็มของผู้กองมาตลอดทางจากโรงพัก... พลอยคิดว่าผู้กองยอมสัญญากับพลอยแล้วจะทิ้งพวกมันหนีไปด้วยกัน... แต่ผู้กองกลับบึ่งรถหนีมาที่เซฟเฮ้าส์หาคุณหนูรดากับนลินสีกระโปรงขาวเสียวบนเตียงนี่! แล้วตอนนี้... คุณหญิงดารินตายได้ยังไงคะ! พวกคุณ... พวกคุณร่วมมือกันฆ่าวางยาเธอใช่ไหมคะผู้กองนนท์!"
เสียงะโข่มขู่คาดคั้นด้วยความรักปนริษยาคลั่งของพลอยดังสะท้อนก้องห้องนอนแคบๆ ปืนพกสั้นในมือของเธอชี้เล็งส่ายไปมาท่ามกลางความเงียบระทึกขวัญและศพที่ยังคงอุ่นๆ ของคุณหญิงดารินที่นอนอ้าปากค้างท้าทายกฎหมายอยู่บนเตียงนอนคาวสวาทแห่งนี้
รดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหวาดกลัวกระบอกปืนในมือพลอยเลยแม้แต่น้อย เด็กสาวค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตรงเข้าหาปากกระบอกปืนช้าๆ แววตาของเธอยิ่งหวานระยับแต่เปี่ยมเล่ห์เหลี่ยมปีศาจร้าย เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอเปิดภาพบางอย่างแล้วหันส่งมอบไปตรงหน้าของหมวดพลอย
"หมวดพลอยคะ... ปืนในมือสั่นระริกขนาดนั้นจะยิงโดนใครเหรอคะ? แล้วถ้าหมวดพลอยเหนี่ยวไกฆ่าพวกเราตอนนี้... ใครจะเป็คนช่วยปิดระบบคลาวด์ทำลายคลิปเริงรักสุดเสียวคาเครื่องแบบระหว่างหมวดพลอยกับผู้กองนนท์ในห้องเก็บพยานหลักฐานโรงพักที่แสนศักดิ์สิทธิ์ล่ะคะ?" รดาเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนหวานเยือกเย็น
พลอยเบิกตากว้างด้วยความใสุดขีด ใบหน้าจิ้มลิ้มเปียกปอนฝนถอดสีทันควัน "ลื้อ... ลื้อรู้เื่นี้ได้ยังไง!"
"ระบบกล้องรูเข็มจิ๋วสตรีมมิ่งออนไลน์... หนูแอบติดตั้งซ่อนไว้ในห้องทำงานสืบสวนและห้องเก็บพยานหลักฐานตั้งนานแล้วค่ะพี่พลอย ภาพพี่พลอยนอนหงายอ้าร่างขยับสะโพกรับแรงกระแทกจากท่อนลำใหญ่ของผู้กองนนท์คาโต๊ะทำงานสืบสวนลอยสะท้อนเด่นชัดระดับ HD เลยนะคะ... ดูสิคะ คลิปเริงสวาททรยศวิชาชีพตำรวจชิ้นนี้พร้อมจะถูกปล่อยแชร์ไปที่กรมตำรวจทุกเมื่อถ้าพี่พลอยยังไม่ยอมลดปืนลงและร่วมเป็พวกเดียวกับเรา...!" รดาสะยะยิ้มบาง ๆ เผยภาพในจอมือถือชัดเจน
พลอยมองภาพร่วมรักในจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าซีดเผือดสะกดอารมณ์ของผม ปืนพกหลวงในมือของเธอพลันสั่นระรัวระริกราวลูกนกตกน้ำ ขาเรียวขาวถอยก้าวหลังกึ่งล้มทั้งยืนเมื่อรู้ตัวว่าได้ตกหลุมกับดักราคะบ่วงนรกครั้งนี้เบ็ดเสร็จอย่างไร้ทางดิ้นรนหลบหนีพ้นชั่วนิรันดร์...!
นลินเดินเข้าประชิดตัวและยื่นมือไปปัดปืนออกจากมือที่ไร้เรี่ยวแรงของหมวดพลอยช้า ๆ กระบอกปืนเหล็กร่วงหล่นลงบนพื้นปูพรมดัง *ตุบ* แ่เบาสยบการต่อต้าน รดาก้าวเข้ามาลูบแก้มเปียกชื้นน้ำตาของหมวดสาวคู่หูอย่างแ่เบาแต่เปี่ยมเล่ห์ร้ายสยองขวัญ "พี่นนท์คะ... พี่พลอยเขาก็รักและยอมสลับลบหลักฐานลายนิ้วมือเพื่อปกป้องคุณแล้ว... คืนนี้พวกเราสี่คนมาร่วมรักผูกมัดกิเลสราคะและบ่วงบาปด้วยกันในบ้านพักริมทะเลนี้ดีกว่าค่ะ เพื่อเป็สัญญาสีทองมัดปากพวกเราไว้ไม่ให้มีใครคิดทรยศเอาความลับเื่คดีฆาตกรรมไปบอกคนอื่นได้อีกชั่วนิรันดร์..." ข้อเสนอวิปลาสแฝงความร้ายกาจของคุณหนูรดาทำเอาผมและพลอยตึงเปรี๊ยะตัวสั่นสะท้าน ทว่ามันคือโซ่ตรวนราคะดวงเดียวที่จะผูกมัดรักษาสถานะพวกเราไว้ให้พ้นคุกตารางในค่ำคืนพายุถล่มชะอำแห่งนี้...!
สายตาของคุณหนูรดามองดูหมวดพลอยที่ยืนสะอื้นฮักด้วยความอับอายและพ่ายแพ้ปนกิเลสตัณหาราคะใคร่ในส่วนลึก นลินประคองโอบไหล่ของหมวดสาวรุ่นน้องก้าวเดินทอดน่องเข้ามาที่ขอบเตียงนอนสลัวตรงข้ามกับศพคุณหญิงดารินที่เพิ่งขาดใจตายไม่กี่นาที บ่งบอกสัญญาณแห่งบาปหนาที่ฝังรากลึกลงไปชั่วนิรันดร์ในค่ำคืนพายุพัดวิกลจริต วังวนราคะครั้งนี้กลายเป็กรงเหล็กแบล็คเมล์ขังพวกเราสี่คนเอาไว้ภายใต้ตัณหาร้ายและบาปสีเืที่จะฉุดลากหัวใจและจิตสำนึกตำรวจของผมให้พังทลายร่วงหล่นดิ่งลึกลงสู่ก้นบึ้งของบ่วงนรกแห่งความจริงในบทถัดไปอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ...! พายุฝนภายนอกพูลวิลล่าตากอากาศยังคงโหมกระหน่ำซัดพัดพาเกลียวคลื่นทะเลและสิ่งสกปรกให้เลือนหายจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดของก้นมหาสมุทร ทว่าความโสมมทุจริตปนตัณหาบาปในก้นบึ้งจิตใจของพวกเราทั้งสี่คนกลับไม่มีสิ่งใดสามารถชำระล้างลบล้างให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ได้อีกเลยนับจากวินาทีนี้เป็ต้นไปชั่วนิรันดร์...!
1K
